با آنکه گاهی از کارهای آقای نامجو لذت می برم اما سوالی برایم پیش آمده که تا حالا جوابی نگرفته ام. بسیاری از آهنگهای ایشان کپی غیرحرفه ای از آثار معروف است. مثل آهنگ “جبر جغرایایی” که بسیار شبیه آهنگ “Love Buzz” از گروه نیرواناست یا آهنگ “جره باز” که کپی ایرانی آهنگ “hoochie hoochie” یکی از معروفترین موزیکهای بلوز است.و تاکنون جایی ندیده یا نشنیده ام که ایشان نامی از آهنگ های اوریژینال ببرند!

Veghean ke jenabe Ramrin kheili dalilaton zayife. Ma hich separ bar alayhe no avari va modernism nadarim, hatta in ham ghabol darim ke postmodernism bar in bana shode ke har asare honariyi arzeshe khasse khoodesh ro daras, va namjo ham az in lahaz mitone harfi baraye goftan dashte bashe. Masale injas ke kesi mesle namhjo abadan savad nadare,darke dorosti az mosighi nadare, va bakhe ghamgine ghaziye ineke FEKR mikone ke kheili bareelmi dare. No avari va khallaghiyat ehtiyja be elm va danesh e amigh ba tajrobe dare.
Harkesi ke saz dastesh gereft va 4 ta harmonic progression ro bardasht tanzim kard baraye setar ya in ke bardasht shere asatid ro gozasht roye ahangaye Beatles nemishe Honarmande motefakker.

حرفهای بیهوده و ضد و نقیضی اینجا خواندم، و متاسف شدم که اساتید ایران اینچنین سخن می گویند.
شما دم از نقد درست می زنید ولی مثلاً آقای پورتراب می گوید (( آدم به سگ مرده لگد نمی زند)) یا(( بچه ها شیطنت می کنند)) و یا پیمان سلطنتی می گوید ((بحث بر سر این است که اصلاً نو آوری وجود دارد یا ندارد؟ ))یا آقای پیرنیا هم میگوید((سئوال من این است که مخالفت با چی؟! ما با چه کسی مبارزه میکنیم؟!))
اگر بخواهیم اینگونه موضوع را مورد نقد قرار دهیم باید از اول شروع کنیم و بگوییم بودن یا نبودن مسئله این است ,واقعاً بحث شما بر سر این بوده؟
آقای پیرنیا می گوید ((کسی که روحیه پرخاش گری دارد اصلاً هنرمند نیست))
نقد درست یعنی دقیقاً بررسی کردن موضوع، و باید هم نکات خوب گفنه شود و هم نکات بد، اینگونه که شما می گویید باید اصلاً خود آقای نامجو و موسقیش را در سطل آشغال بیندازیم و به طور کل موجودیست زیادی ومضر،
پس اگر اینطور عقیده دارید چرا برایش جلسه ی نقد گذاشته اید؟ و خود را جر می دهید.
شما وقتی جلسه ی نقد برای آقای نامجو گذاشته اید، یعنی خود به خود اعلام کرده اید که موسقی او ارزشمند است و ارزش نقد هم دارد، حال اینکه شما می خواستید در این جلسه بگویید موسیقی او هیچ ارزشی ندارد و این دو با یکدیگر متناقض است.
به همین دلیل کشور ما پیشرفت زیادی در زمینه ی هنر نکرده و اگر اینطور باشد هیچ وقت هم نخواهد کرد.
اصلاً شما سر تا پایتان مشکل است. مگر هنر عبارت از یک خص مستقیم است، که فقط باید همه در آن چهار چوبی که شما تعیین کرده اید پیش برود؟
خیر هنر تماماً نوع آوری است، و کسی که نو آوری نمی کند اصلاً هنرمند نیست.
از فلسفه گفتید که باید بگویم، فلسفه عبارت است از فرو رفتن در حقیقت، و حقیقت این است که کارهای مردم ما و اساتید ما سرتاپا ایراد است و اگر آقای نامجو اینهارا در بیشتر شعرهایش هجو کرده کار بسیار درستی کرده است.
متاسفانه در اینجا فهمیدم که اکثر اساتید موسیقی ما که من به آنها تا امروز احترام می گذاشتم و برایم عزیز بودند افکار خشک و پوسیده ای دارند که متعلق به ۱۴۰۰ سال پیش است و در جهان امروز این افکار متحجرانه ارزشی ندارد.
موسیقی سنتی ما ارزش زیادی دارد ولی دلیل آنکه در جهان خیلی مطرح نمی شود همین است که اکثر اساتید ما این افکار پوسیده را می خواهند تا ابد با خود یدک بکشند و اصولاً با نو آوری مخالف اند.(یعنی در اصل با خود هنر هم مخالف اند).

برای افرادی یا شعور موسیقایی کم و تعصب زیاد نامجو حد اعلای موسیقی است و لاغیر! افرادی که پورتراب را واپس گرا می خوانند و موسیقی را فقط به عنوان مکمل نوشیدنی و سیگار گوش می کنند.

