اپراخانه (I)

خانه اپرا یک ساختمان تأتر است، برای اجرای اپراهایی که شامل صحنه، محل قرار گرفتن ارکستر، صندلی های شنوندگان و امکانات پشت صحنه برای رختکن و تغییرات صحنه می باشد. بعضی از سالنها بطور وی‍ژه برای اجرای اپرا ساخته شده اند و بعضی از آنها بخشی از یک مجموعه بزرگتری از یک مرکز اجرای هنرهای نمایشی می باشند.

تاریخچه
اولین خانه اپرای عمومی Teatro San Cassiano واقع در ونیز ایتالیا بود که در سال ۱۶۳۷ افتتاح شد. ایتالیا جایی است که اپرا قرن ها در آن محبوبیت زیادی در بین مردم عادی داشت، همانقدر که در بین افراد توانگر جامعه بود و هنوز هم تعداد بسیار زیادی سالن اپرا در آنجا وجود دارد.

در زمانیکه Henry Purcell آهنگسازی میکرد، هیچ سالن اپرایی در لندن وجود نداشت. اولین سالن اپرا در آلمان در هامبورگ و در سال ۱۶۷۸ ساخته شد. اولین سالنهای اپرای آمریکا خدمات مختلفی از جمله میزبانی رقصهای جمعی، نمایشگاه ها، بازیها و نمایشهای واریته (درام های دارای رقص و آواز) را در کنار برگزاری اپراها و رویدادهای موسیقایی دیگرانجام میدادند.

در قرن هفدهم و هجدهم، اپراها توسط فرمانروایان، اشراف و افراد متمولی که از هنرها جهت صحه گذاردن به آرمانهای سیاسی و موقعیت و اعتبار اجتماعی خود حمایت می کردند، سرمایه گذاری می شد.

با ترقی برژواها و سرمایه گذاری، فرم اجتماعی در قرن ۱۹، فرهنگ اروپایی از سیستم سرپرستی به سمت سیستم حمایتهای مردمی بیشتر حرکت کرد. در قرن بیستم، سرمایه بیشتر اپراها و تأترها از مجموعه حکومت و بنیادهای خیریه، فروش بلیط و در سطح کوچکتری کمکهای شخصی، افزایش یافت.

خصوصیات
به دلیل اینکه برای بیشتر اپراها به تجهیزات نسبتاً زیادی احتیاج است، معمولاً خانه های اپرا بزرگ هستند و غالباً دارای بیش از ۱۰۰۰ صندلی و غالباً چندین هزار صندلی می باشند. عمده خانه های اپرای اروپا در قرن نوزدهم ساخته شده اند که حدود ۱۵۰۰ تا ۳۰۰۰ صندلی دارند. به عنوان مثال : Brussels’ La Monnaie بعد از بازسازی، با ۱۷۰۰ صندلی، Odessa Opera و Ballet Theater ( با ۱۶۳۶صندلی)، Opéra Garnier در پاریس (با ۲۲۰۰ صندلی) و Royal Opera House در لندن ( با ۲۲۶۸ صندلی). سالن های مدرن اپرا در قرن بیستم مانند اپرای متروپولیتن (Metropolitan Opera) در نیویورک (با ۳۸۰۰ صندلی) و اپرای سان فرانسیسکو (با ۳۱۴۶ صندلی) بزرگتر هستند. بضی اپراها به تجهیزات زیادی نیاز ندارند و می توان آن ها را در سالنهای تأتر کوچکتر نیز اجرا کرد، مانند La Fenice در ونیز با حدود ۱۰۰۰ صندلی.

در یک خانه اپرای سنتی، تالار شنوندگان بطور نرمال U شکل هستند که طول آنها بستگی به گنجایش سالن دارد. در اطراف آن ردیفهای عمودی بالکن ها قرار دارد و اغلب نزدیکترین آن به سن جایگاه های وی‍‍ژه هستند (یک بخش کوچک از بالکن).

