برگزاری سخنرانی آشنایی با موسیقی الکترونیک در دانشگاه آزاد

روز سه شنبه ۲۱ اردیبهشت ۱۳۸۹ از ساعت ۱ تا ۳ جلسه‌ی سخنرانی با عنوان «آشنایی با موسیقی الکترونیک» در دانشکده‌ی هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واقع در تقاطع خیابان فلسطین و انقلاب، برگزار می‌شود. سخنران، آروین صداقت‌کیش، خلاصه‌ای از برنامه‌ی سخنرانی را چنین بیان کرد؛مختصری از تاریخچه‌ی موسیقی الکترونیک آغازگر راه خواهد بود.

این نوع موسیقی حاصل هماغوشی موسیقی و فناوری است. بنابراین شناخت آن علاوه بر پیشینه‌ی این نوع موسیقی پیشینه‌ی فناوری آن نیز هست.

با تکمیل استودیوی صوتی پس از جنگ جهانی دوم و امکان ضبط صدا -و به دنبال آن ویرایش و تغییر آن- بر روی نوار مغناطیسی اولین تجریه‌های موسیقی الکترونیک شکل گرفتند. پیر شفر و پیر آنری در فرانسه‌ی اوائل دهه‌ی ۱۹۵۰ موسیقی را از ترکیب صداهای غیر موسیقایی و تغییرات الکتروآکوستیک آفریدند که موسیقی کانکریت نام یافت.

از سوی دیگر تاریخ موسیقی آغاز رسمی موسیقی الکترونیک را به دلایل متعددی قطعه‌ی «پوئم الکترونیک» اثر «ادگار وارز» می‌داند که در سال ۱۹۵۸ ساخته شده است؛ وارز در این قطعه موفق شد صداهایی را بیافریند که مدت‌ها به دنبالشان بود. از سوی دیگر او مجری موسیقی را به شکل سنتی آن از موسیقی‌اش حذف کرد.

موسیقی الکترونیکی که دستاورد او بود نیازی به حضور مجری نداشت. مگر آنکه مهندسانی را که دستورات آهنگساز را اجرا می‌کردند، نوعی مجری بدانیم که البته تنها یکبار اجرا می‌کردند.

موسیقی الکترونیک، موسیقی‌ای است که صداهای آن یا آفریده‌ی ابزار الکترونیک هستند یا تغییر یافته و ویراسته‌ی چنین ابزاری. هر یک از این سه حالت را که در نظر بگیریم در این نوع موسیقی با پدیده‌های صوتی‌ای مواجه می‌شویم که تا پیش از به وجود آمدن ابزار الکترونیک به سختی می‌شد تصورشان کرد. با این تعریف شنونده‌ی امروزی ممکن است با خود بیاندیشد امروزه همه‌ی موسیقی‌های ضبط شده (و در نگاهی افراطی حتا آنها که به طور زنده و با تقویت صوتی می‌شنویم) به نوعی موسیقی الکترونیک هستند چرا که ابزار پالایش صوتی در فراوریشان به کار گرفته می‌شود.

از دیدگاه فنی این ابزارها همان هستند که آثار موسیقی الکترونیک را با آن می‌سازند؛ پس چه چیز یک قطعه‌ی ضبط شده با سه تار را که ویرایش صوتی شده از دایره‌ی موسیقی الکترونیک خارج می‌‌کند؟

پس از بررسی مسائلی که گفته شد، در جریان تغییرات تاریخی و البته فناوری به موسیقی الکترونیک زنده (Live Electronic) و از آنجا به موسیقی بی‌درنگ (Real Time Electronic) می‌رسیم که به گمانی اعاده‌ی توانایی‌های اجرایی صحنه‌ای است به موسیقی‌ای که در ابتدا این توانایی‌ها را کنار گذاشته بود. آنچه با نام وارز به کنار رفته بود، با نام «اشتوکهاوزن» به دنیای مووسیقی الکترونیک بازگشت…

اشارات کوتاهی به برخی از فنون اولیه‌ای که آهنگسازان موسیقی الکترونیک برای آفریدن جهان صوتی نوین به کار ‌می‌گرفتند از جمله؛ تکرار، تغییرات ارتفاع، تغییرات سرعت، تولید سیگنال و درهم سازی و … در برنامه قرار دارد.

