جوزپه وردی، اپراساز محبوب (I)

جوزپه وردی (1813-1901)
جوزپه وردی (1813-1901)
جوزپه فورتونینو فرانچسکو وردی (Giuseppe Fortunino Francesco Verdi) آهنگساز ایتالیای سبک رومانتیک است که بیشتر کارهایش در زمینه اپرا بوده و قطعات او از محبوب ‌ترین آثاری است که در اغلب سالن‌های اپراهای جهان اجرا می‌شوند. وی یکی از تاثیرگذارترین آهنگسازان قرن نوزدهم بود. آثارش بارها در تالارهای اپرا در سرتاسر جهان اجرا شده و بندهای نسلها را نیز در هم شکسته، بسیاری از موضوعات وی در فرهنگ عموم ریشه دوانده اند، در قطعه ها و موضوعاتی همچون: “خانم دمدمی” در اپرای ریگولتو (Rigoletto)، “آوازهای کر از بردگان عبری” در اپرای نابوکا (Nabucco)، “آهنگ مستی” در اپرای لاتراویاتا (La traviata) و “پیروزی” در اپرای آیدا (Aida).

شاهکارهای وردی استانداردهای آثار یک قرن و نیم بعد را تحت تاثیر قرار داده است.

وردی در روستایی نزدیک شهر بوستوی ایتالیا -که امپراطوری فرانسه بود- به دنیا آمد. غسل تعمید وی در ۱۱ اکتبر انجام یافت و یک روز بعد در کلیسای کاتولیک رومن، نام گذاری شد. پدرش کودک تازه به دنیا آمده خود را به بوستو برد و ثبت نام وی به فرانسوی انجام شد، بدین ترتیب وردی به عنوان یک مرد متولد فرانسوی شناخته شد.

وقتی او کودک بود خانواده اش به شهر بوستو نقل مکان کردند، جایی که کتابخانه بسیار بزرگ مدرسه شهر مناسب تحصیل آهنگساز بود. در آن شهر بود که برای اولین بار در کلاس آهنگسازی شرکت نمود. وردی در سن ۲۰ سالگی برای ادامه تحصیل به میلان رفت. او در حالی که در کلاسهای اجراهای اپراتیک، اجرا در کنسرت و به خصوص با تمرکز بر موسیقی آلمانی شرکت می کرد، از کلاسهای خصوصی کنتر پوان نیز استفاده می نمود.

audio file بشنوید قسمتی از اپرای “Aida” را

انجمن هنرهای نمایشی میلان او را متقاعد به آهنگسازی برای تئاتر نمود. در اواسط سالهای ۱۸۳۰ وی به تالارهای نمایشی و تئاتر میلان پیوست که توسط کلارا مافی (Clara Maffei) مدیریت می شد. با حمایت تاجر و دوستدار موسیقی، آنتونیو بارزی (شخصی که او را در تحقق اهداف بزرگ موسیقی اش در میلان حمایت می کرد)، وردی به پیشرفت فراوانی دست یافت و در سال ۱۸۳۰ اولین اجرای عمومی خود را در منزل بارزی به اجرا گذارد.

بارزی عاشق موسیقی وردی بود و از او دعوت کرد تا معلم موسیقی دخترش مارگریتا باشد، بعد از مدت کوتاهی هر دو عاشق هم شدند و در ۴ مه ۱۸۳۶ ازدواج کردند و صاحب دو فرزند شدند که هر دوی آنان یک سال پس از تولدشان از دنیا رفتند! مارگریتا نیز چندی بعد در سال ۱۸۴۰ چشم از جهان فرو بست! وردی که همسر و فرزندانش را می ستود با مرگ آنان بسیار متاثر و غمگین شد.

اولین اپرای وی “اوبرتو” (Oberto) در نوامبر ۱۸۳۹ توسط لا اسکالای میلان تولید شد. این اپرا موفقیتهای فراوانی برای آهنگساز در برداشت و بارتولومو مرلی، رئیس لا اسکالا برای تولید دو کار دیگر با وردی قرارداد بست. این در حالی بود که وردی بر روی دومین اپرای خود “سلطنت یک روزه” (Un giorno di regno) کار می کرد که با مرگ همسرش همزمان شد.

این اپرا در سپتامبر ۱۸۴۰ اجرا شد که با شکست و مضحکه عموم مواجه شد و آنچنان نا امیدی و سرشکستگی ای را منجر شد که تصمیم داشت آهنگسازی را تا پایان عمر کنار بگذارد. اگرچه مرلی او را متقاعد نمود تا “نابوکا” را بسازد و اولین اجرای آن در مارچ ۱۸۴۲ بود که شهرت فراوانی برای وردی به ارمغان آورد. همچنین گفته شده که وی با شنیدن موسیقی کر از بردگان عبری بار دیگر تشویق به آهنگسازی شد.

