جوزپه وردی، اپراساز محبوب (I)

جوزپه وردی (1813-1901)
جوزپه وردی (1813-1901)
جوزپه فورتونینو فرانچسکو وردی (Giuseppe Fortunino Francesco Verdi) آهنگساز ایتالیای سبک رومانتیک است که بیشتر کارهایش در زمینه اپرا بوده و قطعات او از محبوب ‌ترین آثاری است که در اغلب سالن‌های اپراهای جهان اجرا می‌شوند. وی یکی از تاثیرگذارترین آهنگسازان قرن نوزدهم بود. آثارش بارها در تالارهای اپرا در سرتاسر جهان اجرا شده و بندهای نسلها را نیز در هم شکسته، بسیاری از موضوعات وی در فرهنگ عموم ریشه دوانده اند، در قطعه ها و موضوعاتی همچون: “خانم دمدمی” در اپرای ریگولتو (Rigoletto)، “آوازهای کر از بردگان عبری” در اپرای نابوکا (Nabucco)، “آهنگ مستی” در اپرای لاتراویاتا (La traviata) و “پیروزی” در اپرای آیدا (Aida).

شاهکارهای وردی استانداردهای آثار یک قرن و نیم بعد را تحت تاثیر قرار داده است.

وردی در روستایی نزدیک شهر بوستوی ایتالیا -که امپراطوری فرانسه بود- به دنیا آمد. غسل تعمید وی در ۱۱ اکتبر انجام یافت و یک روز بعد در کلیسای کاتولیک رومن، نام گذاری شد. پدرش کودک تازه به دنیا آمده خود را به بوستو برد و ثبت نام وی به فرانسوی انجام شد، بدین ترتیب وردی به عنوان یک مرد متولد فرانسوی شناخته شد.

وقتی او کودک بود خانواده اش به شهر بوستو نقل مکان کردند، جایی که کتابخانه بسیار بزرگ مدرسه شهر مناسب تحصیل آهنگساز بود. در آن شهر بود که برای اولین بار در کلاس آهنگسازی شرکت نمود. وردی در سن ۲۰ سالگی برای ادامه تحصیل به میلان رفت. او در حالی که در کلاسهای اجراهای اپراتیک، اجرا در کنسرت و به خصوص با تمرکز بر موسیقی آلمانی شرکت می کرد، از کلاسهای خصوصی کنتر پوان نیز استفاده می نمود.

audio file بشنوید قسمتی از اپرای “Aida” را

انجمن هنرهای نمایشی میلان او را متقاعد به آهنگسازی برای تئاتر نمود. در اواسط سالهای ۱۸۳۰ وی به تالارهای نمایشی و تئاتر میلان پیوست که توسط کلارا مافی (Clara Maffei) مدیریت می شد. با حمایت تاجر و دوستدار موسیقی، آنتونیو بارزی (شخصی که او را در تحقق اهداف بزرگ موسیقی اش در میلان حمایت می کرد)، وردی به پیشرفت فراوانی دست یافت و در سال ۱۸۳۰ اولین اجرای عمومی خود را در منزل بارزی به اجرا گذارد.

بارزی عاشق موسیقی وردی بود و از او دعوت کرد تا معلم موسیقی دخترش مارگریتا باشد، بعد از مدت کوتاهی هر دو عاشق هم شدند و در ۴ مه ۱۸۳۶ ازدواج کردند و صاحب دو فرزند شدند که هر دوی آنان یک سال پس از تولدشان از دنیا رفتند! مارگریتا نیز چندی بعد در سال ۱۸۴۰ چشم از جهان فرو بست! وردی که همسر و فرزندانش را می ستود با مرگ آنان بسیار متاثر و غمگین شد.

اولین اپرای وی “اوبرتو” (Oberto) در نوامبر ۱۸۳۹ توسط لا اسکالای میلان تولید شد. این اپرا موفقیتهای فراوانی برای آهنگساز در برداشت و بارتولومو مرلی، رئیس لا اسکالا برای تولید دو کار دیگر با وردی قرارداد بست. این در حالی بود که وردی بر روی دومین اپرای خود “سلطنت یک روزه” (Un giorno di regno) کار می کرد که با مرگ همسرش همزمان شد.

