در بحبوحۀ جریان سنتگرایی در موسیقی ایرانی، پرویز مشکاتیان از نیشابور به تهران آمد. در مهمترین پایگاه ترویج بازگشت به سنتهای موسیقی به آموختن سنتور و ردیف موسیقی ایرانی پرداخت ولی از پایگاهی که برای اولینبار اصطلاح «موسیقی سنتی» را در ایران باب کرد، هنرمند خلاقی به ظهور رسید که سالها هنر بدیع و ایدههای ناب او، تحسین اهل هنر و اقشار مختلف اجتماع ایران را برانگیخت. اینکه چرا مشکاتیان با وجود تحصیل در مراکز یادشده، وارد مسیر مغلوط کهنهپرستی و سنتطلبی نشد و امروز (جدا از مبحث تئوری موسیقی ایرانی) میتوان او را ادامهدهندۀ روش علینقی وزیری دانست، موضوع این نوشتار است.