نابوکو (I)

نابوکو (Nabucco) بخت النصر، اپرایی در چهار قسمت، ساخته جوزپه وردی و اشعاری از تمیستوکل سولرا (Temistocle Solera) است. این اپرا بر اساس داستانی از کتاب مقدس و نمایشنامه ای در سال ۱۸۳۷ از آگوسته بوگریوز (Auguste Anicet-Bourgeois) و فرانسیس کورنو (Francis Cornue) ساخته شده است. این سومین اپرای وردی می باشد و اولین اثری که او را به عنوان یک آهنگساز قدر مطرح نمود. نوبوکو داستان وضعیت یهودیانی است که به آنان یورش برده شد و سرانجام از سرزمینشان توسط نابوکو پادشاه بابل به تبعید فرستاده شدند.

اولین اجرای آن در ۹ مارچ ۱۸۴۲ در تئاتر آلا اسکالای میلان بود. نام اولیه آن اپرا Nabucodonosor بود که در اجرای ۹ مارچ ۱۸۴۴ در سالن تئاتر شهر کورفو به نام “نابوکو” تغییر یافت.

مشهورترین قسمت این اپرا “آوازهای کر از اسیران عبری” می باشد، اجرای گروه کر که امروزه اغلب به تقاضای تماشاچیان دوبار اجرا می شود. اما تا اواسط ۲۰۰۸ تکرار آن تنها در اجرای اپرای متروپولیتن جایز بود.

نقش سوپرانوی ابیگیل بسیار خاص است و باعث آسیب به صدای چندین خواننده آن شده است. النا سولیوتی (Elena Souliotis) و آنیتا کرگیوتی (Anita Cerquetti) پیش از آنکه صدایشان به اندازه کافی آماده باشد آن را خواندند، بالا بودن بیش از حد آن به صداهایشان صدمه وارد کرد. ماریا کالاس (Maria Callas) تنها آن را سه بار خواند و تنها اجرای زنده ۱۹۴۹ آن ضبط شد. لئونتین پرایس (Leontyne Price) و جؤن ساترلند (Joan Sutherland) از خواندن آن امتناع ورزیدند!

در حالی که تا به امروز هیچ خوانده سوپرانویی به عنوان مجری “ابیگیل بسیار خوب” شناخته نشده، با این وجود ماریسا گالوانی (Marisa Galvany)، ژنا دیمیترووا (Ghena Dimitrova)، دوجا وجوویک (Dunja Vejzovic) و جادرانکا جووانوویک (Jadranka Jovanovic) از نمونه های خوب اجرای آن نقش هستند. اگرچه نابوکو در گذشته به اندازه دیگر اپرهای وردی اجرا نشد اما امروزه شاهد اجرای آن در سرتاسر دنیا هستیم. در برنامه فصل ۱۹۶۰-۶۱ اپرا متروپلیتن بارها اجرا شد. به غیر از اپرای “ارنانی”، نابوکو تنها اپرایی است که بارها توسط متروپلیتن در سالهای ۲۰۰۱، ۲۰۰۳ ، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ اجرا شده است. همچنین این اپرا در آرنا د ورونا (Arena di Verona) در سالهای ۱۹۸۱، ۲۰۰۲، ۲۰۰۳، ۲۰۰۵، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ اجرا شد.

audio file بشنوید قسمتی از این اپرا را

از جمله اجراهای این اپرا که بر روی DVD عرضه شد: اجرای سالهای ۱۹۸۱ و ۲۰۰۷ آرنا د ورونا، ۱۹۸۷ لا اسکالا، ۱۹۹۶ اپرای استرالیا، ۲۰۰۱ اپرای وین، ۲۰۰۲ متروپلیتن، ۲۰۰۷ تئاتر کارلو فلیک، ۲۰۰۴ تئاتر شهر پیاسنزا و جشنواره اپرای مارگارتن اتریش ۲۰۰۷ است. همچنین اپراهای دیگری نابوکو را اجرا کرده اند مثل اپرای سن فرنسیسکو در سال ۱۹۸۲، اپرای ساراستوآ ۱۹۹۵، اپرای رویال لندن ۱۹۹۶، تئاتر جدید ملی توکیو ۱۹۹۸، تئاتر کولون (Teatro Colón) در آرژانتین ۲۰۰۲، اپرای بالتیمور ۲۰۰۶ و تئاتر ریجیوی پارما ۲۰۰۸ به عنوان بخشی از “جشنواره وردی”.