از اواخر قرن نوزدهم غالباً سالنهای اپرا دارای جایگاه (گودی) ارکستر بودند. جاییکه تعداد زیادی از نوازندگان ارکستر می توانستند بنشینند که در سطحی پایینتر از شنوندگان قرار داشتند و بطوریکه هیچ مزاحمتی برای دیدن خوانندگان ایجاد شود، آنها در آن جایگاه می نواختند. اما در Bayreuth Festspielhaus از واگنر، گودی محل استقرار ارکستر کاملاً پوشیده شده بود.

اندازه ارکسترهای اپرا متفاوت است اما برای بعضی از اپراها oratorios (آواز همراه با گفتار) یا بعضی کارهای دیگر ممکن است خیلی بزرگ باشد. برای بعضی کارهای دوره رمانتیک (یا خیلی از اپراهای ریچارد اشتروس) بیشتر از ۱۰۰ نوازنده مینوازند و متشابه آن، یک اپرا ممکن است تعداد زیادی بازیگر، گروه کر، رقصنده داشته باشد. بنابراین یک سالن اپرا باید یک سالن رختکن بزرگ با امکانات زیاد داشته باشد. سالنهای اپرا غالباً دارای فروشگاه های لباس و وسایل برای انبار لباس، گریم، ماسکها و لوازم صحنه و همچنین گاهی فضایی برای تمرین هستند.

en.wikipedia.org

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

موسیقی شناسی فمنیستی (I)

در دوران معاصر بحث حقوق زنان در جوامع و پرداختن به ارزشهای زنان از جایگاه ویژه ای در می ان صاحب نظران و انسان شناسان برخوردار است. در طول تاریخ در راستای برابر سازی حقوق زنان و مردان تلاشهای بسیاری شده است. این تلاشها صرفا در زمینه حقوق اجتماعی و شغل و پوشش و… نبوده بلکه یکی از این شاخه ها برابری در زمینه هنر است. چیزی که امروزه در غرب همچنان با آن مواجه هستیم و آن استفاده ابزاری از زن برای جذب مخاطب در آثار هنریست، از نقاشی و مجسمه سازی تا سینما و موسیقی. بر خلاف تبلیغ سیستم های غربی در زمینه برابری جنسیتی زن و مرد در عمل مشاهده می کنیم که هیچ برابری حتی در صحبت های برخی فیلسوفان تاریخ غرب برای زن و مرد در نظر گرفته نشده و گاها حتی زن را عاری از نبوغ و شعور آفرینش اثر هنری می دانستند. بحث بسیار گسترده و طولانیست اما در این مقاله با استفاده از چند نوشتار مشهور در زمینه موسیقی شناسی سعی کردیم تا حدودی به این موضوع مهم در زمینه هنر و مخصوصا موسیقی بپردازیم.

کنسرت تریوی فلوت و پیانو اجرا می شود

فیروزه نوائی، نولوون بارگین و لیلا رمضان، در روز ششم شهریور در تالار رودکی ساعت ۲۰:۰۰ به روی صحنه می روند. در این کنسرت آثاری از یوهان سباستین باخ (Johann Sebastian Bach)، فردریش کولاو (Friedrich Kuhlau)، ثیوبالد بوم (Theobald Boehm)، ژاک ایبرت (Jacques Ibert)، فرانتس داپلر (Franz Doppler)، نادر مشایخی و جوزف دیشلر (Josef Dichler) اجرا می شود.

