سجاد پورقناد

امروز ۶ سال از آخرین مصاحبه من با روزبه تابنده، آهنگساز، نوازنده، رهبر ارکستر و معمار می‌گذرد. مصاحبه ای که درباره اثر ارزنده او «لحظه های بی زمان» انجام شده بود و امروز روزبه تابنده در کانادا روزگار می‌گذراند. دیگر نه از ارکستر هنگام خبری است و نه از آن کوشش ها برای پا گرفتن موسیقی کلاسیک در شهر شیراز. با این هنرمند مصاحبه ای دیگر را آغاز می‌کنم و از فعالیت ها و موفقیت های جدیدش می‌پرسم.

مثال های این چنین بسیار است. از آن دوران تا زمانه ی ما، رویکردها و تکنیک های آهنگ سازی به چنان حدی از تکثر و اشباع رسیده اند که دیگر دسته بندی آن ها در دو گروه کلی کلاسیک در برابر آوانگارد ناممکن است. حتی در میان آثار یک آهنگساز هم گاه نمونه هایی از دیدگاه های رادیکال تر می‌بینیم و گاه مثال هایی از رویکردهای محافظه کارانه تر (و این البته پدیده ای ویژه ی دوران ما نیست.)

در هر حال به گمان من، بسیار مهم است که نوازندگان جوان تا جای ممکن با دستاوردهای موسیقی روز دنیا آشنا شوند و با راهنمایی معلمان خود به اجرای بعضی آثار رپرتوار معاصر نیز بپردازند. وگرنه این آموزش و شناخت هرگز نمی تواند همه جانبه باشد. بدیهی است که در مقایسه با سیستم های آموزشی روز دنیا راه بسیار درازی در پیش است. اما با وجود محدودیت های بی شماری که همه از آن آگاهیم، اینکه قطار آموزش روی ریل قرار بگیرد خود قدم بسیار مهمی است.

موفقیت موضوعی بسیار نسبی است و تعبیر هایی به غایت شخصی دارد. من هم سال هاست که کمتر به موفقیت فکر می‌کنم، بلکه بیش از پیش مشتاق کشف، تجربه کردن و تعمق ام. پس از سه سال اول مهاجرت که به طور متمرکز به تحصیل آهنگ‌سازی گذشت، شیوه ی فعالیت امروز من در امتداد همان مدلی است که در شیراز شکل گرفته بود. یعنی فعالیت حرفه ایِ هم زمان به عنوان یک معمار، یک آهنگ‌ساز و پژوهش گر. اما تفاوت مهم رویکرد امروز من با سال های شیراز در این است که در آن زمان موسیقی و معماری برای من دو شاخه ی فعالیت موازی اما بدون تداخل و کنش متقابل بودند.