نابوکو در تئاتر اپرای میشیگان و اپرای سن دیگو به عنوان بخشی از اجراهای فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰ آنان اجرا شد. وردی درباره این اثرش گفته است: “این اپرایی است که حرفه من با آن آغاز شده و من در ساخت آن با مشکلات فراوانی روبرو بوده ام، به طور یقین اپرای “نابوکو” به عنوان یک ستاره خلق شده است.”

audio file بشنوید قسمتی از این اپرا را

این اپرا موفقیتهای فراوانی کسب کرد و اپراهایی از دونیزتی و جیووانی پوچینی که همه در یک دوره زمانی بودند را از پیش روی برداشت. در حالی که حضار از تماشای این اپرا به وجد می آمدند منتقدین با این اپرا مخالف بودند. یکی از نقدهایی که “نابوکو” را بسیار نفرت آمیز خواند از اتو نیکولا (Otto Nicolai) بود، آهنگسازی که سرودن اشعار این اپرا در ابتدا به وی محول شده بود. نیکولا، بزرگ شده شهر پروس بود که با شنیدن اپراها در مدت زمانی که در میلان زندگی می کرد متعجب شده بود.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

فضای اجرای موسیقی ایرانی باید صمیمی باشد (I)

نگار بوبان، فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد پیوستۀ معماری از پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران است و نوازنده و آهنگساز. ساز تخصّصی او عود است و یکی از بهترین نوازندگان عود ایران به شمار می‌رود. خانوم بوبان، در میان مشغله و گیرو‌دارِ اجراهایشان با حسین علیزاده و گروه هم‌آوایان در دی‌ماه، به سؤالات مکتوب ما پاسخ دادند.

ادوارد الگار، آهنگساز انگلیسی (VI)

خانه ای که آنها یافتند، کلبه ای در ساسکس و نزدیک فیتلوورت بود. این مکان مناظر زیبا و جنگل های خوش منظره ای در اطراف خود داشت که الگار می توانست در آنها قدم بزند. این خانه “برینکولز” نام گرفت و الگار عاشق آن شد.

از روزهای گذشته…

مغالطات ایرانی – موسیقی کودک (I)

مغالطات ایرانی – موسیقی کودک (I)

با نگاهی گذرا به اتوبیوگرافی های بزرگان موسیقی جهان، می توان ترجمان این گفته دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی را در زمینه موسیقی هم جست. تقریبا تمام بزرگان موسیقی، چه ایرانی و چه غیر ایرانی، تعلیم موسیقی را با شنیدن آثار بزرگان موسیقی آغاز کرده اند و نه موسیقی های ساده و سطحی.
«خُرده‌روایت‌های صوتی» (IV)

«خُرده‌روایت‌های صوتی» (IV)

عدم اتکای یک اثر موسیقی پست‌مدرن به یک روایت کلان موسیقایی، سبب می‌شود تا این نوع از آثار، هم در تمامیت خود قائم به ذات باشند و هم اجزایشان استقلال بیشتری داشته باشند. می‌توان هر جزئی از چنین موسیقی‌هایی را حذف و به جای آن هر چیز دیگری جایگزین کرد. همین وی‍ژگی، خاستگاه انواع بی پایانی از فُرم‌هاست که می‌تواند وجود داشته‌ باشد و به همین دلیل است که فرم در پست‌مدرنیسم همواره خود، بخشی از محتوا و در مواردی تمام محتوا بوده است و «چیزی خارج از متن وجود ندارد»(۳). در یک اثر کلاسیک، فراروایت به عنوان اصل ساختاری حاکم، نقش اجزا را تعیین می‌کند و آنها را در قالب کلیّتی وحدت‌یافته با یکدیگر پیوند می‌دهد؛ اما در یک اثر اوانگارد، اجزا از استقلال چشمگیری در برابر کل، برخوردارند (بورگر، ۱۳۸۶: ۱۵۳).
کارمینا بورانا

کارمینا بورانا

کارمینا بورانا مجموعه ای از آوازهای قرن سیزدهم میلادی است که پایه و اساس کارهای موسیقی کارل ارف ، آهنگساز و مدرس موسیقی آلمانی برای ساخت آوازهای کرال قرار گرفت.
متبسم: گروه نوازی در موسیقی ایران پدیده ای جوان است

متبسم: گروه نوازی در موسیقی ایران پدیده ای جوان است

کار گروهی بر اساس تفکر و جهان بینی شخصی صورت می گیرد که تفکر گروهی داشته باشد؛ یعنی زمانی که آهنگساز یا نوازنده یا سرپرست یک گروه، اقدامی در زمینه راه اندازی گروه انجام می دهند، باید علاوه بر شخص خود نوازنده ها نیز تفکر و جهان بینی و دانش آنسامبل داشته باشند تا اینکه پایه و اساس یک گروه درست گذاشته شود.
گفتگو با پولینی (III)

گفتگو با پولینی (III)

