جولیا فیشر، ویرتوز ویولون و پیانو (II)

شرکت پنتاتون (PentaTone) اولین سی دی فیشر را در پاییز ۲۰۰۴ روانه بازار کرد: این سی دی عبارت بود از ویولن کنسرتو های روسی به رهبری یاکوف کرایزبرگ و ارکستر ملی روسیه. این اثر فیشر نظر مساعد منتقدان را به خود جلب کرد و تنها در چند روز به یکی از پنج اثر کلاسیک پرفروش در آلمان تبدیل شد.

«گرامافون» در ژانویه ۲۰۰۵ این اثر را به عنوان اثر منتخب سردبیر معرفی کرد.

از دیگر آثار ضبط شده فیشر که توانست تمجید منتقدان را جلب کند، سونات ها و پارتیتاهای سولو ویولن باخ، ویولن کنسرتوهای موتسارت و ویلن کنسرتوی چایکوفسکی بودند. از برجسته ترین مسابقه های بین المللی که فیشر در آنها برنده شده است می توان به مسابقه بین المللی ویولن یهودی منوهین به سرپرستی لورد یهودی منوهین در سال ۱۹۹۵ و هشتمین دوره مسابقه نوازندگان جوان یورو ویژن در سال ۱۹۹۶ اشاره کرد. فیشر در مسابقه اول توانست جایزه برتر و جایزه ویژه برای بهترین اجرای سولو از آثار باخ را از آن خود کند.

مسابقه یورو ویژن که در لیسبون برگزار شد نیز از تلوزیون در ۲۲ کشور دنیا پخش شد. در سال ۱۹۹۷ جایزه Prix d’Espoir از سوی بنیاد صنعت اروپا به فیشر تعلق پیدا کرد. در واقع این فرصت به او داده شد تا در مراسم گرامیداشت دویست و پنجاهمین سالگرد تولد موتسارت با ویولن موتسارت در سالزبورگ و در اتاقی که او به دنیا آمده بود بنوازد!

audio file بشنوید پرستو از پارتیتای باخ را با تکنوازی فیشر

رپرتوار پویای او دربرگیرنده گستره ای از آثار آهنگسازانی از باخ گرفته تا پندرسکی، از ویوالدی گرفته تا شوستاکوویچ است که بیش از ۴۰ اثر با ارکستر و ۶۰ اثر موسیقی مجلسی را شامل می شود. فیشر در اول ژانویه ۲۰۰۸ به طور غیر منتظره ای به عنوان یک پیانیست به اولین اجرای عمومی خود پرداخت! او در ساختمان اپرای قدیمی (Alte Oper) و با فیلارمونیک یونگ دویچه (Junge Deutsche Philarmonie) کنسرتوی پیانو ادوارد گریگ (Edvard Grieg) در A minor را اجرا کرد. رهبری این کنسرت به عهده ماتیاس پینتشر (Matthias Pintscher) بود که جایگزین سر نویل مارینر شده بود. فیشر به همین مناسبت کنسرتو ویولن شماره ۳ سن سان را نیز در سی مینور اجرا کرد.

audio file بشنوید قسمتی از مومان سوم کنسرتو پیانوی گریگ را با تکنوازی فیشر

فیشر در حال حاضر با یک ویلن گوادنینی ۱۷۴۲ می نوازد که در تابستان ۲۰۰۴ از بیرز (Beare’s) خریداری کرد. فیشر از سال ۲۰۰۰ به مدت چهار سال با یک ویولن استرادیواری، بوت ۱۷۱۶ که از بنیاد موسیقی نیپون امانت گرفته بود می نواخت. این ساز قبلا به یونا براون (Iona Brown) تعلق داشت. او معمولا با آرشه ساخت بنوا رونالد (Benoit Rolland) می نوازد اما گاهی نیز از آرشه ساخت ویولن ساز وینی یعنی توماس گربت (Thomas Gerbeth) استفاده می کند. گربت این آرشه را از آرشه تورت هایفتز (Heifetz Tourte) مدل برداری کرده است.