عادت ما ایرانی ها این است که اگر از کسی خوشمان بیاید آن را به عرش آسمان هدایت می کنیم و اگر بدمان بیاید به فرش
هر انسانی ممکن است در یک یا چند زمینه دانش و علم داشته باشد ولی این بدان معنا نیست که آن فرد خداست حکایت اساتید و هنرجویان ما هم به همین ترتیب است، بگذارید کمی بیشتر توضیح دهم البته خدایی نکرده من نمی خواهم چیزی را به کسی بفهمانم و آموزش دهم زیرا که اولاً خود را در آن حد نمیدانم و ثانیاً ماشا الله هزار ماشا الله علم دیگران سر به فلک می زند، ولی من می خواهم نظر شخصیم را بیان کنم.
در اول سخنان آقای پورتراب ما شاهد آن بودید که ایشان گفتند که نژاد آریایی نبوغ دارد و فرمودند بعداً متوجه شدند که آلمانی ها هم آریایی هستند!، طبق گفته ی ایشان و برداشت بنده، من به این نتیجه رسیدم که آقای پورتراب تا مدتها نمی دانسته آلمان چیست و آلمانی کیست کما آنکه ظاهراً ایشان در باره ی جنگ جهانی دوم و آلمان نازیسم هم اطلاعاتی ندارند و احتمالاً در موسیقی آقای نامجو هم به همین ترتیب پیش خواهد رفت شاید ایشان بعداً متوجه شوند که آقای نامجو که بوده.
آقای پور تراب نیازی نیست که شما نگران کم بودن مدارس هنر در ایران باشید زیرا که شما هنوز در مسائل اولیه تاریخی ایراد دارید.
در رابطه با آقای پیرنیا نیز ایشان سر جلسه نقد می خواستند داستان تعریف کنند، کسی نیست به آقای پیرنیا بگویید طرفداران هنر ما، هنر را از آن اول سوراخ کرده اند و آقای نامجو هنر ایران را سوراخ نکرده و نخواهد کرد چون فردیست با دید نوین که شما عاری از آنید. آقای پیرنیا می خواستند در جلسه نقد کوک سه تار به آقای نامجو نشان دهند و تازه از آن ناراحت هستند که آقای نامجو …! (حالا خوب است که آقای نامجو قبلاً ذکر کرده بودند که کوک نادرست سازها عمدی است).

کاری با نقد هایی که به نامجو شده ندارم ، اما وقتی صحبت از نوآوری نامجو می شود منظور آهنگ هایی مثل داماد باد یا ” بگو بگو ” هستند نه صرفا مدولاسیون هایی که با ساز تک ضبظ شده اند . فراموش نکنیم تام ویتس که او را مهم ترین شخص زنده ی موسیقی معاصر می دانند موسیقی ای دارد که اگر بار اول و با دیدگاه متعصب و سطحی به آن گوش کنید ، تنها فکر می کنید که این موسیقی یک موسیقی طنز به قول آقایان منتقد اینترتینمنت است . اگر همین دوستان منتقد کارهای اولیه ی نامجو که کاملا در حیطه ی موسیقی سنتی به معنای مرسومش بودند را ( مانند مرغ سخندان یا بگو بگو ) را درست شنیده بودند دیگر نامجو را بی سواد و بچه قلمداد نمی کردند . گذشته از تمام اینها ، حتی اگر نامجو کوچکترین سواد موسیقیایی هم نداشته باشد ، حداقل این خاصیت را داشته که عده ای به موسیقی اصیلی که خود آقایان می پسندند جذب کند .
کسانی هم که می گویند نامجو راه صد ساله را رفته ظاهرا نمی دانند که نامجو از کی فعالیت دارد و در حقیقت با لو رفتن کارهایش ( که همین لو رفتن باعث به وجود آمدن بسیاری از انتقادات نسبت به او شد ) مطرح شد که همین لو رفتن هم از هر لحاظ برایش گران تمام شد . مگر نه اینکه در ابتدای فعالیت موسیقیایی او حسین علیزاده کار او را تحسین کرده بود ؟