audio file بشنوید قسمتی از اپرای “la traviata” را

اپراهای وردی در دهه ۱۸۴۰ به ۱۴ عدد رسیدند که خود این دوره را “سالهای پر کار و مشقت” نامیده؛ اپرای “ایتالیایی های نژاد آلمانی” (I Lombardi) در سال ۱۸۴۳ و “ارنانی” (Ernani) در سال ۱۸۴۴ از این جمله می باشند. به نظر بسیاری مهمترین و اصیل ترین اپرایی که وردی نوشته است “مکبث” در سال ۱۸۴۷ بوده است. برای اولین بار بود که وردی اپرایی به دور از داستانی عاشقانه ساخت و قراردادهای اپرای ایتالیایی قرن نوزدهم را شکست. اپرای I Lombardi که به “اورشلیم” تغییر نام یافت در اپرای پاریس تولید شد. این اپرا اولین اثر وردی بود که در سبک اپرای بزرگ فرانسوی نوشته شد.

en.wikipedia.org

2 دیدگاه

  • بهنام نورالهی
    ارسال شده در فروردین ۱۶, ۱۳۸۹ در ۸:۴۸ ق.ظ

    رمانی به عنوان وردی نیروی سرنوشت از انتشارات اگاه منتشر شده که درباره زندگی وردی هست

  • ارسال شده در فروردین ۲۶, ۱۳۸۹ در ۶:۰۲ ب.ظ

    وردی شاید نبوغ بزرگان این عرصه را نداشته اشد اما از یک جیز به کمال برخوردار است و آن ساختن ملودی های محکم است ملودی هایی که در طول اثر مارا میخکوب می کند ودر عین حال بهیچوجه از متن اثر خارج نیست.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مغالطات ایرانی – مکتب وزیری (II)

با مطالعه آثار مکتوب نویسندگان و منتقدان موسیقی ایران در مجلات فارسی زبان، به روشنی می توان نوشته هایی از پیروان وزیری یافت که به بعضی از موارد مطرح شده معتقد نباشند ولی همگی در موردِ اولین و به واقع، مهمترین اصل مکتب وزیری اعتقاد دارند و عدم اعتقاد آنها به مورد اول، می تواند…
ادامهٔ مطلب »

سری هارمونیک، معدن فواصل موسیقایی (IV)

همچنانکه در بخش پایین شکل بالا مشاهده می کنیم اولین درجه گام دارای طول بخش فعالی معادل طول سیم (با ضریب ۱) بوده و در واقع همان سیم دست باز است و طول بخش فعال درجه مربوط به فاصله اکتاو معادل نصف طول سیم (با ضریب ۰٫۵) است. نمودار حاصل از طول بخش فعال سیم و فاصله طولی بین پرده ها نشان دهنده رابطه ای غیر خطی بوده و و فاصله طولی بین پرده ها همگی به یک اندازه نمی باشد.

از روزهای گذشته…

هنرستان موسیقی یا مدرسه تربیت بدنی!؟

هنرستان موسیقی یا مدرسه تربیت بدنی!؟

چندین سال است که از آن زمانها سپری شده و به نوعی علاقه ای به تجدید خاطرات آن دوران ندارم، چه رسد به اینکه راجع به این موضوع بنویسم. اما به اصرار برخی دوستان تصمیم گرفتم این مطالب تهیه کنم و برای شما دوستان ارسال کنم تا با وضعیت آموزش موسیقی در کشور – حداقل در ۱۴ سال پیش – آشنا شوید. بین خودمان بماند اما دوران بسیار مسخره ای بود، آدمهای عجیب و غریب، البته نه همه اما متاسفانه اغلب آنها…
«نقد موسیقی چیست؟»

«نقد موسیقی چیست؟»

بارها پیش آمده که ببینیم عده‌ای در مورد نوشته‌ای که عنوان نقد دارد با هم اختلاف نظر داشته باشند که آیا نقد است یا نیست. گاهی مشابه این جمله را می‌گویندکه نوشته را رد/حقیر کنند. خب، این نوع شک را می‌توان به حال خود گذاشت. فرض کنیم قصد تحقیر و تخفیف نوشته در کار نیست و سوال واقعی است. اگر این‌طور باشد برای اینکه با اطمینان بگوییم این نوشته نقد است یا نیست، باید ببینیم «نقد» چیست و چون ما در حوزه‌ی موسیقی کار می‌کنیم، درستش این است که بپرسیم «نقد موسیقی» چیست؟
حنانه از زبان ملاح (I)

حنانه از زبان ملاح (I)

مطلبی که در پیش رو دارید، نوشته ای است از مرحوم حسینعلی ملاح، پژوهشگر و نوازنده که به مناسبت درگذشت مرتضی حنانه، آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازنده در مجله آینده نوشته شده است. شایان ذکر است، ملاح پس از گذشت سه سال از درگذشت حنانه، بدرود حیات گفت.
در نقد آلبوم سخنی نیست (II)

در نقد آلبوم سخنی نیست (II)