فیشر میگوید: «از وقتی که ده ساله بودم با ویلن ۴/۴ نواخته ام. کیفیت ویولن های من با گذشت زمان بهتر شده اند: ونتاپین (Ventapane)، گاگلیانو (Gagliano) و تستور (Testore) و در سال ۱۹۹۸ گوارنری دل جزو! اما همچنان از این ویولن راضی نبودم پس آنرا با یک استرادیواری جایگزین کردم [بوت ساخته شده در سال ۱۷۱۶ و متعلق به بنیاد موسیقی نیپون] که چهار سال نیز با آن می نواختم تا اینکه از آن خسته شدم. من همیشه دوست داشتم که ساز خودم را داشته باشم. بنابراین شش سال پیش با مشورت با یکی از بهترین دوستانم یعنی کنسرت مستر آکادمی سن مارتین این د فیلدز یک ویولن گوادنینی ساخته شده در سال ۱۷۴۲ را در لندن خریداری کردم. ویولنها هم مثل مردها هستند: نمی توانید یک ویولن کامل و بی عیب و نقص پیدا کنید اما یاد می گیرید که چگونه عیب هایش را دوست داشته باشید!»

en.wikipedia.org

2 دیدگاه

  • لیلا
    ارسال شده در مهر ۱۵, ۱۳۹۰ در ۵:۳۶ ق.ظ

    بسیار زیبا بسیار فریبا بود.با امید موفقیت بیشتر.ممنون.

  • ساناز
    ارسال شده در دی ۲۵, ۱۳۹۱ در ۲:۳۵ ب.ظ

    بسیار عالی ممنون

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

ادوارد الگار، آهنگساز انگلیسی (XXIV)

او هیچ چیزی جز سودا نمی نوشید. بی نهایت در سیگار کشیدن افراط می کرد و وسایل دود کردن خود را در کیفی زنانه به همراه خود تا خانه ی ما آورده بود. تا می توانست به همراه خود چپق و تنباکو آورده بود. در سال ۱۹۱۶، وقتی که آلیس به دوستان قدیمی خود (خانواده الگار) سر می زد، الگار در خانه ی خواهرش و در شهری دیگر به سر می برد.

امینی: وفادار حدود ۴۰۰ اثر دارد

نوشته که پیش رو دارید گفتگویی است با علیرضا امینی، نوازنده، ترانه سرا و مدیر ارکستر نیایش که قرار است در کنسرت «بگو کجایی» که قرار است ۹ شهریور ماه سال جاری در برج میلاد به روی صحنه برود؛ این گفتگو در برنامه نیستان در شبکه فرهنگ انجام شده است.

از روزهای گذشته…

بررسی تطبیقی سه نغمه‌نگاری مختلف ردیف میرزا عبدالله برای سنتور (V)

بررسی تطبیقی سه نغمه‌نگاری مختلف ردیف میرزا عبدالله برای سنتور (V)

معنی این نوع نگارش – هرچند کشش‌ها در نغمه‌نگاری ردیف نسبی و بسته به شرایط زمان اجرا است – این است که از دیدگاه بهجت (دست‌کم در نغمه‌نگاری) ریزهای با کشش نت سیاه باید پرتر اجرا شوند. به‌علاوه در مورد تک ریزها هم کتاب منا طیف گسترده‌تری از امکانات را در اختیار قرار می‌دهد. از نظر کشش تک‌های پیش از ریز هم این نوشته‌ها با یکدیگر یکسان نیستند؛ بهجت در بیشتر ریزهای سیاه، تک را دولاچنگ و ریز را مجموعه‌ی سه‌لاچنگ‌های سکستوله می‌آورد (به جز – بهجت: ۱۳۷۹: ۱۳ شماره‌ی ۲۴)، ندیمی هم با این که از سکستوله استفاده نمی‌کند تک ریز را به همین گونه تفسیر کرده در حالی که منا در همین ریزها همه جا تک را چنگ و ریزها را سه‌لاچنگ می‌گیرد که نتیجه‌اش ایجاد تضاد بیشتر میان تک‌ها و بدنه‌ی ریز است.
فضای اجرای موسیقی ایرانی باید صمیمی باشد (I)