سال ۲۰۱۱ فرصتی است تا بخش بزرگی از فعالیت های پلینی مورد ارزیابی قرار گیرد. زیرا در این سال پلینی ۵ کنسرت را در ۵ ماه در فصل سالن جشنواره سلطنتی بر روی صحنه برد که هم فرصتی بود برای به نمایش گذاشتن تاریخ موسیقی پیانو و هم بیانگر رابطه اش بود با این موسیقی. او با کنسرت آثار باخ در ماه ژانویه برنامه خود را آغاز نمود. سپس آخرین سونات های بتهوون و شوبرت را اجرا میکند. پس از آن نیز در برنامه ای فرانسوی به اجرای شوپن، دبوسی و بولز می پردازد و در پایان نیز در ماه می اجرایی از آثار شومان، لیست و اشتوکهاوزن خواهد داشت.
بدون گواهی تولد

بدون گواهی تولد

نت کینگ کول با نام نتانیل آدامز کولز (Nathaniel Adams Coles) در سال ۱۹۱۹ در آلاباما متولد شد. نت به عنوان کودک سیاه پوستی که در یک خانواده فقیر ساکن جنوب آمریکا به دنیا آمده بود، گواهی تولد نداشت و روز تولدش به این خاطر به یاد مانده است که روز عید سنت پاتریک بوده است.
پرآرایش و رامش و خواسته (II)

پرآرایش و رامش و خواسته (II)

در چند سال اخیر، انتشار آثاری چون “اپرای عاشورا”، “اپرای مولوی”، “سِفرِ عسرت” و “سیمرغ” این مساله را به روشنی نمایانده که موسیقی دستگاهی ایرانی علی رغم دیدگاه های رایج که آن را فاقد توانایی های دراماتیک و بیانی گسترده می داند، دارای ظرفیت های بالقوه ی فراوانی است. نوعی از این احساس نیاز به بیان احساسات نو در اثری آوانگارد مانند “سفر عسرت” بروز می یابد و شکل دیگر آن در اثر نوجویانه ی دیگری مانند “سیمرغ” (هر چند در این میان، هستند کسانی که این نیازها را به شکلی سطحی تر پاسخ می دهند). بدین ترتیب، می توان چنین نتیجه گیری کرد که توصیف احساسات وسیع موجود در اشعار شاهنامه و چگونگی تصویر کردن این احساسات و خود صحنه های موجود در داستان های شاهنامه توسط موسیقی ایرانی که دارای پیشینه ی متفاوتی – دست کم در صد و پنجاه سال اخیر – است، یکی از چالش هایی است که کمتر کسی خود را در حد رویایی با آن دیده است.
ضبط آلبوم کیوان میرهادی به پایان رسید

ضبط آلبوم کیوان میرهادی به پایان رسید

کیوان میرهادی که امروز یکی از پرکارترین هنرمندان موسیقی ایران در زمینه موسیقی معاصر جهان محسوب می شود، برای اولین بار دست به انتشار آلبومی می زند که آثاری ار آهنگسازی و نوازندگی او را در بر دارد.
گفتگو با تیبو (V)

گفتگو با تیبو (V)

برادر زن ایزایی و تعدادی از دوستانش من را از نامور تا استند همراهی کردند تا در کنسرتم شرکت کنند. برای تمرین از ساز گوارنری استفاده کردم. وقتی تمرین تمام شد همه به من می گفتند «چه بر سر ویولونت آمده؟ اصلا صدایش در نمی آمد.» در واقع این ویولون همان ویولونی بود که ایزایی همیشه از آن استفاده می کرد. در نتیجه من هم در کنسرت با ویولن استراد به اجرا پرداختم و آن طور که همه تأیید کردند صدای آن در کل سالن طنین انداخته بود.
وضعیت موسیقی ایران قبل از ورود اعراب (V)

وضعیت موسیقی ایران قبل از ورود اعراب (V)

دوره ی عباسیان را می توان دوره ی احیای مجدد فرهنگ و هنر ایرانی دانست. ایرانیان توانسته بودند به دربار نفوذ کنند و با این نفوذ فرهنگ و آداب رسوم و حتی لباس بومی خود را وارد حکومت عباسیان کردند و اتفاقاً با استقبال خلفای عباسی روبه رو شد. اولین خلیفه ی عباسی ابوالعباس سفاح نام داشت. او به پیروی از پادشاهان ساسانی به ترویج هنر وموسیقی ایرانی پرداخت. موسیقی از دربار پای خود را فراتر گذاشت و به خانه های اشراف و ثروتمندان نیز نفوذ کرد. این نفوذ به حدی بود که داشتن کنیز رامشگر از تجملات زندگی محسوب می شد. درهنگام شب از اکثر خانه ها صدای ساز و رقص و آواز شنیده می شد. حتی گهگاهی بین موسیقیدانان و شاعران رقابتی شکل می گرفت.