آقای یکتاش شرکت این اساتید در این برنامه چه ارتباطی به دادن یا ندادن مجوز به آقای نامجو دارد مگر این جلسه برای مجوز دادن یا ندادن وزارت فرهنگ و ارشاد برگزار شده است؟
استاد پورتراب جمله را به عنوان مثال مطرح کردند و در مثل مناقشه نیست. آقای نامجو هم خیلی روابط بدی با سگها ندارند!
استاد پورتراب بسیاری از قطعات از دوره باروک گرفته تا مدرن را سر کلاس آنالیز می کنند شما می گویید نقد نمی دانند؟
آقای کامیار مرغ سخندا ن و بگو بگو را نام بردند یک سوال دارم شما آلبوم های گشایش کار دانشجویان دانشگاه هنرهای زیبا را شنیدید؟ این آلبوم کار قویی در موسیقی سنتی نیست یعنی در مقایسه با کارهای خوب علیزاده و مشکاتیان و …. ولی خودتان قضاوت کنید بگو بگو که پر از فالش خوانی آقای نامجو هست و سه تار زدن بسیار بد سونوریته مرع سخندان باز بهتر است همان مرغ سخندان را مقایسه کنید با آثاری که در گشایش است…. ممکن است شما و دوستانتان فکر کنید این ها آکوردهای جدیدی است و تنظیم درخشانی دارد ولی کسی که موسیقی خوانده در دوره هنرستان هم بهتر از این تنظیم کردن می داند!
کارهای آقای نامجو منظورم آنهایی که نام بردم یعنی بگو بگو و مرغ سخنگو از نظر کار یک موسیقی دان بی سواد و خود آموخته بد نیست ممکن است مورد تحسین هم قرار بگیرد ولی اگر بگویید به آقای علیزاده که این کار ساخته هوشنگ کامکار است باز هم تحسین می کند یا مورد تمسخر قرار می دهد؟
آقای آریا منش شما چه قدر استاد پورتراب را می شناسید که اینطور در موردشان صحبت می کنید؟ آیا می دانید که ایشان زمان جنگ جهانی ۲۰ ساله بودند؟ با این حساب دوره خدمت ایشان در زمان جنگ جهانی بوده! کمتر اصطلاح آلمانی موسیقی است که استاد پورتراب نداند بعد شما این گفته شرم آور را مطرح کردید که نه ایشان می داند آلمان چیست نه نازی!
آقای کامیار آقای نامجو برای فرار از اشکالات کارش همیشه همه ایرادات را عمدی عنوان می کند پس چرا در بگو بگو هم بد ساز زده اند و تحریر ها را کاملا غلط می زنند؟ اینجا که مثلا کار کلاسیک بوده؟
امیدوارم واقعیت را ببینیم و بی خود سرمان را زیر برف نکنیم با تشکر نغمه

دوست عزیز ، میشود دقیقا مشخص کنید کجای بگو بگو ما فالش میشنویم ؟ ریتم این قطعه کمتر جایی شنیده می شود ، ساز زدن این اثر هم کار خیلی پیچیده ای نیست که بخواهد درست یا غلط داشته باشد . من ربط آکورد را هم با این اثر نفهمیدم ،چه ربطی داشت ؟
تحریر های محسن نامجو به عمد در این قطعه ( و چند جای دیگر مثل آواز تلفیقی فولکلور ) غیر متعارف است ، البته خود او می گوید تحریر هایی که در قطعه ی آواز تلفیقی زده نوعی تحریر ترکمن است که - اگر اشتباه نکنم - فقط بازدم است .
از هر چیز نامجو می توانید ایراد بگیرید غیر از تحریر هایش . شما تحریر بالارونده ی ترنج یا تحریر قطعه ی چشمی و صد نم را شنیده اید ؟ من شخصا توانایی این تحریرها را به غیر از شاید حداکثر۴-۵خواننده ی ایرانی در کس دیگری ندیده ام .
آقای عالمی گرامی ، بحث بحث اعتراض نیست . اگر شما با موسیقی جاز غربی آشنایی داشته باشید می بینید بهترین آثار آنها پراست از صداهایی که شما به آن فالش می گویید که شاید فالش هم باشند ، اما آنجا با توجه به ریشه و پس زمینه ی فرهنگی ای که وجود دارد این داد و فریاد ها بی معنی و از روی شوخی و مسخره بازی نیست . در حقیقت ما بنا به فرهنگ شرقی مان عشق را با تحریر های ظریف مقبول می دانیم و شنوندگان جاز و بلوز با نعره ی سیاه پوستان . همانطور که برای بسیاری از نوجوانان امروزی تحریرهای ایرانی خنده دار و مسخره است و هیچ کس هم نمی تواند بگوید که این نوع خواندن هنری ست و آن نوع مسخره . همانطور که شهرداد روحانی در جایی گفته بود من به این خاطر موسیقی ایرانی را بیرون مرزهای ایران عرضه نمی کنم چون ربع پرده به گوش غربی ها ناهنجار می آید . در مورد ترانه ها ، هیچ لزومی ندارد که ترانه و کلام معنی داشته باشد ، اما اگر داشته باشد چه بهتر . مثال می زنم ، اگر با آهنگ های نامجو آشنا باشید حتما ” رفتم سر کوچه ” را شنیدید . شاید این ترانه به نظر چرند و بی معنی و همراه با الفاظ رکیک بیاید ، اما ترانه ایست که چه از لحاظ فرمال و چه محتوا می شود نشست و روی آن بحث کرد . به هر حال همین که نامجو از اشعار سعدی - که هزار بار آنها را از این و آن شنیده ایم - استفاده نکرده و از خودش چیزی گذاشته جای تحسین دارد .
آقای ناشناس ، شما گفتید که استاد علیزاده به این خاطر نامجو را تحسین کرده که چندان مقام بالایی ندارد . یک سوال از شما داشتم ، کاری با استاد علیزاده ندارم ، اما شما حتما محمدرضا درویشی را قبول دارید . نامجو برای مدتی دستیار درویشی بوده ؛ محض اطلاع .
مصطفی کمال پورتراب را هم همه با کتاب تئوری موسیقیش ( که از نظر من بعضی جاها گنگ است و کمبود دارد مانند بخش آکوردها) می شناسند ، کسی منکر سواد موسیقیایی او نیست ؛ اما شخصیت یک چیز است و معلومات یک چیز دیگر . مگر خاقانی حسان العجم شعر ایران نبود ؟ اما آیا از لحاظ شخصیتی و الفاظی که در بعضی از اشعارش به کار می برد شخصیت کاملی داشت ؟ چرا راه دور برویم ، از سعدی مثال می زنم با هزلیات معروفش اما کسی منکر نیست که او شیرین سخن است و الخ . کسی که نام استاد بر روی اوست مثل شجریان یا علیزاده ، نه تنها از جنبه ی تکنیکی بلکه باید از لحاظ شخصیتی و حداقل ادبیات مورد استفاده به درجه ی خاصی از بلوغ رسیده باشد که ربطی به اصطلاحات آلمانی و جنگ جهانی دوم و سن ندارد .
موفق باشید