این اپرا در سپتامبر ۱۸۴۰ اجرا شد که با شکست و مضحکه عموم مواجه شد و آنچنان نا امیدی و سرشکستگی ای را منجر شد که تصمیم داشت آهنگسازی را تا پایان عمر کنار بگذارد. اگرچه مرلی او را متقاعد نمود تا “نابوکا” را بسازد و اولین اجرای آن در مارچ ۱۸۴۲ بود که شهرت فراوانی برای وردی به ارمغان آورد. همچنین گفته شده که وی با شنیدن موسیقی کر از بردگان عبری بار دیگر تشویق به آهنگسازی شد.

audio file بشنوید قسمتی از اپرای “la traviata” را

اپراهای وردی در دهه ۱۸۴۰ به ۱۴ عدد رسیدند که خود این دوره را “سالهای پر کار و مشقت” نامیده؛ اپرای “ایتالیایی های نژاد آلمانی” (I Lombardi) در سال ۱۸۴۳ و “ارنانی” (Ernani) در سال ۱۸۴۴ از این جمله می باشند. به نظر بسیاری مهمترین و اصیل ترین اپرایی که وردی نوشته است “مکبث” در سال ۱۸۴۷ بوده است. برای اولین بار بود که وردی اپرایی به دور از داستانی عاشقانه ساخت و قراردادهای اپرای ایتالیایی قرن نوزدهم را شکست. اپرای I Lombardi که به “اورشلیم” تغییر نام یافت در اپرای پاریس تولید شد. این اپرا اولین اثر وردی بود که در سبک اپرای بزرگ فرانسوی نوشته شد.

en.wikipedia.org

2 دیدگاه

  • بهنام نورالهی
    ارسال شده در فروردین ۱۶, ۱۳۸۹ در ۸:۴۸ ق.ظ

    رمانی به عنوان وردی نیروی سرنوشت از انتشارات اگاه منتشر شده که درباره زندگی وردی هست

  • ارسال شده در فروردین ۲۶, ۱۳۸۹ در ۶:۰۲ ب.ظ

    وردی شاید نبوغ بزرگان این عرصه را نداشته اشد اما از یک جیز به کمال برخوردار است و آن ساختن ملودی های محکم است ملودی هایی که در طول اثر مارا میخکوب می کند ودر عین حال بهیچوجه از متن اثر خارج نیست.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نقشه‌برداری موسیقایی (I)

دکتر خسرو جعفرزاده، موزیکولوگ و معماریْ ایرانی است که در عرصۀ موسیقی با نوشته‌های پژوهشی‌شان در زمینۀ موسیقی دستگاهی شناخته شده‌اند. با این حال، ایشان در وین درس معماری خوانده‌اند و دفتر معماری خودشان را دارند. در گفت‌و‌گوی پیشِ رو، که به صورت مکتوب و با ارسال چند پرسش کلّی، که بتواند دست مصاحبه‌شونده را برای پاسخ‌گویی باز بگذارد، انجام شد، ایشان به چند جنبه‌ای که به نظرشان می‌توان رابطه یا اشتراکی میان این دو هنر دید پرداخته‌اند، از جمله مسئلۀ آکوستیک و سالن‌های اجرای موسیقی در ایران، تأثیر معماری سالن‌ها بر ادراک موسیقایی مخاطبان، فضای مناسب اجرای موسیقی ایرانی و قیاس این دو هنر و بیان نوع تأثیرپذیری‌های ممکن از نظر ایشان.

روش سوزوکی (قسمت چهل و هشتم)

هر انسانی مسئول خودش و وظایفش است این نگرش من نسبت به زندگی است و من از خود می‌خواهم و تمنا دارم که زندگی من در عشق و شادی طی بشود، در واقع هیچ کسی طالب بیچارگی و مورد نفرت قرار گرفتن نیست. کودکان نمونه‌های بارزی از پاکی هستند زیرا آنها سعی می‌کنند در پاکی و عشقی صاف و سرشار از وی زندگی کنند، من بدون کودکان قادر به زندگی نیستم اما بزرگترها را هم دوست دارم به آنها علاقه قلبی دارم و در نهایت آنها هم رفتنی هستند؛ انسانها باید به هم مهر بورزند و باعث تسلّای خاطر یکدیگر باشند و برای همدیگر باشند، این را موتسارت می‌آموزد و من هم بر این عقیده هستم.

