گفتگوی هارمونیک

من لوید میلر را در مراحل مختلف زندگی‌ام شناختم – از زمان ازدواج؛ فروپاشی خشمگین یک شراکت موسیقایی بزرگ؛ آوردن نسل جدید؛ ایجاد شراکت‌های موسیقایی تازه؛ طلاق؛ و فروپاشی خشمگین شراکت بزرگ دیگری. شاید همیشه با هم صحبت نمی‌کردیم، اما اغلب از طریق ایمیل در ارتباط بودیم. وقتی به مکاتبات گذشته‌مان نگاه می‌کنم، از صداقت من در رابطه با لوید و از حمایت و همدردی بی‌نظیری که نشان می‌داد، شگفت زده می‌شوم.

لوید روحیه‌ای پر از شور مذهبی داشت و تمام مذاهب را مطالعه می‌کرد؛ اما به‌ویژه علاقه عمیقی به مسیحیت اولیه و اسلام داشت. در یکی از بازدیدهایش از خانه با همراهی مدلیب لوید، بنا به درخواست ما، بخش‌هایی از قرآن را به عربی از روی یک نسخه قدیمی‌ای که سال‌ها با خود حمل می‌کرد، برایمان خواند. او عذرخواهی کرد و گفت که عربی‌اش کمی ضعیف شده است، اما در مسیر متن حرکت می‌کرد، ترجمه می‌کرد و دستور زبان جملات را توضیح می‌داد.

طبق حکم دادگاه عالی یوتا، در جریان محاکمه، وکیل مدافعِ میلر، شهادت دکتر مادسن (روانپزشکی که به عنوان شاهد خبره معرفی شده بود) را ارائه کرد. دکتر مادسن، که طی جلسات مشاوره و روان‌درمانی (نه یک بلکه تا نه بار) میلر را مورد بررسی قرار داده بود، شهادت می‌داد که میلر از کودکی سابقه مراقبت‌های روانپزشکی داشته و اگرچه از ماهیت و عواقب اعمال خود آگاه بود، اما شخصیتی شبیه «والتر میتی» داشت: «تخیلی زنده و اغلب بی‌پروا در بیان حرف‌هایش بدون نیت واقعی برای اجرای طرح‌هایش.» دکتر مادسن همچنین افزود که به اعتقاد وی حادثه‌ای که میلر به خاطر آن محاکمه شده بود، همان «کیفیت و ویژگی» سایر حوادث بی‌ضرر در گذشته او را داراست و آن را نتیجه فعالیت تخیل فعال دانست، نه قصد انجام یک عمل واقعی.

به گفته خودش، آن درمان‌های اولیه‌ای که والدینش برایش ترتیب داده بودند، عملاً او را کمی محدود کرده بود به چیزی جز آنکه همیشه احساس می‌کرد سرنوشتش است – یعنی جستجوی موسیقی به شکل خالص، یادگیری از کسانی که از او بهتر بودند و خلق آثاری که هنوز آفریده نشده بودند – از او به عمل نمی‌آورد.