واقعاً آقای شجریان را باید ستایش کرد زیرا که ایشان شرح وظایف خود را می دانستند و در این مراسم نامجو کشان نغمه شرکت نکردند و اعتبار خود را زیر سئوال نبردند، ایشان متوجه شدند که نقاد حرفه ای نیستند بلکه موسیقیدان و نوازنده اند ، ایشان می دانند استاد از یک حرمت خاصی برخوردار است و باید کار نقادی را به یک نقاد واگذار کنند و نه یک استاد، ولی متأسفانه دیگران چنین چیزی را متوجه نشدند و آبروی چندین ساله ی خود را برای بسیاری از دوست دارانشان به حراج گذاشتند، الله و اعظم چنین چیز نادری چگونه دیده می شود، انسان هم نقاد حرفه ای باشد و هم استاد؟
نامجو کشان نغمه یک میز محاکمه ای بود برای نامجو که اساتید ما خوشبختانه بیشتر باعث محبوبیت ایشان بین جوانان شدند.
بهتر است یادمان نرود که اگر کسانی مانند نامجو نبودند موسیقی سنتی ما از اینی هم که هست بین جوانان همین مرز و بوم ناشناخته تر می ماند.
آقای عالمی عزیز، متأسفانه یا خوشبختانه در ایران کوچه ای است به نام کوچه ی علی چپ که بسیاری از مردم ما به آنجا نقل مکان کرده اند همان بهنر که شما تصور کنید که نامجو می گوید گرانی است شاید همین امر باعث شود ایشان جان سالم بدر ببرند، صدایش هم که فالش است، ولش کنید، ایشان که هیچ چیز نمی داند و لزومی هم ندارد برای یک آدم بی سواد مراسم نامجو کشان نغمه ترتیب دهید.

هنر که حد و مرز نمی شناسد هنر که وحی آسمانی لایتغیر نیست! کلاویه تامپره را” باخ” پیشنهاد کرد و تونالیته ها سهل الوصول شدند.بعد “شوئنبرگ” همه این ساختار دیرینه رادگرگون کرد و موسیقی ازچنگال دومینانت ها رهاشد چندی نگذشت که طناب کوک هم ازگردن سازها برداشته شد.امروزه شنیدن ارکستری یاگروه کری که درکوک دلخواه مینوازد یا میخواند که چیزعجیبی نیست! چهارمهای شیطانی،پنجمهای موازی،پرش های هم جهت در خط ملودی،مدها و تونالیته ها،سونوریته و محدوده های سازی،شیوه خواندن یا کوک معتدل پیانو…همه و همه ساخته و پرداخته بشرند.هر تغییری بنا بفراخور و نیاز و دید هنرمند و شناخت وی از جهان صورت میگیرد.تغییرات موثرتر و کاربردی تر چندی باقی میمانند و برای پیروان آن سبک میشوند قانون.

ناکوک زدن یا خواندن که جرم نیست!”" با زمانه کوک نبودن”" خجالت آور است.هنگام درد و گرسنگی زوزه کشیدن چون سگ که عجیب نیست ،با کت و شلوار و کفش واکس زده تحریر های عارفانه و نغمه گل و بلبل سردادن خیانت هنریست…

تقلید صدای حیوانات در موسیقی و آواز که گناه کبیره نیست.صدای پرندگان در کارهای
“شوبرت”، عرعر خر در کارناوال حیوانات “سن سانس”.تازه این فقط مائیم که عرعر خر یا واق واق سگ برایمان بار و مفهوم تنزل دارد.بقیه مردم جهان که مثل ما فکر نمیکنند!!
خوب و بد در هنر هم که مطلق نیست.عادات گوش اکتسابی ست و قابل تغییر.منتقد عادل که موسیقی رابه بد یا خوب تقسیم نمیکند! تنهاانتظارات ما را اشل میزند و متعادل میکند.ما در موسیقی ساده،خاکی پاکی،ناکوک،بی تکنیک،با لیریک های دو ریالی نامجو دنبال چه هستیم؟ تبیین جهان؟کشف شگفتیهای ناگفته؟جرقه موتزارت…

نامجو خود منم که پر چانگی میکنم، تویی که صبح با شوفر تاکسی دعوا کردی و پورتراب و مثل عمیقش که از صد ناسزا بدتر بود و پرنیا که صورت مسئله را پاک میکند و معتادان و پیرهای فراموش شده و استادان اخراجی واجاره خونه و برنج کوپنی….

