جانین جانسون (Janine Jansen) ویولن نوازی هلندی، متولد 7 ژانویه 1978 در شهر اوترخت است. او در سن 6 سالگی به یادگیری ویولن پرداخت. جانین همیشه دوست دارد کارها را به شیوه و جهت شخصی خود انجام دهد، بنابراین ما هم مجبور به قبول تاخیر یک ماهه مصاحبه با وی شدیم تا بتوانیم مصاحبه ای از طریق تلفن و نه با ایمیل انجام دهیم. شاید به همین علت است که او آنچنان عاشق ذات صمیمی و صریح موسیقی گروهی است، موسیقی ای که با آن بزرگ شده است. اگرچه همواره تاکید دارد که اجرا در ارکسترهای بزرگ به قلب وی نزدیک است، اما ارتباط سریع و صمیمانه ای که بین موسیقیدانان در گروههای کوچکتر به وجود می آید به طبیعتش بسیار نزدیک به نظر می رسد.

بعد از آنکه حدود هشت سال پیش به برلین دعوت شد، به طور مرتب در فیلارمونیک برلین کنسرت می دهد، جانین هم اجراهای فوق العاده ای را به همراه فیلارمونیک به عنوان یک کار گروهی عرضه می کند و هم به عنوان ویولنیست در جایگاه خود می درخشد.

علاوه به بر حضورش در کنسرتهای فراوان در اواخر امسال، انتظار عرضه سومین CD خود را نیز دارد. در اینجا درباره موسیقی گروهی، روح موجود در آن و عشق و تلاش برای بردن "کنسرتهای اسپکتروم" (Spectrum Concert) به شهر اوترخت هلند صحبت می کنیم.

سفر شما در ماه گذشته چطور بود؟
آیا منظور شما به همراه "فیلارمونیک جوانان آلمان" است؟ خوب بود، تا حدی پر حرارت (با خنده)، کنسرتهای خوبی را طی نه روز به روی سن بردیم. به هر حال سفری طولانی در آلمان و ایتالیا بود، اما بسیار لذت بردم، با آنکه کار سخت و فشرده بود، گروه جوان ما همچنان علاقمند و پرانگیزه به اجرا می پرداخت.

شما با صداهای موجود در سالن های کنسرت چگونه کنار می آیید؟ آیا بیشتر هیجان انگیزند یا آرامش بخش؟
تالار موسیقی فیلارمونیک برلین، سن بسیار خوبی دارد و برای اجرای چنین موسیقی ای کاملا بزرگ است. وقتی برای اولین بار در آنجا می نوازید باید به آن فضا عادت کنید، شما درست در مرکز نشسته اید، زیر نور چراغها و بعد این تماشاگر است که تمام هدف اصلی و مقدس شما می شود. این حس به درستی بر فضا حاکم می شود و شما می بینید که افراد بارها برای دیدن و شنیدن کنسرت شما حضور می یابند.

هنگامی که شما این گروه را یک خانواده می نامید آیا تماشاگران نیز شامل آن می شوند؟
بله. تماشاگران عضو خاصی از این خانواده هستند و وجود جوانترها امیدوار کننده است و پدیده ای نیست که همیشه شاهد آن باشیم.

آیا بعد از اتمام کنسرتتان پیش آمده که با تماشاگران گفتگویی داشته باشید؟
بعد از کنسرت معمولا افراد کمی به روی سن می آیند و اغلب افراد مختلفی هستند که برای سپاسگزاری یا تنها عرض ادب به جلو آمده اند، بسیار نیک است که چنین رابطه ای با تماشاگران داشته باشیم.

اگر به موفقیت اسپکتروم خود بنگرید، آیا می توانید بگویید چه چیزی در این کنسرتها وجود دارد که عاشقان موسیقی را جذب خود نموده؟
اسپکترام برای حدود بیست سال است که وجود دارد، جشن آن در سال 2008 خواهد بود. فرانک داج (Frank Dohg) شخصیتی بسیار خاص است و ایده های فوق العاده ای دارد، زمانی که صحبت از اجرای یک برنامه هیجان انگیز به میان می آید، ما اغلب سعی می کنیم به ایده هایی برسیم که شگفت آور باشند و تا حد کمی از حالت عادی و معمول خارج باشد. برای مثال موسیقی معاصر بسیاری وجود دارد و مسلما موسیقیدانان بسیاری. در واقع من از شروع نواختن اسپکتروم حضور نداشتم اما می دانم چه کسانی آن را می نواختند، در واقع همان اشخاص بوده اند که کنسرتهای اسپکتروم را اینطور خاص کرده اند.

tokafi.com