همه همصدا با سمفونی نهم بتهوون (II)

مهدی قاسمی و شهرداد روحانی
مهدی قاسمی و شهرداد روحانی
می‌دانید که به گروه کر شهر تهران در این اجرا تعداد زیادی از دانشجویان موسیقی و هنرستانی‌ها اضافه شده‌اند، فکر می‌کنید که از نظر آموزشی، هم‌کاری با ارکستر سمفونیک به‌عنوان بزرگترین ارکستر رسمی در ایران چه تأثیری می‌تواند برایشان داشته باشد؟
روحانی: این تجربه‌ای است که به ندرت می‌شود به آن رسید، و به‌نظر من همین گروه کر شهر تهران چه اعضای دائمی و چه اعضایی که به آن اضافه شده‌اند، این تجربه را همراه خودشان در زمان‌های طولانی خواهند داشت و همین باعث خواهد شد که مطمئناً بیشتر علاقه‌مند بشوند و فعال‌تر بشوند و در کارشان ثابت‌قدم‌تر شوند.

باتوجه‌به اینکه شما با وضعیت جهانی موسیقی کلاسیک آشنا هستید در کشورهای دیگر هم این همکاری بین دانشجویان موسیقی و ارکستر مرسوم هست؟
روحانی: بله. من یادم هست که وقتی خودم در وین دانشجو بودم اتفاقاً همین سمفونی نهم بتهوون را با ارکستر سمفونیک ویَن، که خودشان صاحب گروه کُری حدوداً ۶۰نفره بودند، اجرا کردیم. و بعد حتی دو تا گروه دیگر هم به آن‌ها اضافه شد، که یک گروه از دانشجویان آکادمی موسیقی بودند که من خودم جزو آن افراد بودم و باریتون می‌خواندم. و خیلی جالب است که ما هم در وین اجرا داشتیم و بعد همین ارکستر فیلارمونیک وین با گروه کر همین برنامه را در بیروت هم اجرا کردیم. فکر کنم شاید در حدود ۴۰ سال پیش بود. درنتیجه ما هم این تجربه‌ها را سپری کردیم. این تجربه‌ی دانشجویی خیلی مهم است و مثلاً من یادم می‌آید که در یکی از مصاحبه‌های زوبین مهتا، او حتی تعریف می‌کرد که با آبادو به‌عنوان کر می‌خواندند، در ارکستری در زمان دانشجوییشان در آکادمی. صرفاً برای اینکه تجربه پیدا کنند و با رهبرهای ارکستر و خود قطعه و اجرا آشنا بشوند. این است که به نظر من این تجربه‌ی بسیار خوبی می‌تواند برای دانشجوها باشد.

جناب قاسمی لطفاً از تجربه‌های قبلی هم‌کاری‌تان با ارکستر سمفونیک و همراه کردن دانشجویان دانشگاه و هنرستانی‌ها با گروه کر شهر تهران بگویید:
قاسمی: خواهش می‌کنم. ما با ارکستر سمفونیک تا به حال چهاربار همراهی داشتیم و این بار پنجم است. اولین‌بار سال ۹۴ کارمینا بورانا با آقای علی رهبری اجرا شد، یک بار هم رکوییم موتزارت با یک رهبر میهمان از ترکیه، و بعد که آقای رهبری رفتند یک قطعه هم از آقای پژمان با جناب روحانی اجرا کردیم (سرزمین دلاوران). اسفند ماه سال گذشته سمفونی نهم بتهوون را با ارکستر سمفونیک اجرا کردیم و این هم‌کاری پنجم ما با ارکستر سمفونیک تهران است. اما در مورد بچه‌ها که فرمودید، ظرفیت کر خود ما محدود است. ما جایی که تمرین می‌کنیم بیشتر از ۵۰ نفر گنجایش ندارد، ولی از سال ۹۲ اولین بار خودم که کارمینا بورانا را یک سال قبل از اجرای آقای رهبری کار کردم، چون کر بزرگ می‌خواستیم – حدود ۱۲۰ نفر – آن سال برای اولین‌بار فراخوان دادیم و یک‌سری از دوستان میهمان آمدند و به جمع ما اضافه شدند و در یک روز جداگانه‌ای آن‌ها را تمرین می‌دادیم،

جدای از کُر ثابت و اصلی‌مان. در نهایت هرچه تمرین‌ها جلو رفت، میهمانان به کُر اصلی ملحق شدند. و در کارمینا بورانایی که آقای رهبری اجرا کردند هم چون خیلی زمانی نگذشته بود و آن دوستان در آن پروژه حضور داشتند، از ایشان خواهش کردم که تشریف آوردند. و این بار هم چون جناب روحانی کر بزرگی برای سمفونی نهم می‌خواستند، یک‌سری از بچه‌های دانشگاه و هنرستان به ما ملحق شدند. کلا میتوانم بگویم هم این دوستان مهمان ما و هم اعضای ثابت گروه، علاوه بر این که کارشان خوب است و می شود گفت موزیسین‌های حرفه‌ای هستند، به سلفژ مسلط هستند و عموماً آواز را در حد خیلی خوبی کار کرده اند، تجربه‌ی حضور در کر و یا ارکستر دارند، و اغلب در حدی هستند که تدریس می کنند. و خلاصه نتیجه این کُرِ خوش‌صدایی شد که دیدید و شنیدید.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

ریتم و ترادیسی (XIV)

رایج ترین روش واقع نمای بازنمایی موسیقایی ذخیره سازی مستقیم موج صداست. ساز و کارِ متداول ذخیره-سازی آنالوگْ نوارهای کاست و ضبط های اِل پیْ هستند. فنون متداول ذخیره سازی دیجیتالْ شکل موج را نمونه برداری کرده و سپس بازنمودی از نمونه ها را بر نوار مغناطیسی، در قالب نوریِ آنْ بر سی دی، یا در حافظه ی یک رایانه ذخیره می کند. تمامی این فن آوری ها تغییرات صدا را در یک موجِ فشار صوتی هنگام رسیدن آن به میکروفُن ضبط می کند.

مروری بر آلبوم «روز ششم»

اگر اهمیت یک آلبوم را تنها در انتشار یک قطعه‌ی مهم تاریخی هم بدانیم، باید اهمیتی چشم‌گیر برای «روز ششم» قائل شویم. زیرا بالاخره پس از هفت دهه ضبطی شایسته از قطعه‌ی پروانه (نسخه‌ی ارکستری) امانوئل ملیک اصلانیان به دست می‌دهد. نسخه‌ی پیانویی پروانه را اصلانیان در سال ۱۳۳۳ نوشت. دانستن همین نکته کافی است تا پس از دقیق شنیدن آن دریابیم چه اندازه رویکردش به استفاده از مصالح موسیقی ایرانی نو و جسورانه بوده است.

از روزهای گذشته…

با هنر مینیمال آشنا شویم

با هنر مینیمال آشنا شویم

هنر مینیمال شاخه ای از هنرهای مختلف – بخصوص نقاشی و موسیقی – است که حدودآ از دهه ۱۹۶۰ بطور رسمی پای به عرصه هستی نهاد.در این سبک هنری، المانهای سازنده اثر تا حد ممکن به سمت المانهای پایه ای تنزل پیدا میکنند.در نظر داریم راجع به این سبک هنری در موسیقی صحبتی داشته باشیم اما برای درک بهتر، پیش از بحث ورود به بحث موسیقی، نگاهی داریم به این موضوع در سایر رشته های هنری.
یادآوری های پیرامون بررسی سه شیوه هنر تک نوازی <br> در موسیقی ایرانی، پژوهش مجید کیانی (VI)

یادآوری های پیرامون بررسی سه شیوه هنر تک نوازی
در موسیقی ایرانی، پژوهش مجید کیانی (VI)

در شعر حافظ، همانطور که پژوهشگر محترم هم دریافته اند، هم سنت هست و هم خلاقیت، در شعر نیما نیز سنت و خلاقیت هر دو موثرند. در تاریخ هنر مورد یافت نمی شود که هنرمندی خارج از حیطه سنت های موجود هنری جامعه اش رشد کرده باشد. سنت مجموعه ای است کامل و مشخص که در لابه لای آثار هنری موجود پیش روی هر هنرجو نهاده شده و نقش آن در تولید و پیدایش آثار هنری مشخص و معلوم است. خلاقیت برعکس سنت قابل سنجش و شناسایی نیست و پدیده ای است که هر لحظه و هر دوره و هر موقع در نقشی و رنگی و شکلی دیگر ظاهر می شود و به یک اثر هنری جلایی آنچنانی می دهد و آن اثر را از دیگر آثاری که همه «موی و میانی» دارند متمایز می کند.
موسیقی بی کلام و موقعیت طنز

موسیقی بی کلام و موقعیت طنز

این چکیده نظرات سید علیرضا میرعلینقی، مورخ و روزنامه نگار شناخته شده موسیقی ایرانی است. اولین مقاله به زبان فارسی درباره جلوه های طنز در موسیقی ایرانی به قلم اوست که در شماره سوم نشریه دانشگاهی “رهپویه هنر” (۱۳۷۵) چاپ شده است.
گفتگو با هوشنگ ظریف (III)

گفتگو با هوشنگ ظریف (III)

من در دوره‌ی هنرستان، در کنار تار، دو سال هم پیش استاد حسین تهرانی تنبک یادگرفتم. بعد زمان آقای دهلوی ایشان گفتند تنبک متد ندارد برو و آقای تهرانی را بیاور و درس‌های ایشان را ثبت کن تا متدی تهیه کنیم. هفته‌ای یک روز آقای تهرانی را که منزل‌شان هفت‌حوض بود می‌رفتم و با ماشین برشان می‌داشتم می‌بردم هنرستان. ایشان از اول شروع کردند و با دید آموزشی، درس‌ها را زدند و من نوت کردم. آن سالها دستم روی تنبک هم خیلی روان بود. حتی دوستان و فامیل دور هم که جمع می‌شدند خیلی وقتها جای تار به من می‌گفتند تنبک بزنم. تنبک را هم مثل چپ دست‌ها می‌زنم. چون پا و دست چپم قوی‌تر هستند و از اول آنطور عادت کرده بودم. خیلی از گلهایی که در جام جهانی زده‌ام هم با پای چپم زده‌ام (خنده).
درباره تازه ترین اثر گروه نور

درباره تازه ترین اثر گروه نور

گروه نور با آلبوم «آلبا» به جست وجوى ریشه هاى کهن موسیقى برخاسته اند. جست وجویى که واکنش انسان معاصر به گم شدن ریشه ها در دوره مدرن و فرامدرن است.
گزارش جلسه دوم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (II)

گزارش جلسه دوم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (II)

«شرح»، فن دیگری بود که پس از توصیف معرفی شد. به نظر مدرس کلاس (آروین صداقت کیش): «در زبان فارسی شرح و توصیف ممکن است بسیار نزدیک به هم به شمار آیند (یا چنین به نظر برسند)، اما شرح به معنایی که در اینجا به کار رفته شامل گستراندن و واضح‌تر بیان کردن چیزی است.» به بیان دیگر شرح توصیفی گسترده است که با توانایی فنی ژرف‌تر به وضوح نکاتی می‌انجامد که دیگر هر شنونده‌ای، بی آموزش، نمی‌تواند بدان دست یابد.
چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (X)

چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (X)

نقدی که بر این نظریه از دیدگاه اتنوموزیکولوزی میتوان نمود در ایدوئولوژی است. آدرنو منتقدِ تند و تیزِ ایدئولوژیِ یکدست سازیِ توده ها و سرکوب فردیت گرایی توسط صنعت فرهنگ است اما خودِ آدرنو نیز گرفتار یک ایدئولوژی شده است و آنهم نگاه بسیار آرمانی اش به مخاطب است. آنچنان که «موسیقیِ آسمانی» یک نگاه ایدئولوژیک به موسیقی است، بر همین اساس نگاهِ « شنونده ی آسمانیِ» آدرنو نیز از نوع همان ایدئولوژی است. آدرنو سعی دارد که به شنونده بفهماند: تو باید تمام وصلِ آکوردهای موسیقی ای را که می شنوی بدانی! و علاوه بر آن باید آن را نقد کنی! و افزون بر آن باید دست های پشتِ پرده را در تولید موسیقی ای که میشنوی شناسایی کنی.
موسیقی کریسمس (III)

موسیقی کریسمس (III)

این سرودها از قرن ها پیش شنیده میشدند و قدیمی ترین آن ها نیز سرود وکسفورد (Wexford Carol) است که متعلق به قرن ۱۲ است. جدیدترین آن ها نیز از اواسط تا اواخر قرن نوزدهم به این صورت درآمده است. زادگاه بسیاری از این سرودها کشورهای غیر انگلیسی زبان است، سرودهایی که اغلب موضوعات غیر مسیحی هم دارند اما بعدها با شعرهایی که به آن ها افزوده شد به سرودهای انگلیسی تبدیل شدند. البته این سرودها جدید همیشه هم از متن اصلی ترجمه نمی شدند و برخی نیز از نو نوشته شده اند که تاریخ برخی از آنها به اوایل قرن بیستم باز می گردد.
گفتگوی هارمونیک نه ساله شد

گفتگوی هارمونیک نه ساله شد

با همدلی و همراهی شما به نهمین سال فعالیت «گفتگوی هارمونیک» رسیدیم و توانستیم، روزانه مطالبی متنوع را به نظر شما برسانیم که تعداد این مطالب امروز ۳۳۱۵ نوشته بوده است. در جشنی که به مناسبت تولد سایت برپا شد، نویسندگان و مترجمین سایت حضور داشتند و طرح جدید سایت مورد ارزیابی قرار گرفت.
نوآوری و تفکر انتزاعی در موسیقی ایران (III)

نوآوری و تفکر انتزاعی در موسیقی ایران (III)

اما در بعد هنری، مدرن در موسیقی همان مکتبی است که پس از اکسپرسیونیسم توسط شوئنبرگ پایه گذاری شده. بنابراین مدرن در چنین موقعیتی مکتب و رویکرد فلسفی تلقی میشود. در عین حال باید سیری وجود داشته باشد تا جریانی از مرحله کهن به مرحله “نو” تداوم پیدا کند.