حالا یک بار دیگر میتوانیم خودمان را انکار کنیم وصاف وراست وکوک وردیف وتامپره قصیده ای ازفرخی سیستانی درراست پنجگاه بخوانیم چون این مائیم که باید همواره درخدمت هنر باشیم نه هنر در خدمت ما…!!

آقای پو تراب گفته((البته من باز هم خوشحالم که از طرف بعضی از مسئولین این جلسه دیده شد و حرفهایی شنیده شد، مخصوصا خوشحالم که معاونت موسیقی ارشاد در سالن حاضر بود و من هم که عضو شورای ارکسترهای ارشاد و مشاور ارشد صدا و سیما هستم همیشه در اینگونه جلسات شرکت میکنم، از این نظر به عقیده من جلسه خوبی بود چون با نقطه نظراتی آشنا شدیم و عده ای چیزهایی را فهمیدند.))
خانم نغمه این عین سخنان آقای پورتراب است،کاملا مشخصه که ایشان به قدری از مجوز گرفتن آقای نامجو ناراحت هستند که انگار آقای نامجو حقشان را خوده است!
دلیل اینکه دوستداران موسیقی کلاسیک از دست نامجو ناراحتهستند کاملا مشخص است:
۱_اشعار:نامجو،نمیخواهد زندگی را ساده کند.آن چنان که هست همان گونه سخن میگوید.نمیخواهد بر احساساتش سر پوش بگذارد،و عقاید خود را بی پرده بیان میکند.(قابل توجه آقای عالمی که شتاب زده حرف میزنند:این با اینکه کسی((بیاید در خیابان وداد بزند آی مردم گرونه)) زمین تا آسمان فرق دارد).اجتناب ناپذیر است که افرادی(به خصوص در جامعه ما) واکنش نشان میدهند و احساس خطر میکنند.
۲_موسیقی:آقای نامجو چهار چوبهای موسیقی کلاسیک را شکسته و برای خودش سبکی ابداع کرده است که ساز زدن با ساز ناکوک و به صورت غیر حرفه ای،تنظیم بد و نامنظم ارکستر،صدای فالش و دیسترویشن از خصوصیاتش است.به دلیل اینکه این سبک را خودش ساخته،کسی نمیتواند بگوید که داری اشتباه میکنی،و این هر چه قدر هم ساده باشد عین نو آوریست ،البته بدیهی است که از طرفدارن تندرو کلاسیک،احساس خط میکنند که نکند اینکار موسیقی کلاسیک را نابود کند،یا علاقه ی مردم به موسیقی سنتی کم شود.
هردو این احساسها مسخره و پوچ است زیرا آقای نامجو ادعا نکرده که در شغر سرایی خیلی انسان بزرگی است و ادعا هم نکده که مثلا در آواز صدایش در حد استاد شجریان است.
در مورد اینکه عده ای میگویند که موسیقی نامجو متعلق به بنگی ها و عملی هاست.! باید بگویم که نباید فراموش کرد که در اوایل پیداش موسیقی جز هم،هواداران موسیقی کلاسیک همین تهمت را به آنها میزدند.منظورم این نیست که موسیقی نامجو به بزرگی موسیقی جز است،بلکه میگویم که ایرادات مسخره و بی اساس،نشان دهنده ی ضعف شماست.این مثل این میماند که مثلا کسی بگوید من از فلان هنر مند به دلیل اینکه سیگار میکشد خوشم نمی آید.!
مصطفی کمال پورتراب ، در مورد محسن نامجو گفت: “… بچه های کوچک که گاهی شیطنت می کنند را حتما دیده اید، به آنها یک آب نبات میدهند و می خورند و ساکت میشوند…!
من به آقای پور تراب به عنوان یک استاد و هنرمند بزگ احترام میگذارم،ولی از شما میپرسم که آیا یک استاد بزرگ موسیقی مناسب است که در جلسه نقد اینطور مثال بزند؟!

آقای بکتاش نمیدانم چند وقت است موسیقی گوش میکنند.ولی بهتر است یک مقدار اطلاعات خود را مقداری افزایش بدند.موسیقی کلاسیک یک قرنی هست که شکسته شده تازه شکسته نشده پسر خوب بر می گرده به زمانی که موسیقیهای محلی نواحی مختلف رو آمد.یادش بخیر باب دیلن رو ما حدود ۶۰ سال پیش است حالا نامجو هم فکر میکنه میتونه باب دیلن باشه.هه هه هه …

دوستی شجریان را مثال زد . در مورد شجریان و نظر و شخصیتش همین بس که نظر او را در مورد موسیقی تلفیقی پرسیدند و استاد جواب داد : ما موسیقی نسل خودمان را ساختیم ، بگذاریم این نسل هم راه خودش را برود .