فضای اجرای موسیقی ایرانی باید صمیمی باشد (I)

نگار بوبان، فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد پیوستۀ معماری از پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران است و نوازنده و آهنگساز. ساز تخصّصی او عود است و یکی از بهترین نوازندگان عود ایران به شمار می‌رود. خانوم بوبان، در میان مشغله و گیرو‌دارِ اجراهایشان با حسین علیزاده و گروه هم‌آوایان در دی‌ماه، به سؤالات مکتوب ما پاسخ دادند.
ولادیمیر اشکنازی، نابغه یهودی

ولادیمیر اشکنازی، نابغه یهودی

ولادیمیر اشکنازی (Vladimir Ashkenazy) نابغه، در خانواده ای با پدر یهودی و مادر اُرتدوکس به دنیا آمد. والدین اش هر دو پیانیستهای حرفه ای بودند و به او نوازندگی پیانو را از سن بسیار کم آموزش دادند. ولادیمیر با نشان دادن استعداد فوق العاده اش در سال ۱۹۴۵ یعنی در سن ۸ سالگی به مرکز موسیقی موسکو راه یافت و در آنجا از آنایدا سامبیشن درسهای اصلی را آموخت. در سال ۱۹۵۵ به کلاس لو اُبرین (Lev Oborin) در کنسرواتوار موسکو راه یافت و در سال ۱۹۶۳ فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۵۵ در رقابت بین المللی پیانوی فردریک شوپن در ورشو جایزه دوم را به دست آورد. سال ۱۹۵۶ نقطه اوج حرفه اش بود، در سن ۱۹ سالگی جایزه اول ملکه الیزابت را در رقابتی در بلژیک به دست آورد!
مهدی قاسمی: کر آماتور به معنی کر ضعیف نیست

مهدی قاسمی: کر آماتور به معنی کر ضعیف نیست

با سلام، ممنونم که این وقت را در اختیار من قرار دادید… مهدی قاسمی هستم، از ۱۳ ۱۴ سالگی موسیقی را با سه تار پیش آقای ذولفنون آغاز کردم و مدتی بعد ویولون کلاسیک را پیش مرحوم حشمت سنجری آغاز کردم و در اولین سری دانشجویان موسیقی در سال ۱۳۶۸ وارد دانشگاه شدم و ورودی اول بودم.
ویولون مسیح استرادیواریوس (II)

ویولون مسیح استرادیواریوس (II)

امروزه اینگونه به نظر می رسد که اکثر سازندگان ساز تمایل چشم گیری به تکرار آثار گذشتگان داشته و همچنان نیز دارند، مسیری که با توجه به کیفیت آثار گذشتگان و در توازی با آن تبلیغات وسیعی که در این راستا می شود، انتخابی ارجح و مطمئن برای سازندگان ساز است. این انتخاب را می توان در ابتدا از دو جهت بررسی نمود، اول مسیری برای آن دست از سازندگانی که در ابتدای کار هستند و تجربه چندانی ندارند و دوم ، از سوی دیگر افرادی که زمان بیشتری صرف نموده و تجربه ایی فراتر از دسته اول دارند.
نقدی بر مقاله پیمان سلطانی، «آهنگ شعر معاصر» (IV)

نقدی بر مقاله پیمان سلطانی، «آهنگ شعر معاصر» (IV)

