ریتم و ترادیسی (۲۱)

شکل ۲۷ نمای خارجی، نقشه ی زمین، و قطعه ی کوچکی از گچ بُری کتیبه را نشان می دهد، همگیِ آن ها چیرگیِ تنوع در تکرار را نشان می دهند. گوته به چنین ساختار های معماری تکرارشونده ای با عنوان «موسیقی منجمد» ارجاع می دهد، اگرچه دیدگاه جدید معماری با عنوان «افراد در حال حرکت از طریق فضا های پُرشده از نور» (۵) شباهتی نزدیک تر را با بداهه پردازی موسیقایی پیشنهاد می دهد.

شکل ۲۷- پارتِنُن انواع تناسب و تعادل حاصل شده در معماری کلاسیک را نشان می دهد. نمای خارجی، نقشه ی زمین، و بخشی از گچ بُری کتیبه که گاهی سنگ های مرمر اِلگین (در حال حاضر در موزه ی بریتانیا) نامیده می شوند همگی خصوصیت های واضح ریتمی را نشان می دهند.

در میان قدیمی ترین استعاره ها برای ریتمْ حرکت های اجرام منظومه ی شمسی مانند مسیر روزانه ی خورشید، هلال و بدر ماه و رفتار چرخه ای سیاره ها جای دارند. بسیاری از گیاهان رفتارهای ریتمی و ساخت های ریتمی دارند: باز و بسته شدن روزانه ی یک گل، چرخه های سالانه ی برگ ریزی درخت و رویش مجدد آن ها، گیاه بامبو با ساقه ی بلندش که در فواصل نیمه-منظم توسط گره هایی نشانه گذاری شده است. گردن بندی از مهره ها قیاسی را در اختیار می گذارد که درآن مهره ها نمایان گر ضرب های منظم هستند درحالیکه مدوّر بودنِ آن نشان-گر ساخت تکرارشونده ی وزنی است. هر دانه ی شن که از یک ساعت شِنی فرو می ریزد استعاره ایست از ذره ی ریز صدا، و نظم دانه های شنِ در حالِ عبور از گردنه ی آن نمایان گر نظم اثر موسیقایی است. زاکِرکَندِل اظهار می دارد که یک موج (آب) شباهت قوی ای از ریتم را نشان می دهد: احساس تکرارشونده ی آرامش، تنش های صعود کننده، رسیدن به اوج، و سپس فروکش کردن نهایی (Zuckerkandl ۱۹۵۶).

پی نوشت

۵- راجِر تراکِر، مکاتبه های خصوصی.

مراجع

Al-Urmawî, Safî al-Din

1938 Kitˆab al-Adwˆar 1252, trans. R. Erlanger in La Musique arabe, Paul Geuthner, Paris.

Anku, Willie

2000 “Circles and Time: A Theory of Structural Organization of Rhythm in African Music”, Music Theory Online 6/1.

Brown, Judith C.

1993 “Determination of the Meter of Musical Scores by Autocorrelation”, Journal of the

Acoustical Society of America 94/4: 1953–1957.

Cooper, Grosvenor, and Leonard B. Meyer

1960 The Rhythmic Structure of Music, University of Chicago Press.

Cowell, Henry

1996 New Musical Resources, Cambridge University Press (Original publication Alfred A. Knopf, 1930).

De Poli, Giovanni, Aldo Piccialli, and Curtis Roads (Eds)

1991 Representations of Musical Signals, The MIT Press, Cambridge, MA.
Duesenberry, J.

1999 “The World in a Grain of Sound”, Electronic Musician.

Fraisse, Paul

1963 The Psychology of Time, Harper & Row, New York.

Gabor, Dennis

1947 “Acoustical Quanta and the Theory of Hearing”, Nature 159: 591–594.

Ganassi, Sylvestro

1956 Fontegara, Venice 1535. Ed. H. Peter, trans. D. Swainson, Berlin.

Hall, Rachel W., and Paul Klingsberg

2004 “Asymmetric Rhythms, Tiling Canons, and Burnside’s Lemma”, in Bridges Proceedings, 189–194.

Hutchinson, Ann

1970 Labanotation: The System of Analyzing and Recording Movement, Theatre Arts Books.
1967 “History of dance notation”, The Dance Encyclopedia, Simon and Schuster.
Jones, Mari R.

1990 “Musical Events and Models of Musical Time”, in R. Block, Ed., Cognitive Models of Psychological Time, Lawrence Erlbaum Associates, Hillsdale NJ.

King, Anthony

1961 “Employments of the “Standard Pattern” in Yoruba Music”, African Music 2/3.
Malm, William P.

1996 Music Cultures of the Pacific, the Near East, and Asia, Prentice-Hall, NJ.

Povel, Drik-Jan, and Hanss Okkerman

1981 “Accents in Equitone Sequences”, Perception and Psychophysics 30: 565–572.

Roads, Curtis

2002 Microsound, MIT Press.

Sachs, Curt

1953 Rhythm and Tempo, W. W. Norton and Co., Inc. NY.

Schillinger, Joseph

1946 The Schillinger System of Musical Composition, Carl Fischer, Inc. NY.

1976 Encyclopedia of Rhythms, Da Capo Press, NY.

Stockhausen, Karlheinz

1959 “…How Time Passes… “, die Reihe 3: 10–43, English edition trans. by C. Cardew.

Tiemann, Boppo, and Bengt Magnusson

1991 “A Notation for Juggling Tricks”, Jugglers World.

Tzanetakis, George, and Perry Cook

2002 “Musical Genre Classification of Audio Signals”, IEEE Transactions on Speech and Audio Processing 10/5.

Wishart, Trevor

1994 Audible Design, Orpheus the Pantomine, York.

Xenakis, Iannis

1971 Formalized Music, Indiana University Press, Bloomington, IN.

Zuckerkandl, Victor

1956 Sound and Symbol, Princeton University Press, Princeton, NJ.

بیوگرافی نویسنده:

ویلیام اِی. سِتِرز متولدِ ۱۹ آپریل ۱۹۵۵ در ماساچوستِ آمریکا، نظریه پرداز موسیقی و استاد مهندسی برق در دانشگاه ویسکانسین. پژوهش وی متمرکز بر کاربردهای پردازش سیگنال در صوت شناسی، پردازش تصویر، مخابرات و بهینه سازی است. در موسیقی، او در نظریه ی تنالیته ی پویا مشارکت داشته است و رسمی سازی ملایمت را ارائه کرده است. از آثار او می توان به دو کتاب «کوک، شیوش، طیف، گام» و «ریتم و ترادیسی» و ده ها مقاله ی دیگر اشاره کرد.