سلام,به نظر من نقد شما تا حدی درست بود اما باز هم مثل همه با توهین همراه بود اینکه شما کار محسن را درک نمیکنید جای بحثی نیست اما این دلیلی برای آن نمیشود که همه اشتباه میکنند و شما درست میگویید امیدوارم بتونید دید خود را باز تر کرده و کمی تنوع پذیر باشید و اگر نه حداقل کمی باادب باشید

۱-آقای عالمی عزیز این نوع نقد شما به هیچ وجه نمی تواند کارساز باشد، شما سعی کنید تا حد ممکن مفهوم مورد نظر خودتان را منتقل کنید مثلا در مورد”بگو بگو ”

من اینجا یک لینک از آهنگ قرار میدهم و روی زمان آن میگویم کجا فالش است تا طرف مقابل متوجه شود شما به ثانیه ۳۰ این فایل
http://no-words.com/blog/songs/144-cd.wma/272525332430242725.wma مراجعه کنید پرده سه تار به شدت بالاتر از جای خود

قرار گرفته و صدای نامجو در ثانیه ۱:۳۷ که به صورت زیر صدا می آید اصلا در کنترلش نیست و حتا نتی که تکرار میشود را کم و زیاد میخواند (اگر لازم

باشد نام نتهایی که اشتباه خوانده شده را هم می نویسم الان امکانات اندازه گیری را ندارم) این اشکالات کم و بیش تا پایان این موسیقی وجود دارد مخصوصا در

۷:۱۹ که کار رو به اتمام است متوجه می شویم آقای نامجو حتی روش اجرای ویبره را هم نمی داند نامنظم بودن بالا و پایین رفتن فرکانسها به خاطر روش

اشتباه ویبره است که در بسیاری از خواننده ها هنوز هم مرسوم است. البته در این اثر آزار دهنده ترین قسمت شعر به قول معروف زور چپون شده به

موسیقی است که مثلا می گوید به کووووووووووووووو یه میکده (با رفتن نت بالا روی میه میکده!) دیگر علم براف — رازم! ممکن است البته دیگر برای شما

عادی شده باشد (ممکن است اگر برادرتان لکنت زبان داشته باشد برای شما عادی شده باشد و به گوشتان نیاید ولی هر جا یک کلمه سخن بگوید همه می گویند

لکنت زبان وجود دارد…)