پیمان سلطانی در بخش دوم مطلبش می نویسد: “شعر کلاسیک یک پیشینه ی قدرتمندِ نقش بازی کردن برای ارضاء حس هنری ایرانی داشته است” راست اش در اینجا اصلا متوجه منظور ایشان نشدم! در ادامه می گوید: “به دلیل ممنوعیتِ سایر هنرها از جمله موسیقی نتوانست آهنگ درونی شعر را متبلور کند اما در دوره ی معاصر و به دلیل گذر از انقلاب صنعتی و هم آمیزی با دوران توسعه در علم و هنر موسیقی در شعر بسیاری از شاعران از جمله هوشنگ ابتهاج نمود عینی پیدا کرد”، چگونه می توان پذیرفت که ممنوعیت موسیقی باعث لطمه زدن به موسیقی شعر شده است؟! همان طور که گفتیم موسیقی یکی از عناصر جدا نشدنی شعر است و نه تنها شعر کلاسیک بلکه شعر نو و حتی شعر سپید هم از عنصر موسیقی بهره گرفته است. حال در شعری موسیقی کمتر است و در شعری بیشتر.
خواننده ایرانی، معرف دو آریای ایرانی

خواننده ایرانی، معرف دو آریای ایرانی

حتما” در خبرهای موسیقی، بارها شایعاتی در مورد اجرای اپرای “مانا و مانی” ساخته حسین دهلوی شنیده اید. این اپرا سالهاست به دلیل ممنوعیت صدای زن، در انتظار اجراست. به تازگی بهرام تاج آبادی از خوانندگان اپرای ایران که برای تحصیل رشته آواز به فرانسه سفر کرده است اجرای آریای این اپرا (که بر خلاف اکثر آریاهای عاشقانه، مربوط به نقش گرگ است!) را در یکی از برنامه های موسیقی فرانسه به اجرا گذاشته است.
زمان بندی و شیوه تمرینات روزانه در نوازندگی گیتار (I)

زمان بندی و شیوه تمرینات روزانه در نوازندگی گیتار (I)

هر وقت هنرجویی می پرسد “چقدر زمان برای تمرین لازم است؟ “معلم پاسخ می دهد: “هر چقدر که در توانت هست” و این تقریبا پاسخی صادقانه است.
پیوند نام اثر موسیقایی با محتوا و نقد آن (I)

پیوند نام اثر موسیقایی با محتوا و نقد آن (I)

آهنگساز با برگزیدن نامی برای اثر خود چه هدفی را دنبال می کند و اگر تصمیم می گیرد اثرش عنوانی نداشته باشد، در حقیقت از چه چیزی چشم پوشی کرده است؟ اینکه در تاریخ موسیقی غرب بویژه تا قبل از امپرسیونیستها و سمبولیستها، معدود آثار موسیقی نام خاص مطلق داشته اند و باخ، موتسارت، بتهوون و بسیاری دیگران به آسانی، با یک عدد! و با اشاره ای به فرم اثر، بسیاری از قطعاتشان را نامگذاری کرده اند و صدها اثر حتی بعد از آن دوران نیز به همین شیوه نامگذاری شده، ناشی از چه عواملی است و ریشه این نام ها و نامگذاری ها از کجا آب می خورد!؟ چه چیزی برای استراوینسکی به هنگام نامگذاری باله ای با عنوان “پرندهی آتش”! مهم است که برای شوپن چندان اهمیتی ندارد؟ یا این هر دو در چه نکته ای در این خصوص اختلاف نظر بنیادی با هم دارند؟
گروه ضربانگ در فستیوال کلن

گروه ضربانگ در فستیوال کلن

گروه ضربانگ دوازده نوامبر آینده، در چارچوب جشنواره ریتم کلن و در سالن فیلارمونی این شهر آلمان روی صحنه می رود. از دیگر میهمانان جشنواره امسال کلن، ذکیر حسین نوازنده بزرگ طبله هند و مارتین گروبینگر هنرمند جوان اتریشی است که در سالهای اخیر شهرت بسیار یافته است. ضربانگ که شناخته شده ترین گروه سازهای کوبه ای ایرانی در خارج از کشور است، برای برنامه خود در سالن فیلارمونی کلن ترکیبی نسبتا تازه را پیش بینی کرده است.