این گفتار بیآنکه به دگرگونیهای پر شمار در زندگی اجتماعی، تحولات سیاسی، گسترش تمدن و افت و خیزهای آن پرداخته شود، ناکام میماند. گزارش روی دادهای ایران از هزار و چهارصد پیش از میلاد مسیح تا کنون، نشان میدهد که روند گسترش شیوههای حفظ حیات اجتماعی، گاهی سراپا در بن بستی ناشکستنی بی جنبش مانده و تا پرتگاه انحلال کامل ناامید کننده بوده؛ همۀ عرصههای زندگی اجتماعی از جمله هنر، به ویژه هنر موسیقی بارها دچار گسست و انحلال شدهاند. افزون بر آن، آنچه بیشتر مایۀ بی انگیزگی در پژوهشهای موسیقی شناسی در ایران میشود، فقدان آثار زنده برای تحلیل نظری است.