تحریرهای نامجو به قول معلمان آواز تحریر دهانی است نه عمقی! حالا تحریر عمقی چیست و چه تفاوتی با دهانی دارد: تحریر عمقی تغییر پوزسیون صدای طبیعی به فولسه و باز به صدای طبیعی همراه با آکسان و سرعت عمل زیاد تولید می شود (البته باز هم اجرای این کار دلیل بر کیفیت عالی نمی شود مثل اینکه بگوییم آرشه باید روی سیم کشیده شود بدون لغزش ولی معلوم نیست همین تذکر باعث شود، کیفیت صدای ساز عالی ترین حالت باشد) اما تحریر دهانی اکثرا از شاگردان آواز که مشغول درس پس دادن هستند و نمی توانند به راحتی از پس اجرای تکنیک ذکر شده برآیند شنیده میشود همانطور که بچه هایی که س را نمی توانند بگویند و زبان را به دندانهای کناری میچسبانند و چیزی شبیه ش می گویند این افراد هم چیزی شبیه به ها ها یا گاهی کی کی یا چیزهایی از این قبیل به صورتی شبیه به تحریر واقعی با آکسان زیاد اجرا می کنند، از خوانندگانی مثل معین و نامجو میشود به عنوان نمونه های کاملا ملموس این نوع تحریرها نام برد و البته خوانندگانی هم هستند که باز بیشتر نزدیکتر به تحریر های واقعی عمل می کنند ولی همچنان صدای تحریر تکنیک اشتباه را نشان میدهد افرادی مثل مرحوم محمودی حالا برای مقایسه این دو نوع تحریر توجه کنید به تحریری که ناظری روی “عشق” در “بسیار فتاده بود اندر غم عشق” (تکرار دوم از اکتاو) در تصنیف “غم عشق” کاست “یادگار دوست” می زند و مقایسه کنید با چکشی ترین تحریرهای نامجو!
قطعه ای که نامجو در “بگو بگو” می زند به قول شما ساده است ولی اگر نوازنده ضعیف باشد همین جملات ساده هم با بدترین کیفیت سونوریته اجرا می شود، در همان ابتدا می بینید که صدای سه تار به شکلی عجیبی نا مفهوم است این بخاطر استیل غلط و اجرای بدون ظرافت مضرابهاست نه در این کار در تمام آثار نامجو این مشکل در سه تار نوازی وجود دارد. شما اگر یک فیلم از علیزاده، شعاری یا بهداد بابایی ببینید میتوانید به راحتی با فیلم های ایشان مقایسه کنید و تفاوت را به راحتی حس کنید. البته نامجو معلم خوب نداشته و مدت شاگردیش بسیار کمتر از نوازندگان حرفه ای و حتی غیر حرفه ای بوده و انتظار بیشتر از نوازندگی او نمیرود در مورد گیتار نوازی، این مشکل چند برابر بدتر است.
۲-آقای رهگذر، گفته شما در مورد بی محدودیت بودن هنر کاملا صحیح است ولی آیا پس از گذر از این محدودیتها به پدیده ای هنری می رسیم؟ بتهون، واگنر، استراوینسکی هرکدام سنت های زمانه خود را شکستند، ولی اولا از موسیقیدانان پیشین خود کم سوادتر که نبودند بسیار هم کارشناستر و خبره تر بودند (به دلایل کاملا علمی از نظر فن آهنگسازی و شناخت تکنیک های سازها) از این نظر نامجو در جایگاهی به شدت پایینی قرار دارد که شک دارم در این مورد با من موافق نباشید و ثانیا ساختار شکنی انجام شده به شکل یک پدیده هنری خود مدافع خودش بود و نیازی به توجیهات عجیب و غریب طرفدارانش نداشت (مثلا جابجایی پرده ها که روی سازهایی مثل تار و سه تار به خاطر متحرک بودن زیاد پیش می آید و اگر کمی نوازنده هم بی دقتی کند بعضی پرده ها کاملا فالش به صدا در می
آیند) از سمت طرفدارانش به عنوان اعتراض به جو جامعه ناکوک! قلمداد میشود و توجیهاتی از این دست…
یکی از نکاتی که نمی دانم چرا در مورد نامجو همیشه نادیده گرفته شده حمایت های بی دریغ وابستگان به حکومت از اوست که باز هم از سمت طرفدارانش می شنویم که درست است که نامجو نه حافظ است نه واگنر نه شجریان ولی یک مبارز سیاسی است! این خنده دار ترین ادعایی است که میتوان در مورد این شخص
مطرح کرد! نامجو مهمترین حامیش حوزه هنری بوده که زیر نظر سازمان تبلیغات فعالیت می کند و حتما می دانید این سازمان مو را از ماست می کشد و محال است برای کوچکترین مخالف جدیش تبلیغ کند! مگر اینکه فرد مورد نظر کاملا بتواند جریان مخالف را بی آبرو و حرفهایشان را لوس کند، همانطور که اگر دقت کرده باشید تلویزیون ما فقط از برنامه های فارسی ماهواره امثال اهورا را پخش کرد! سازمان نام برده همه امکانات خود را در راستای تبلیغات این فرد قرار داد از سالن کنسرت و مجله اش گرفته تا پخش کاست ممنوع شده اش! حامی دیگر نامجو صدا و سیما بود که از صدای او در تیتراژ یکی از پربیننده ترین سریالهایش استفاده کرد! توجه داشته باشید این همان سازمانی است که به دلایل نامعلومی کمتر خواننده ای را وارد سیستم خود میکند آن هم نه خوانندگان مبارزی مثل نامجو! بلکه یک خواننده کاملا سنتی ردیف خوان! شما بدون هیچ سو سابقه و حتی باداشتن سوابق مورد علاقه آنها اگر خواننده خوبی باشید و سر به زیر و به جز ردیف هیچ تصنیف و خدای ناکرده ترانه ای نخوانده باشید باید از صد فیلتر بگذرید تا فقط مجوز پخش صدا بگیرید که یکبار در ساعت ۳ شب آوازتان از رادیویی شنیده شود!
پس لطفا دیگر اقلا این یک مدال افتخار را به سینه ایشان نچسبانید خواهش می کنم اگر من با همین بضاعت موسیقی قبول کنم نامجو از شوستاگویچ آهنگسازتر است نمیتوانم قبول کنم از گربه حیات ما مبارزتر باشد!

نیم پرده عزیز ممنون از گفته هاتون اما:

بی انصافی میکنید.حتی راخمانینف هم در اجراهای خود فالش میزد.
خوانندگان ما در استودیو دهها بار صدای خود را ادیت میکنند با حضور ناظر ضبط.تا یک بیت شعر ضبط شود جان همه بالا میاید…! آنوقت شما برای ضبطهای خانگی این بنده خدا میخواهید اسیلوسکوپ بگذارید و تواتر اندازه گیری کنید و به همه ثابت کنید که خارج است؟!

انتظاراتمان را اشل بزنیم و هر چیز را جای خود بگذاریم. کمی از تابلو فاصله بگیریم و همه چیز را یکجا با هم ببینیم.

ما نه میتوانیم کاملا او را رد کنیم نه میتوانیم تماما بپذیریم.نامجو بدیده من سر نخ “دادائیزم “در موسیقی ماست. این شیوه خواندن -البته با اجرای بهتر - نقطه عطفی درشکل گیری و جهت گیری بسمت تغییرات محسوستر در شعر و موسیقی مان است.