هر چند این برنامه تمرکزی بر روش‌های عملیِ ساختن موسیقی الکترونیک ندارد و بیشتر برای آشنا شدن شنوندگان با آثار شناخته شده‌ی این نوع موسیقی و زیباشناسی آن طراحی شده است، اما شاید کوتاه گفتارهایی در چگونگی فنی ساختن یک آهنگ الکترونیک برای شنوندگان جالب باشد.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

پنج دوره ضبط قاجاریه و نقش هنرمندان استان مرکزی (I)

قرن نوزدهم ظهـور فنـاوری جدیـد تمـدن بشـری اسـت تلگـراف، تلفـن، عکاسـی، سـینما، لامـپ الکتریـک و بسـیاری از اختراعـات دیگـر حاصـل ایـن قـرن اسـت که مهمتـرین ایـن اختراعات ضبط و پخش صوت بود که تحول بزرگی را در ماندگار بودن صدا ایجاد کرد. نخسـتین اختـراع تومـاس آلـوا ادیسـون دسـتگاه ضـبط و پخـش صـدا بـر روی ورق قلـع بـود که در سـال ۱۸۷۸ مـیلادی انجـام داد؛ چنـد سـال بعـد دسـتگاه فنـوگراف را اختـراع و تولیـد کرد. در فنـوگراف ضـبط و پخـش بـه روی اسـتوانه هـای مـومی انجـام مـی شـد که پیشـرفت خـوبی در کیفیـت صـدا بـود.

مروری بر آلبوم «عشیران»

عشیران سومین محصول ایده‌های موسیقایی زوج کردمافی-کاظمی (پس از آلبوم‌های «بداهه‌سازی» و «بزمِ دُور») در طول حدود ده سال گذشته است؛ سه اثری که در دور کردنِ «گفتمان احیا» از چندرگگی کامیاب‌تر از تجربه‌های دیگر بوده‌اند چرا که هم از اجرا و نواختن، و از عمل موسیقایی برآمده‌اند و هم وصل‌های جاندارتری به موسیقیِ دستگاهی داشته‌اند.

از روزهای گذشته…

مصاحبه با ایگور ایستراخ (II)

مصاحبه با ایگور ایستراخ (II)

بله خیلی، بیش تر از هر دانش آموز دیگری، به آنها خیلی مؤدبانه آموزش می داد، شوخی می کرد و سعی می کرد به آنها توهین نکند اما من پسرش بودم و این مسئله زیاد اهمیت نداشت!
کنترباس (III)

کنترباس (III)

درامز و باس از مهمترین سازهایی هستند که پس از سولیست در موسیقی Jazz ایفای نقش می کنند. استفاده از یک ساز با صدای باس در موسیقی Jazz به سالهای ۱۸۹۰ باز می گردد، هر چند در اوایل این دوران از توبا (Tuba) یا نوع خاصی از ساکسیفون با صدای باس برای این بخش از موسیقی استفاده می شد.
به مناسبت ۴۸ سالگی مهران مهرنیا

به مناسبت ۴۸ سالگی مهران مهرنیا

بیست و دوم تیرماه سالروز تولد مهران مهرنیا آهنگساز و نوازنده و مدرس تار و سه تار است. به این مناسبت دوست و همکار قدیمی او، شهرام صارمی نوازنده کمانچه و نویسنده موسیقی درباره این هنرمند نوشته ای را تهیه کرده است که می خوانید:
داوودیان: دو سال است در رکود هستم

داوودیان: دو سال است در رکود هستم

اصلا روش آهنگسازی همین است! در واقع آموختن مبانی آهنگسازی به این درد میخورد که آنها را یادبگیریم و بتوانیم آثار گذشتگان را درک کنیم و آنالیز کنیم، نه اینکه مثل آنها بسازیم! من هم همین اعتقاد را دارم. از آثار آهنگسازان ایرانی کدام را میپسندید و تحت تاثیر چه کسانی بودید؟
گفتگوی هارمونیک سه ساله شد

گفتگوی هارمونیک سه ساله شد

با همیاری شما دوستان، “گفتگوی هارمونیک” به سومین سال از فعالیت خود رسید. در این سال قصد داریم به فعالیت های بیشتر و جدی تری در محیط غیر مجازی بپردازیم و با همیاری دیگر دوستان محیط وب، برنامه هایی را برای معرفی بهتر هنر موسیقی و بحث های پیرامون آن به مردم، اجرا کنیم.
بوطیقای ریتم (V)