از روزهای گذشته…

تئوری اطلاعات، ترمودینامیک و موسیقی (I)

تئوری اطلاعات، ترمودینامیک و موسیقی (I)

Bill Evans نوازنده پیانو و آهنگساز Jazz عصر حاضر که سبک و طریقه خاصی در آهنگسازی برای خود دارد معتقد است که موسیقی عامل اصلی غنای روح انسان بوده و باعث میشود که انسان توان شناخت قسمتی از وجود خود را که قبل از درگیری با موسیقی نشناخته بود پیاده کند.
پرگینت با ارکستر نوجوانان ایران به روی صحنه می رود

پرگینت با ارکستر نوجوانان ایران به روی صحنه می رود

فردا، ۷ بهمن ساعت ۱۷:۳۰ ارکستر نوجوانان ایران به رهبری آرمان نوروزی پرگینت اثر ادوارد گریک آهنگساز بزرگ نروژی در تالار پردیس تئاتر شهرزاد به روی صحنه می رود. خرید بلیط این برنامه از سایت تیوال امکان پذیر است.
رونمایی از آلبوم «ماندالای درون» (I)

رونمایی از آلبوم «ماندالای درون» (I)

جلسه نقد و بررسی آلبوم «ماندالای درون» به آهنگسازی و اجرای پیانو سام اصفهانی، روز جمعه ششم آذر ۹۴ در شهر کتاب مرکزی برگزار شد. در این برنامه هنرمندان و منتقدان مختلف موسیقی درباره این اثر به ایراد سخنرانی پرداختند.
هنر شنیدن موسیقی (I)

هنر شنیدن موسیقی (I)

بیشتر مردم به موسیقی گوش نمیدهند، فقط به آن عکس العمل نشان میدهند. این در واقع پایه و اساس موسیقی پاپ است. شما میتوانید از هر طرفدار پرو پا قرص یک گروه یا خواننده پاپ بخواهید تا به شما بگوید موسیقی مورد علاقه اش درباره چیست و میتوانید مطمئن باشید که تعدادی جمله بی سر و ته یا حداکثر چیزی درباره “اشعار” خواهید شنید که صد البته ربطی به “موسیقی” آن ندارد. پرسش درباره ساختار موسیقایی مانند تونالیته یا بخشهای هارمونیک ترانه معمولا با سکوت و نگاهی تهی و بی احساس روبرو خواهد شد.
نگاهی به اپرای مولوی (XI)

نگاهی به اپرای مولوی (XI)

ارکستر با پیتزیکاتو های ظریف زهی ها و همراهی هورن،‌ در تقابل با تامبورین یک قطعه کوتاه دوضربی را به اجرا می گذارند، شمس می خواند: « مخزن انا فتحنا برگشا، سر جان مصطفی را بازگو، مستجاب آمد دعای عاشقان، ای دعاگو آن دعا را بازگو» در پاسخ مولانا با همراهی دف، رقص کنان از عاشقی می گوید: «چون دهانم خورد از حلوای او، چشم روشن گشتم و بینای او. پا نهم گستاخ چون خانه روم، پا نلرزانم نه کورانه روم» پس از این گفته مولوی از هوش می رود…
از آخرین نوازنده تا اولین آهنگ‌ساز (I)

از آخرین نوازنده تا اولین آهنگ‌ساز (I)

هنر موسیقی تاریخی ویژه‌ی خود دارد، از ظهور خواننده تا نوازنده و از آن تا ظهور شخصیت قدرت مند آهنگ‌ساز سه مرحله‌ی مهم از عرصه‌ی هنر موسیقی است. تنها با ظهور آهنگ‌ساز که تفریبا هم‌زمان با ظهور زبان موسیقی بود، این هنر توانست عرصه‌ای از نقد اثر را برای سازنده‌اش فراهم سازد. روندی که منجر به تنوع و تکامل حیرت‌انگیزی در تولید آثار این هنر شد. در ایران خودمان هرچند که هنوز جدال‌های خواننده با نوازنده به‌ پایان نرسیده و در حالی‌که خواننده می‌تواند به مقامات عالی برسد، هنوز هم نوازنده ناچار است در پس پرده ساز را به‌دست گیرد، در دوره‌ای خاص به همت هنرمندانی چون وزیری و خالقی بارقه‌هایی از عصر آهنگ‌سازی پدید آمد، به‌طوریکه می‌توان چنین گفت که خالقی اولین آهنگ‌ساز حرفه‌ای کامل در کشورمان گردید. او تماما به‌عنوان یک آهنگ‌ساز شهرت پیدا کرد، هرچند که وزیری شایسته‌ی آن‌ است که آغازگر این راه باشد، اما وزیری هم بیشتر به‌عنوان یک نوازنده‌ی تار مشهور شده بود.
مقایسه‌ی روش‌های آموزش ساز عود در موسیقی ترکی (IV)