سازمان پیوندی این ساختارهای موسیقایی از طریق گوشه‌ها است (به خصوص که در اولین تجربه‌ها خود گوشه‌های ردیف به این شکل از چندصدایی اجرا شده‌اند). در این شیوه، به هنگام هم‌خوانی، یا همان گوشه‌ی سازنده‌ی ملودی اصلی از کرسی دیگری خوانده می‌شود یا به کل ملودی گوشه‌ای دیگر که همراهی‌اش ملایمتی ایجاد می‌کند. این تجربه‌ها که در نوبانگ کهن هنوز پیوندشان با کرال‌ها تا اندازه‌ای به گوش می‌رسد، ابتدا در سال ۱۳۷۰ در «دلشدگان» بیان کاملا مستقل آوازی ایرانی می‌یابند و سپس امتداد پیدا می‌کنند تا سال ۱۳۷۶ و «راز نو» که در آن عدم هم‌زمانی لایه‌های مختلف صوتی و فروگشایی به هم­صدا، اکتاو و به ندرت فواصل قابل فروگشودن دیگر، یعنی مجموع فنون هم‌آوایی علیزاده، شکل نهایی خود را پیدا می‌کنند (۸).
فضای ارتباطی، نیروی بنیادین توسعه گردشگری

فضای ارتباطی، نیروی بنیادین توسعه گردشگری

هر چه درباره گردشگری بنویسید و هر راه­ حلی که ارائه دهید فایده ای در توسعه گردشگری نخواهد داشت مگر آن­که به موضوع مهم فضای ارتباطی توجه کنید. غرض از فضای ارتباطی آن حوزه از زمان و مکانی است که آدمیان قادر اند اوقات فراغت خود را در ارتباط با یکدیگر طی کنند. فضایی است مالامال از تبادل خواسته­ ها و داشته­ ها. میدانی است که بسته به نوع فضای خود شرایط لازم را برای هر فرد علاقه­ مند به فعالیت در آن میدان فراهم می­ آورد. در چنین فضایی هر فرد می­ تواند با حضور خود، داشته­ ها و ساخته­ ذهنی و دستی خود را عرضه کرده و در عین حال از شرایط مناسب برای خلق راه جدید و عرضه استعداد خود بهره جوید.
ادیت در ویولن (X)

ادیت در ویولن (X)

پیش از ادامه مبحث، لازم به یادآوری می دانم که ویولنیست بزرگ یواخیم (J.Joachim) در نسخه ادیت شده سال ۱۸۷۹ انتشارات “Simrock” شیوه ی انگشت گذاری همانند کلینگر را در اولین جمله پیشنهاد می دهد و نحوه اجرای دومین جمله را مسکوت می گذارد.
Green, Green Grass of Home

Green, Green Grass of Home

من همیشه یکی از طرفداران اصلی جـری لـی لـوئـیس (Jerry Lee Lewis) بوده ام. هنگامی که در سال ۱۹۶۵ در نیویورک به یک مغازه نوارفروشی به نام کلونی رکورد (Colony Record) رفتم، آخرین آلبوم جری لی لوییس راخریدم. این اولین آلبوم کانتری او بود که Country Songs For City Folk نام داشت
پیت فاونتین همچنان مینوازد

پیت فاونتین همچنان مینوازد

نیو اورلینز- خانه پیت فاونتین (Pete Fountain) – نوازنده افسانه ای کلارینت جاز- در نزدیکی خلیج سنت لوییس، تصویری زنده از داستان زندگی او بود – صفحه های طلایی، عکسهایی که با چهار رئیس جمهور دارد، یادداشتهای تشکر آمیز از فرانک سیناترا (Frank Sinatra)، کلارینتهای عزیزش و سازهای قدیمی و کلاسیک دیگر.
پورساعی: استاد نباید شاگردش را محدود کند

پورساعی: استاد نباید شاگردش را محدود کند

در این چهار سال گذشته من چند بار به ایران آمده‌ام که البته به‌دلیل مسائل خانوادگی که باید خود را بیشتر با آن مشغول می‌کردم نتوانستم مستر‌کلاس و کنسرت برگزار کنم، اما این‌بار زمان بیشتری داشتم و خواستم از تجربیاتی که در این مدت در فنون انرژی‌زایی کسب کرده‌ام، برای نوازندگانی که بی‌دلیل در روی صحنه، در اثر التهاب، هنر و توانایی خود را از دست می‌دهند روش‌هایی را بیاموزم که بتوانند با این روش‌ها، به‌راحتی انرژی لازم برای یک نوازندگی خوب در صحنه را به‌دست بیاورند.
گفتگو با علی صمدپور (VI)

گفتگو با علی صمدپور (VI)

ببینید؛ من می گویم برای نوازنده شدن آیا فقط باید روزی ۸ ساعت ساز زد؟ آنچه محقق می‌شود هنر است؟ آدمی که امروز نگاه گسترده‌ای به جهان ندارد یا به اندازه‌ی خودش رمان نخوانده، فیلم ندیده، روانشناسی نخوانده، چه می‌خواهد بگوید؟ مسأله زاویه دید است. چه چیز در شما منجر به تولید می‌شود؟ فروش و شهرت یا کشف در موسیقی؟ یا استنتاجی از روابط انسانی‌تان؟