بوطیقای ریتم (V)

آیا او می‌تواند در همان متر متقارن معمولی که تاکنون بسیاری اجرا کرده‌اند ایده‌ی ریتمیک و تاکیدی جدید را جای دهد که کسی پیش از او به آن نپرداخته است؟ بله، و به گمان من یکی از رازهای زیبایی قطعات او در همین امر نهفته است. نگاهی کوتاه به میزان‌های اولیه‌ی قطعه‌ی کاروانیان موضوع را روشن می‌کند (شکل ۳). قطعه در متر ۴/۴ نوشته شده، اما الگویی که آهنگساز برای شروع انتخاب کرده بسیار بدیع است؛ الگوی سنکوپ‌دار (چه زمانی که در سکوت شنیده می‌شود و چه زمانی که واخوان‌ها نقش همان سکوت را به خود می‌گیرند) که به تاکیدی در انتها می‌رسد. چیزی که به سختی شمردن چهار ضربه را در ذهن شنونده تثبیت خواهد کرد.
دو نمود از یک تفکر (IV)

دو نمود از یک تفکر (IV)

همین مساله سبب آن می گردد تا در درک و دریافت یک اثر معماری یا موسیقی ایرانی، با اتفاقی “آنی” طرف نباشیم و همه چیز با کشف و شهود، مراقبه و به صورت تدریجی انجام گیرد. کشف تفاوت ها و خصیصه های هر بنا، کشف جزییات تزیینات سر در یک بنا یا شبستان یک مسجد و یا کشف تفاوت های تاویل دو نوازنده یا موسیقی دان متفاوت در مواجهه با گوشه ای یکسان است که “تنوع” در عین “وحدت” را در هنر ایرانی معنا می بخشد. شاید این تفکر “کشف و شهود”ی، کلیدی باشد برای دریافت بیشتر بینش آثار هنری در شرق و به خصوص در ایران.
آن روزهای سالم سرشار!

آن روزهای سالم سرشار!

« پسران به یاد پدران»؛ تیتر اول روز یکشنبه ی شرق بود که اشاره ای داشت به کنسرت چند شب گذشته ی همایون شجریان و سهراب پورناظری با همراهی آیین مشکاتیان، و البته طراحی صحنه و لباس باران کوثری. این چهار اسم، هسته ی اصلی این کنسرت را شکل داده اند. چهار اسمی که هیچ کدام در عرصه ای برابر و سالم قد علم نکرده اند. همایون شجریان اگر پسر شجریان بزرگ نبود، احتمالاَ نه از لحاظ تکنیک در حد و اندازه های امروزش بود (به عبارت دیگر: فرصت دست یافتن به استادی به بزرگی محمدرضا شجریان را نمی داشت) و نه از لحاظ شهرت. سهراب پورناظری هم به همین شکل، از راه پدر و پسر عموی او، به فرصت هایی دست یافته که در دست دیگران نبوده.
تولد یک نابغه

تولد یک نابغه

۲۴۹ سال پیش روز ۲۷ ژانویه بود که نابغه بی همتای موسیقی، ولفگانگ آمادئوس موتزارت در سالتزبورگ بدنیا آمد. نابغه ای که در مدت ۳۵ سال زندگی با تصنیف بیش از ۶۰۰ قطعه پایه های موسیقی کلاسیک را آنچنان استوار بنا نهاد که پس از او دیگران با آرامش خاطر با تکیه بر ستونهای استوار آن به خلق آثار هنری پرداختند.
وزیری زاده: رو به پیشرفت هستیم

وزیری زاده: رو به پیشرفت هستیم

سابقه همکاری من با آقای قاسمی به سال ۸۱ به یک همکاری کوتاه در کر در فرهنگسرای بهمن برمی گردد. در این دوره کوتاه با گروه، صدا سازی را کار می کردم. بعد از آن، به قصد تحصیل از ایران رفتم و مدت زیادی نیست که دوباره در حال کار با همدیگر هستیم. زمان بسیار کوتاهی داشتیم که فقط توانستیم روی صدای اعضای گروه، تکنیک های آوازی و نفس گیری و بخش هایی از قطعات به صورت قسمت قسمت کار کنیم. در یکی یا دو جلسه تمام اعضای گروه بودند.