مقایسه‌ی روش‌های آموزش ساز عود در موسیقی ترکی (IV)

در قرن پانزدهم، عبدالقادر مراغی در کتاب «جامع الالحان» ساختار و عملکرد عود و سازهای مشابه آن را بررسی کرده‌است (عود قدیم، عود کامل، تحفه‌العود، پیپا و شاهرود). او با استفاده از تکنیک‌ها و «ترجیعات»، مضراب عود را معرفی کرده است (Sezikli.2011:235-252). عبدالعزیز عودنواز فرزند عبدالقادر مراغی و نوازنده‌ی سلطان محمد فاتح، در کتاب «نقاوه‌الادوار» درباره‌ی عود مطالبی مشابه اطلاعات ارائه شده در کتاب پدرش را بیان کرده است (Koc.2010,46,50). از پایان قرن نهم تا قرن سیزدهم هجری، سازهای تنبور (۵) و نی به تدریج جایگزین عود شدند (Tanrikorur.2001:189)؛ علت این امر تا حدود زیادی به سبب علاقه‌مند شدن عثمانیان به سازهای تنبور و نی و گسترش سماع بوده‌است.
خود آموختگان و نقشگذاران افزایش ظرفیت آنها (III)

خود آموختگان و نقشگذاران افزایش ظرفیت آنها (III)

خرم و تجویدی نیز از نمونه های دیگراند، تجویدی از اخطار پدرش سر باز زد. سرانجام لازم است به گروهی اشاره کنیم که حتی مجال خودآموختگی هم پیدا نکردند. به راستی تاریخ موسیقی ما تاریخ ناکامی استعدادها است!
چکیدۀ درس‌گفتارهای مبانی اتنوموزیکولوژی، جلسه ششم

چکیدۀ درس‌گفتارهای مبانی اتنوموزیکولوژی، جلسه ششم

مبحث «موسیقی و زندگی اجتماعی» از سه منظر قابل مطالعه است. هریک از این سه منظر نیز جنبه‌های بسیاری از نسبت موسیقی و جامعه را مورد توجه قرار می‌دهد. این سه منظر اصلی عبارت‌اند از:
چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (IV)

چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (IV)

به عقیده ی آدرنو “تغییرات ملودیک در آثارِبارتوک و یا تغییرات ریتمیک مانند آنچه استراوینسکی انجام می دهد چندان بزرگ و بیان کننده ی تعارضات اجتماعی نیست”(جاودانی ۳۴:۱۳۸۹). او حقیقت هارمونی را دیسونانت می دانست. نکته ی مهم دیگر که به نظر میرسد آدرنو کمتر به آن توجه داشته اهمیت شعر و کلام در موسیقی عامه پسند است. همین امر موجب شده است که او موسیقی عامه پسند را مدام با موسیقی کلاسیک غرب و تکامل آن مقایسه کند در حالی که بخش عظیم موسیقی کلاسیک اروپا کارگان سازی دارد و تقریبا بیشترِکارگان موسیقی عامه پسند همراه با کلام است. طبیعی است که در موسیقی سازی نوآوری بر پایه ی هارمونی( و ریتم و ارکستراسیون و…) بنا می شود اما در موسیقی عامه پسند ممکن است نوآوری هارمونیک در اولویت اول نباشد.