در ضمن ، آهنگ سریال چارخونه را هم نامجو خوانده بود که در تیزر های فیلم پخش می شد اما بعد به خاطر این که نامجو مجوز نداشت تیتراژ را شخص دیگری خواند .
آقای رهگذر دوست دارم بدانم چرا از نظر شما موسیقی نامجو داداست ؟

شماها فکر کنم اگر بهنمایشگاه اتوموبیل هم بروید به جای دیدن ماشین های bmw میروید پیکان نگاه کنید.آخه موسیقی نامجو چی داره که سرش دواست؟
من میگم بجای این موسیقیهای مندراوردی برویم به سوی موسیقیهای درست حسابی نه؟

سلام آقای آریا منش من وقتی جواب شما را خواندم کاملا متقاعد شدم.ببخشید من یخورده تند رو هستم.آقای نامجو انسان تحصیل کرده ای است و نظر من این است که خیلی میتواند بهتر از اینها عمل کند تا برای سریال های سبک تلوزیون بسازد نه؟میتوانست یک سری ملودیهای ایرانی را با مد های بلوز ترکیب کنه تا یه جور فیوژن بدست بیاد.ولی او فقط از همان گام های معمول استفاره کرده و کار خیلی نو ارائه نداده!و مدام فریاد کشیده و اشعارش هم خوبه ولی یکم هدفمند نیست.در کل فعلا که ۳ روز است داریم راجع بع ایشون بحث میکنیم و ایین خودش خیلی خوبه چون راجع به دیگران همچین جدلی ندیده بودم!

نیم پرده عزیز :

زحمت کشیده اید و مفصلا توضیحاتی داده اید که نشان از دخالت ممیزی و سیاسی کاری در خلاقیت دارد و درست هم میفرمائید.

این آفت متاسفانه گریبانگیر ماست و باعث شده که خیلی ها بناچار باند بازی کنند و برای بعضی هم امر مشتبه شود و از”" موضع قدرت”" انسانی همپایه خود را با بی ادبی “سگ مرده” خطاب کنند.

بهر حال موسیقی روز و بازار همین است.رقابت در همه دنیاست تنگاتنگ است و هر کس کارش بین مردم محبوبتر باشد یخش بهتر میگیرد.اما آفت سیاسی کاری در کشور ما اپیدمی شده.

بهمین دلیل مدل چهارمی که میتوان به دسته بندی شما افزود آنستکه رقبا چون میبینند اوضاع ریخت بهم و این آقا نیامده دکان را قبضه کرده،دست به یکی کنند و عوامل را خبر کرده و خاموشش کنند!! که این البته محض شوخی بود و شما خود بهتر میدانید که پیش فرض آوردن و مصادره به مطلوب از عادات سفسطه گران است.اینکه این آدم پوچ است و مضحک یا هر چه و عده ای قصد سو استفاده از او داشته اند برای نابودی موسیقی …دلیل قابل قبولی بر رد کار ایشان نیست.من به قضاوت شخص شما بیشتر اعتماد دارم.

موسیقی ما در بحران”"کشاورزی-باروک-تفاخر”" گیر کرده است.رادمردانی چون علیزاده هر چه در توان و توشه داشته اند بخرج داده اند و تا میتوانسته اند و دولتیها گذاشته اند بجلو برده اند. اما…متاسفانه جهان با شتاب بیشتری حرکت میکند و نوازشهای عارفانه کار ساز نیستند و صنعت و ماشین واتوماتیزم امان از رقیب میبرندو صدای عرفا به هیچ کجا نمیرسد.

هنرمند به فراسوی دیوارها نگاه میاندازد و بی محابا سرکوب و جنگ و بیرحمی و فقر و بی اخلاقی را در {{هرج و مرج ضد هنری}} بتصویر میکشد.دادائیزم از آشغال و هجو کلمات تابلو و شعر میسازد برای آنکه آرمانهای بشری را نابود شده میبیند و به عملی شدن وعده ها شک میکند… پایبند هیچ قانونی نیست که آنرا منتهی به خونریزی میبیند.در عین حال گذار از همین دوره عصیان بود که منتهی به ظهور مکاتب استوارتر و مستدلتری چون سورئالیزم شد.

عرض من اینستکه هر چیز را جای خود بگذاریم.با این ذهنیت که موسیقی بد داریم و موسیقی در حد کمال نیز هم.اما موسیقی مطلقا بد نداریم.و یکبار دیگه به “عقاید نو کانتی ” و “دیازپام ده ” نوازندگی و موسیقی بی نهایت ساده و ناکوک و زنگ زده اش , لیریکهای پر از احساس و ریشخند..عصبانی شدن و هق هق کردن هاش و طنز تلخ و طعنه زدن هایش گوش کنیم و در حوزه موسیقی معاصر کشورمان جایی هم برای “نامجو ” باز کنیم.به عقایدش احترام بگذاریم اکنون باید افتخار کنیم که یک تروبادور دادائیست داریم که مشتاقانی هم دارد.و مصرانه بخواهیم کارهای بهتری عرضه کند و در تثبیت و مدلل نمودن شیوه کار خودش کوشا باشد.