خودگویی مثبت: کلید افزایش اعتماد به نفس نوازندگان (۵)

تجربه شخصی من
وقتی تکنیک‌های تفکر مثبت را به کار گرفتم و آنها را با سبک تمرین خودم تطبیق دادم، متوجه شدم در لحظات خاصی از نوازندگی ام تاثیرگذار هستند. موضوع فقط مثبت‌اندیشی کلی نبود، بلکه استفاده از این روش‌ها در لحظات حساس و تعیین کننده اجرا بود. معمولاً این لحظات روی صحنه و درست زمانی رخ می‌دهند که میزان‌ها یا جمله‌های حساس و سرنوشت ساز قطعه نزدیک می‌شوند. ما نوازندگان این لحظات را می‌شناسیم؛ بخش‌هایی از قطعه که بدنمان را منقبض می‌کنند، ضربان قلبمان را بالا می‌برند واغلب باعث اضطراب و فشار روانی می‌شوند. این‌ها همان قسمت‌هایی هستند که از آنها واهمه داریم، بخش‌هایی که احتمال خطا در آنها بیشتر است.

با خودمان می‌گوییم این بخش‌ها نباید تا این اندازه استرس‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌زا باشند ولی استرس‌زا هستند. هرچند یاد گرفته‌ام چگونه تمرین کنم تا این لحظات پر استرس کمتر پیش بیایند، باز هم مدیریت فشار در زمان اجرای روی صحنه کار آسانی نیست.

چند میزان مانده به قسمت‌های چالش برانگیز ضربان قلبم تندتر می‌شود، بدنم انقباض پیدا می‌کند و اضطراب آرام آرام به سراغم می‌آید. درست در همین نقطه خودگویی مثبت می‌تواند همه چیز را تغییر دهد. در تمرین‌ها یاد گرفتم چگونه با لحنی حمایت گر و دلگرم کننده با خودم حرف بزنم. کم کم توانستم برای تردید و استرس در خودم نوعی واکنش خودکار ایجاد کنم.

هرچه بیشتراین شیوه ذهنی را تمرین کردم در واکنش‌های فیزیکیام بیشتر جای گرفت. کم کم یاد گرفتم افکار مثبت را با تنش‌های جسمی‌ام پیوند بزنم. وقتی لحظه شک فرا می‌رسید می‌توانستم به طور خودکار دوباره روی اجرا متمرکز شوم. این تمرین ذهنی همراه با تمرین فیزیکی کمکم کرد که آرام شوم و تمرکزم را دوباره به دست آورم تا جایی که به مرور برایم کاملاً طبیعی و تبدیل به عادت شد.

جالب اینجاست که بعد از سال‌ها مشاهده شیوه برخورد نواک جوکوویچ با لحظات فشار در زمین تنیس به تدریج یک مانترا (جمله) ذهنی برای خودم ساختم: «مثل جوکوویچ اجرا کن» که برای من این معنا را می‌دهد: «با اعتماد به نفس اجرا کن.»

شگفت انگیز است که فقط فکر کردن به این جمله چگونه می‌تواند عضلاتم را آزاد کند و ذهنیتم را تغییر دهد. به محض اینکه این جمله را تکرار می‌کنم تنش بدنم فوراً کاهش می‌یابد. در آن لحظه می‌توانم تمام انرژیم را روی حضور در لحظه متمرکز کنم و شرایط ذهنی و جسمی لازم را برای بهترین اجرایم داشته باشم تا بتوانم میزان‌ها و جملات دشوار را با بهترین آمادگی اجرا کنم.