از روزهای گذشته…

بندتی، رمانتیک می شود! (III)

بندتی، رمانتیک می شود! (III)

بندتی معتقد است که نباید گمان کرد که این کنسرتو ها از یک جنس هستند. بلکه آنها نمودهای موسیقیایی هستند که از دو نوع روانشناسی متفاوت حاصل شده اند. بندتی در توضیح می گوید که «این دو کنسرتو کاملا منحصر به فرد هستند. تنها شباهت آن ها رقت قلب پر شور و روحیه رمانتیکشان است. موسیقی بروخ همیشه محتوای خاصی دارد. چیزی در آن است که آرامش بخش است. عواطف آن کاملا پر شور و نشاطند.»
راوی شانکار، اسطوره زنده موسیقی هند (I)

راوی شانکار، اسطوره زنده موسیقی هند (I)

راوی شانکار (Ravi Shankar) متولد ۷ آپریل ۱۹۲۰ با اصلیت بنگالی-هندی، آهنگساز و نوازنده سیتار و مشهورترین هنرمند تاریخ هندوستان است. او پیرو بابا الا اودین خان، خالق مایهر قارانا (Maihar gharana) در موسیقی کلاسیک هند است. شانکار، پیشرو نوازندگان هندی در عصر نوین می باشد. او سالهای زیادی با نوازنده طبلا (tabla) استاد الله راکا (Ustad Allah Rakha) کیشن مهاراجه (Kishen Maharaj) و به طور مقطعی با نوازنده بزرگ سارود، علی اکبر خان همکاری نزدیکی داشته است. همچنین مشارکت وی با ویولونیست بزرگ یهودی منوهین، فیلمساز ساتیت رای (Satyajit Ray) و گروه بیتلز (Beatles) به خصوص جرج هریسون، در فعالیتهای بین المللی او قرار دارند.
کیوبیس هفت (II)

کیوبیس هفت (II)

در بالای صفحه، یک کانال بازبینی و پل متر قرار دارد و در پایین آن برای هرکدام از کانال ها یک نمایشگر اکولایزر تعبیه شده است که با کلیک بر روی هرکدام از اکولایزر ها میتوانید آنها را مستقیما ادیت کرده و یا تغییر دهید.
گفتگو با حسین علیشاپور (V)

گفتگو با حسین علیشاپور (V)

آوازخوان بدون نوازنده و ارکستر فایده ای ندارد. بخش عمده ای روایت ارکستر ایرانی بدون خواننده هم می لنگد چون موسیقی ما موسیقی روایی است، موسیقی کلام است. ما وقتی می خواهیم در موسیقیمان درخصوص یک واقعه ای صحبت کنیم، آثار بسیار معدودی وجود دارد که به صورت بدون کلام روایتگر باشند.
ادیت در ویولن (VIII)

ادیت در ویولن (VIII)

در ادامه به بررسی انگشت گذاری هفت دسته جمله سه نتی سه لا چنگ (از لا بکار تا می بمل) می پردازیم. اجرای لا بکار در پوزیسیون سوم سیم می و با انگشت اول انجام می پذیرد، در اینجا اولین انتخاب مهم انگشت گذاری در نت فا دیز (اولین نت سه لا چنگ بعد از لا بکار) انجام می پذیرد. برای جلوگیری از جابجایی اضافه طولی بر روی گریف و نیز جلوگیری از انجام تغییر پوزیسیون های اضافه، فادیز همچنان در پوزیسیون سوم سیم دوم اجرا می گردد و برای اجرای لا بکار در جهت جلوگیری از ناچار شدن نوازنده در دو بار تغییر سیم در اجرای یک جمله سه نتی می توان این نت را با انگشت چهارم نواخت.
پابلو پیکاسو

