اپرای توسکا (I)

توسکا (Tosca) اپرایی است ایتالیایی در سه پرده اثر جاکومو پوچینی (Giacomo Puccini) و اشعاری از لوجیو الیکا (Luigi Illica) و ژوزپه جاکوزا (Giuseppe Giacosa) بر اساس نمایش نامه ای از ویکتورین ساردو (Victorien Sardou) به نام “توسکا”. این اپرا برای اولین بار در تاتر کوستانزی در روم در ۱۴ ژانویه ۱۹۰۰ اجرا شد. توسکا؛ یکی از مشهورترین اپراهای دنیا می باشد، موفقیتی که در اولین اجرای آن با استقبال تماشاگران به دست آمد، بسیار چشمگیر بود. اگرچه در ابتدا مورد تائید کامل منتقدین واقع نشد. امروزه، توسکا یکی از استاندارهای اپراتیک می باشد و در لیست سال ۲۰۰۸ “اپرا آمریکا” مبنی بر بیشترین اپراهای اجرا شده در آمریکای شمالی در رده هشتم قرار دارد.

نمایشنامه توسکا نوشته ساردو در پاریس در سال ۱۸۸۷ اجرا شد، پوچینی اول بار در همان سال اجرای آن را در میلان با بازی سارا برنارت (Sarah Bernhardt) در نقش توسکا دید.

آهنگساز بلافاصله از ناشر نمایشنامه؛ جیولیو ریکوردی (Giulio Ricordi) درخواست کرد تا حقوق قانونی برداشت از این نمایشنامه را برای ساخت قطعه ای دریافت نماید، اما در سال ۱۸۹۳ حقوق ساخت آن به آهنگساز دیگری به نام آلبرتو فرانچتی (Alberto Franchetti) رسید و پوچینی را بسیار مایوس ساخت.

الیکا اشعار آنرا نوشت و در اکتبر سال بعد، فرانچتی، ریکوردی، الیکا و ژوزپه وردی برای معرفی اثر نوشته شده، با ساردو ملاقات کردند. وردی به حقیقت مجذوب این داستان تراژدی قرار گرفته بود اما اگر ساردو حاضر به تغییر پایان آن نبود مجبور به رد آهنگسازی برای این اثر می شد.

audio file قسمتی از اپرای توسکا را بشنوید

پس از چندین ماه، فرانچتی اعتراف نمود که قادر به آهنگسازی برای چنین اپرایی نبوده، پس از آن ریکوردی از پوچینی درخواست کرد که این اپرا را بسازد. آهنگساز همچنان به دلیل اتفاق پیشین از آنان دلگیر بود و دیگر حاضر به قبول آن نبود، تنها مداخله وردی باعث شد که پوچینی شور پیشین خود برای ساخت این اپرا باز یابد و ساخت آن را پذیرفت. وی در سال ۱۸۹۶ آغاز به کار بر روی این اپرا کرد، پس از تکمیل “لا بوهم” اپرای مشهور دیگری از پوچینی، ریکوردی از جیاکوزا خواست تا به همراه الیکا روی اشعار جدید برای این اپرا کار کنند، اما جیاکوزا بر اساس استاندارهای قبلی خود بر روی این اثر کار نکرد و با ساردو دچار مشکل شدند. پوچینی نیز با الیکا، جیاکوزا و ریکوردی اختلاف داشت. هر سه آنان پیشنهاد دادند که برای پرده سوم “آهنگ جشن پیروزی” را قرار دهند اما پوچینی آنان را متقاعد کرد که تنها به خواندن قطعه “تریونفال… اسپم جدید” (Trionfal… di nuova speme) بسنده کنند.

در اکتبر ۱۸۹۹ پس از سه سال همکاری سخت، اپرا آماده اجرا شد. به دلیل آنکه این داستان در روم اتفاق افتاده بود تصمیم گرفته شد که اولین اجرای آن به جای لا اسکالای میلان در سرزمین جاودان روم در سالن تئاتر کوستانزی برگزار شود.

در اولین اجرای اپرای “توسکا” مشکلات و دخالتهای بسیاری برگزاری اجرا را مشکل ساز کرد. هاریسلا دارسله (Hariclea Darclee) خواننده سوپرانو در نقش توسکا، خواننده تنور امیلیو د مارچی (Emilio de Marchi) در نقش کاوارادوسی و خواننده باریتون ایجنیو جیرالدونی (Eugenio Giraldoni) در نقش اسکارپیا و لئوپولدو موجنون (Leopoldo Mugnone) کارگردان این اپرا بود.

audio file قسمتی از اپرای توسکا را بشنوید

در میان حضار اولین شب اجرا؛ ملکه مارگریتای ایتالیا، نخست وزیر؛ لوئیجی پولئوکس و آهنگسازان بسیاری از جمله پیترو ماسکانی (Pietro Mascagni)، فرانچسکو سیلیا (Francesco Cilea)، شخص فرانچتی و جیووانی سامباتی (Giovanni Sgambati) حضور یافتند. با آنکه توسکا موفقیتی فوق العاده بزرگ برای پوچینی محسوب می شد، با این وجود تفاوتهای بسیاری در فضای این اثر در مقایسه با آثار پیشینش وجود دارد.

2 دیدگاه

  • محسن
    ارسال شده در فروردین ۲۱, ۱۳۹۴ در ۶:۱۲ ب.ظ

    دوستان عزیز در زبان ایتالیائی giaجا خوانده میشود بنابراین جاکومو پوچینی و همینطور برای کلمات دیگر مثل جاکوزا جان کارلو یا جانینی giancarlo giacosa giannini نوشته میشود

  • ارسال شده در فروردین ