امیدی به اجرای موفق اینکار ندارم!

Edvard Hagerup Grieg 1843 –  1907
Edvard Hagerup Grieg 1843 – 1907
بدون کوچکترین شک و تردیدی “پیانو کنسرت لامینور، از ادوارد گریگ” را می توان یکی از زیبا ترین کارهای موسیقی دوران رمانتیک دانست.

audio fileConcerto in A minor, Op 16

او در سال ۱۸۴۳ در شهر کوچکی در نروژ بدنیا آمد. به هنگام کودکی ویلن ساز انتخابی او بود تا اینکه طی سالهای ۵۸ تا ۶۲ به تحصیل موسیقی در کنسرواتوآر لایپزیک پرداخت و در آنجا بود که با موسیقی رمانتیک آشنا شد و شیفته پیانو و کارهای روبرت شومان گشت.

وی در سال ۱۸۶۴ در کپنهاگ با یکی از موسیقدانان جوان و مهین پرست نروژی بنام Rikard Nordraak آشنا شد و این آشنایی تاثیر بسیار زیادی در کارهای آتی او گذاشت بگونه ای که از آن تاریخ به بعد اغلب کارهای او رنگ و بوی فرهنگ نروژ را دارند. او علاوه بر موسیقی به نوشتن ترانه و متن برای برخی کارهای موسیقی خود نیز می پرداخت و به جرات می توان گفت که جزو بهترین ها در این زمینه بود. Op.33 شامل زیباترین کلام هایی است که از احساسات انسان ممکن است بیرون آید. علاوه بر این اپوس مجموعه آثاری بنام Lyric Pieces برای پیانو او شاهد خوبی بر توانایی این موسیقیدان در نوشتن شعر می باشد.

گریگ از جمله کسانی بود که در زمینه هارمونی به سبک امپرسیونیسم ( به این مطلب مراجع کنید Impressionism in music ) فعالیت های بسیاری کرد بطوری که کارهای آوازی آخر او کاملا” نشان از استفاده از هارمونی های پیچیده و فاصله های دیسونانس دارد.

او در سال ۱۸۶۷ با وجود مخالفت های خانواده خود و خانواده نامزدش با Nina Hagerup ازدواج کرد. نینا دختر خاله او بود و خیلی زود آنها صاحب یک فرزند دختر شدند. پس از آن گریگ به همراه خانواده خود به دانمارک رفت و همسر خود را در شهر کپنهاگ نزد خانواده او قرار داد و مشغول به نوشتن پیانو کنسرت در لامینور خود شد.

پایان تابستان ۱۸۶۷ بود که او توانست قسمت سولو پیانو را به اتمام برساند و ایده ای هم از قسمت ارکسترال تهیه کند، کار مداوم و شبانه روزی او باعث شد تا در زمستان کنسرتو به اتمام برسد. در این زمان او به اسلو رفت، چرا که اصرار داشت اجرای اول اینکار در کشور خود انجام شود. در آن هنگام شنونده برای موسیقی جدی بسیار کم بود و به سختی می توانست برای اجرای کار خود حامی پیدا کند بگونه ای که پس از گذشت شش ماه در یک نامه به همسر خود نوشته که من امیدی به اجرای خوب اینکار ندارم.

با مشورتی که با دوستان خود انجام داد، تصمیم گرفت علی رغم میل باطنی خود اولین اجرای این کنسرت را در کپنهاگ برقرار کند. چرا که مردم دانمارک بیش از نروژ به موسیقی جدی بها می دادند و برای او پیدا کردن حامی مالی در دانمارک به مراتب ساده تر بود. بله کاملا” طبیعی بود کنسرت از اولین روز اجرا موفقیت آمیز بود و جنجال و سر و صدای بسیاری بپا کرد. اما وجدان گریگ بسیار ناراحت بود چرا که احساس می کرد این کنسرتو باید در اسلو اجرا شود. یکی از دوستان او طی نامه ای به او گفت که “نگران نباش چرا که سه تن از منتقدین بزرگ نروژی برای این کنسرت نقد مثبتی نوشته اند”. پس از اجرای موفقیت آمیز در کپنهاگ، چند ماه بعد این کار زیبا در اسلو نیز اجرا شد.

پیانو کنسرت در لامینور از گریگ امروزه شنونده های بسیار زیادی در سراسر دنیا دارد، چرا که از تم فراموش نشدنی و دراماتیک ابتدایی آن گرفته تا آکوردهای زیبای پایانی کنسرتو سراسر مملو از ملودی های نو، بدیع و جذاب می باشد. به قسمت دیگری از اینکار زیبا گوش کنید :

audio fileConcerto in A minor, Op 16 .

فرهنگ اسلامی و پیدایش موسیقی چند صدائی در اروپا (I)

در ضمن بررسی منابعی برای تهیه مقاله ای درباره نقد تاریخنگاری موسیقی ایرانی به این مقاله جالب بر خوردم که برای روشنگری تاریخی درباره مبادلات فرهنگی و موسیقایی شرق و غرب لازم و مفید است؛ و با مقاله های «نقد تاریخنگاری موسیقی ایرانی» و جستارِ پیوست «درباره عقب ماندگی و پیشرفت» ارتباط دارد.

مروری بر آلبوم «بوم خیال»

اگر اجرای موسیقی آوازیِ مو به مو مبتنی بر بلوک‌بندی و جمله‌بندی و ساختار خرد و کلان ردیف‌ها را یک سرِ طیف، و موسیقی آوازیِ آهنگسازی‌شده را، که شاید از ماحضر موسیقی کلاسیک ایرانی تنها اشل‌هایِ صوتیِ مدها را در خود داشته باشد و تمام دیگر عناصرش (از الگوهای ملودیک و ریتمیک گرفته تا نحوه و روند تغییر مدها، فرم و غیره) از چشمه‌ی خلاقیتِ سازنده/نوازنده‌اش جوشیده، سرِ دیگرِ طیفِ آن سنتی بدانیم که در قرن اخیر بداهه‌نوازی نام گرفته است، پنج تکه تکنوازیِ مجملِ صائب کاکاوند در «بوم خیال» را باید جایی نزدیک به پایانه‌ی نخستِ طیف در نظر گرفت.

از روزهای گذشته…

گروه الکتریک مایلز دیویس

گروه الکتریک مایلز دیویس

مایلز دیویس در سال ۱۹۶۰ گروه پنج نفر خود را برپا کرد. همکاران او در این گروه شامل تونی ویلیامز، واینا شورتر، هربی هنکوک و ران کارتر ۱ بودند. موسیقی این گروه از پیچیده ترین انواع موسیقی بی باپ بود که مایلز در طول زندگی هنری خود کار کرده است.
شریف؛ مردم سالار موسیقی (I)

شریف؛ مردم سالار موسیقی (I)

از زمان اختراع رادیو و ورود آن به ایران، موسیقی یکی از مهمترین ابزارهایی بوده که می توانست این اختراع جدید را در میان مردم رواج دهد. بدین جهت بود که از همان ابتدا، برنامه های موسیقی در رادیو شکل گرفت. نکته حائز اهمیت در این رابطه این بود که به همان میزان که رواج رادیو در ایران نیازمند برنامه های موسیقی بود، موسیقی آن دوره نیز برای رواج در بین مردم از طریق رادیو نیازمند تغییر و تحولات اساسی بود.
گروه ریمونز (VII)

گروه ریمونز (VII)

وگا از طرحهایی که به حمایت از انتخابات رئیس جمهوری، در جهت عقربه های ساعت دور طرح عقاب شعارهایی نوشته بودند استفاده کرد و به جای آن، نامهای مستعار چهار عضو اصلی گروه را قرار داد: جانی، دی دی، جوی و تومی. در طی سالها، نامهای اعضای گروه روی تی شرت ها تغییر یافت.
آندراس لیگتی، رهبر ارکستر بوداپست

آندراس لیگتی، رهبر ارکستر بوداپست

آندراس لیگتی (András Ligeti)در سال ۱۹۵۳ در شهر Pecs کشور مجارستان بدنیا آمد و تحصیلات خود را در زمینه نوازندگی ویولن و رهبری در آکادمی Liszt در شهر بوداپست گذراند. وی جایزه نفر اول مسابقات ویولون Leo Weiner را در سال ۱۹۸۰ که در Bloomington برگزار میشد بدست آورد. آندراس در سال ۱۹۷۹ و در رشته رهبری ارکستر فارغ التحصیل شد و بدلیل کسب نمرات بالا و ممتاز توانست بورس تحصیلی بدست آورد و زیر نظر Osterreichern در وین اتریش مشغول به تکمیل آموخته های خود نماید که بعدا این آموزشها را زیر نظر Igor Markevich ادامه داد.
فراخوان دومین دوسالانه ی جایزه ی پیانو باربد

فراخوان دومین دوسالانه ی جایزه ی پیانو باربد

دومین دوسالانه ی جایزه ی پیانوی باربد با سرمایه گذاری مجموعه ی پیانوی باربد و برنامه ریزی و مدیریت مؤسسه فرهنگی-هنری شهرآفتاب و همکاری اساتید برجسته ی موسیقی کلاسیک کشور در سال ۱۳۹۷ در تهران برگزار خواهد شد. جایزه پیانوی باربد قصد دارد علاوه بر انگیزه بخشی و ایجاد فضایی برای رقابت و ارائه ی توانایی های پیانیست های نوجوان و جوان، فرصتی برای بهره مندی از بالاترین سطح آموزش آکادمیک و گام نهادن به دنیای نوازندگی حرفه ای را برای پیانیست های مستعد میهن مان فراهم کند.
گفتگو با هوشنگ ظریف (I)

گفتگو با هوشنگ ظریف (I)

هوشنگ ظریف جزو آخرین بازمانده‌های نسلی از موسیقیدانان ایرانی است که هرگز اهل جنجال‌های رسانه‌ای نبودند؛ نسلی در عمل موسیقایی درجه یک و در آموزش خستگی‌ناپذیر. ظریف، تربیت‌شده‌ی مکتب معلمانی چون موسی معروفی، حسین دهلوی، روح‌الله خالقی، فرامرز پایور است که خود نیز تا امروز بر همان مسیر بوده و هست. بی‌تردید حاصل چند دهه کوشش پایه‌گذارانه‌ی آن نسل بود که قطار موسیقی کلاسیک ایرانی را شتاب بخشید. سالی که در آنیم اولین سالی است که هوشنگ ظریف بر خلاف خواست قلبی خود، پس از بیش از نیم قرن تدریس تار، دیگر در هنرستان موسیقی درس نمی‌دهد. سالروز تولد این استاد کهن‌سال ولی هنوز پر شور و بذله‌گو، بهانه‌ای بود تا او را در این گرد و غبار هیاهوهای رسانه‌ای بازیابیم و هوایی تازه کنیم.
یادداشتی برای یک خبر

یادداشتی برای یک خبر

روز گذشته در حال چک کردن اخبار موسیقی با خبری مواجه شدم با این تیتر: «برای اولین بار در تاریخ موسیقی ایران، شاهکارهای کلاسیک جهان، توسط یک ایرانی به آواز در آمد»، بعد از باز کردن لینک مربوط به خبر، با این نوشته (که به گفته خبرگزاری هنرآن لاین نوشته خواننده این اثر است) مواجه شدم:
میرهادی: فیوژن ایرانی با عوام گرایی مخلوط شده!

میرهادی: فیوژن ایرانی با عوام گرایی مخلوط شده!

همانطور که قبلا” اشاره شد این امکان برای سایت گفتگوی هارمونیک مهیا شد تا از نظرات آقای کیوان میرهادی موسیقیدان بنام عصر حاضر کشورمان در باره موسیقی روز کشور آگاه شویم. قسمت اول این مصاحبه تحت عنوان دیدگاه های کیوان میرهادی راجع به موسیقی امروز قبلا” منتشر شد دراینجا از شما دعوت میکنیم تا به قسمت دوم نظرات ایشان توجه نمایید.
امینی: تکنوازی های مجید وفادار منتشر خواهد شد

امینی: تکنوازی های مجید وفادار منتشر خواهد شد

تصنیف به «سوی تو» یکی از آثار تاریخ موسیقی ماست که متاسفانه خواننده‌های مختلفی هم رفته اند سراغش و اجراهای خیلی سبکی از آن شنیده ایم و در این ضبط و اجرا سعی می کنیم روایت فاخری از آن را به اجرا بگذاریم. به خاطر همین تصنیف و حجم خاطرات فرهنگی زیادی که پشت آن است، ما اسم این آلبوم را گذاشته ایم «بگو کجایی؟» و فکر می‌کنم این نام می‌تواند اثر خوبی در خاطرات مردم داشته باشد.
ایزایی و مکتب ویولون بلژیک (IV)

ایزایی و مکتب ویولون بلژیک (IV)

«داشتن انگشت هایی چابک و فرز و ضربه های بی نقص آرشه از ضروریات است؛ همچنین باید آن قدر عالی کار کرد که بتوان ریتم را پیش برد و تأثیر شاعرانه ای که هنرمند در نظر دارد را بر جای گذاشت. با افزوده شدن فرمولهای جدید به محدوده نوازندگی، دستیابی و تسلط بر روال نوازندگی آسان تر می شود. ویولنیست های امروزی نسبت به نوازندگان نسل پیشین دسترسی بیشتری به منابع تکنیکی دارند.»