پابلو پیکاسو

پیکاسو تنها یک نقاش حرفه ای نبود او کسی بود که از تکنیک های مختلف برای خلق آثار هنری استفاده میکرد. تکنیک هایی که تا آن روزگار هیچکس جرات استفاده از آنها را نداشت.
شماره‌ی پنجم مهرگانی منتشر شد

شماره‌ی پنجم مهرگانی منتشر شد

از روز شنبه ۱۴ اردیبهشت ماه امسال پنجمین شماره‌ی دوفصلنامه پژوهشی مهرگانی (پاییز و زمستان ۱۳۹۱) که در زمینه‌ی مطالعات تاریخی و تجزیه و تحلیل موسیقی فعالیت می‌کند، منتشر شده و در وبگاه این نشریه قابل دسترسی است. در این شماره یاران مهرگانی پس از سخن نخست، یادداشتی با عنوان «در بزرگداشت دیگرگونه اندیشیدن؛ برای “کتاب فصل مقام موسیقایی”، برپادارندگان و نویسندگانش» آورده و نسبت به خبر دگرگونی در آن کتاب ابراز نظر کرده‌اند. پس از این دو یادداشت خوانندگان می‌توانند به ترتیب پنج مقاله‌ی پژوهشی «تجزیه و تحلیل موسیقی ایرانی؛ بررسی برخی چالش‌ها، گردآوری امکانات یک مدل» نوشته‌ی آروین صداقت‌کیش، « سازهای خودصدای ملودیک در تاریخ موسیقی ایران» نوشته‌ی نرگس ذاکرجعفری، «چارچوب‌های یک بستر نظری برای تجزیه و تحلیل رایانه‌ای موسیقی دستگاهی و آزمایش درستی آن» نوشته‌ی مرجان خیراللهی، «نقد تکوینی شیوا با رویکردی بینامتنی به آثار عباس خوشدل» نوشته‌ی پویا سرایی و «تجزیه و تحلیل “قطعه‌ای در ماهور” ساخته‌ی “فرامرز پایور” بر اساس ملودی‌هایی از “احمد عبادی”» نوشته‌ی سجاد پورقناد را بخوانند.
منتشری: به برنامه گلهای پیرنیا نرسیدم

منتشری: به برنامه گلهای پیرنیا نرسیدم

ما ۵-۶ آواز خوان و ۱۰۰ تصنیف خوان داشتیم. شما خودتان ردیف آوازی کار کردید و می دانید آواز مشکلات خاص خودش را دارد و حنجره و توانایی مخصوص خود را می طلبد. تصنیف به گونه ای دیگر است: اولا آهنگ تصنیف توسط آواز خوان ساخته می شود و به خواننده یاد می دهند ولی آواز به این صورت نیست و خود خواننده روی شعر آهنگسازی می کند و برای آن قالب مخصوص اش را می سازد پس آواز خوان هم سازنده و هم خواننده اثر است.
شریفیان: موسیقی کلاسیک آزاد و لیبرال است

شریفیان: موسیقی کلاسیک آزاد و لیبرال است

به هیچ وجه! در غرب موزیسین ها اطلاعات بسیار زیادتری از سبکهای موسیقی کلاسیک دارند، چراکه این موسیقی در آن کشورهای سابقه بسیار زیادی دارد و به نوعی بومی است. ما سبکهای بسیار زیادی در موسیقی کلاسیک داشته ایم، مثلا در قرن بیستم، امپرسیونیسم داریم، اکسپرسیونیسم داریم، آتونالیه داریم، پلی تونالیته داریم، نئوکلاسیک داریم و… ترکیبهایی از اینها که شامل انواع دیگری از موسیقی می شوند که بر اساس محورهای ثقل نتی بوجود می آیند که گوناگونی ها و پیچیدگی های خود را دارند.
کنترباس – ۳

کنترباس – ۳

درامز و باس از مهمترین سازهایی هستند که پس از سولیست در موسیقی Jazz ایفای نقش می کنند. استفاده از یک ساز با صدای باس در موسیقی Jazz به سالهای ۱۸۹۰ باز می گردد، هر چند در اوایل این دوران از توبا (Tuba) یا نوع خاصی از ساکسیفون با صدای باس برای این بخش از موسیقی استفاده می شد.