* خستگى در چه بود؟ در دستانتان؟ در گردن؟ يا كلاً خسته شده بوديد؟
در درجه اول خستگى از گفت وگوهاى بين پيانو و ويلون ناشى مى شد. فراموش نكنيم كه اين سونات ها، سونات پيانو و ويلون نام داشتند و در سونات هاى اول واقعاً پيانو ساز اصلى بود. بعدها بتهوون بر اثر حس رقابت طلبى قسمت هاى ويلون را دقيقاً هم اندازه با قسمت هاى پيانو كرد و براى من به عنوان ويلون نواز سوليست بسيار لذت بخش است كه مى بينم چگونه نقش ويلون از همراهى كننده محض در سونات ۴ موومانى اپوس ۲۳ به نقشى برابر با پيانو تبديل شده است و بالاخره صداى اين سونات شبيه آهنگ هاى بتهوون مى شود.

* شما احساس پيوند شخصى با بتهوون داريد؟
خيلى زياد. بله، خيلى خيلى زياد. نه تنها به خاطر اينكه با ديدگاه تازه اى قسمت هاى ويلون را نوشته و به ويلون اهميتى در حد پيانو داده است، بلكه به دليل اهداف و آرزوهاى انسانى او. او هميشه رؤياپردازى مى كرد. زمانى كه رابطه ايده آل زناشويى را بيان مى كند در حال فكر كردن به فيدليوست. عشقى ابدى در حدى كه بتوان در راه معشوق خود را قربانى كرد يا در سمفونى نهم به برادرى فكر مى كند، رابطه اخوت. شايد اينها برداشت هاى صحيحى نباشد، اما با اين وجود تلاشى در رسيدن به مفهوم اين آثار است.

* من شنيده ام كه حتى در بين اجراها هم تمرين برايتان بسيار مهم بوده است؟
بله، براى من خيلى اهميت داشت.

* آيا شما كمال گراييد؟
بله. اما براى بعضى از غيرموسيقى دان ها اين قابل فهم نيست كه چرا من و لامبرت پيوسته تمرين مى كنيم. اين تمرين ها به خاطر اين نيست كه ما تاكنون قطعات را ياد نگرفته ايم. بلكه هر شب بايد به خود و شنوندگان ثابت مى كرديم كه در اجراى ما روح وجود دارد. مى بايست هر روز اين قله را فتح مى كرديم. اگر آن را شب قبل با موفقيت فتح كرده بوديم، اين دليلى بر موفقيت روز بعدمان نبود. زمانى كه به روى سن قدم مى گذاشتيم، بايد از اول اين كار را مى كرديم.

* چه چيز شما را برمى انگيخت كه اين قله را هر روز فتح كنيد؟ چرا اين كار را كرديد؟
خوب، لحظه هاى بسيار خوبى بود. يك رابطه اى بود كه بين موسيقى دان و شنونده به وجود مى آيد. شنوندگان سومين شريك هاى مهم كنسرت ها هستند. آن ها هستند كه مى خواهند كار شما را بشنوند و قضاوت مى كنند. سكوت آنها مانند خاكى است كه موسيقى مى تواند در آن بارور شود.

*شما چه تجربه اى به دست آورديد؟ زمانى كه روى سن بوديد، به چه چيز فكر مى كرديد؟
بستگى دارد. اگر همه چيز خوب پيش رفته بود، پيانو كوك بود، سالن از نظر اكوستيك مشكلى نداشت و تماشاگران هم با دقت گوش مى دادند، مطمئناً پرواز مى كردم. روزهايى هم بود كه بايد زياد كار مى كردم و با مشكلات خيلى خيلى زيادى مبارزه مى كردم. البته آن هم خيلى خوب بود و به من احساس خوشايند پيشرفت مى داد.

* من خوانده ام كه پدر و مادر شما موسيقى دان نبودند، اما زمانى كه شما ۵ ساله بوديد درخواست كرديد ويلون ياد بگيريد. محرك شما چه بود؟
آهنگ هايى كه مى شنيدم. در خانه ما بسيار موسيقى گوش مى كرديم و من به خوبى يكى از آثار مندلسون با اجراى منوهين را به خاطر مى آورم. احتمالاً آن، نقطه آغازين بود و به من تحمل و صبر بسيار داد.

* شما زمانى كه يك سرى از اين كنسرت هاى ۱۰ سونات بتهوون را تمام مى كرديد، چه احساسى داشتيد؟ آيا خوشحال بوديد؟ آيا خسته بوديد؟
بستگى داشت كه كنسرت تا چه حد خوب پيش رفته باشد. اگر كنسرت خوبى بود، خب طبيعتاً من خيلى خوشحال بودم زيرا اين قطعات خارق العاده اند و احساس شادى و اميدوارى زيادى به شنوندگان، اجراكنندگان و تمام دوستداران بتهوون مى دهند

منبع: روزنامه ایران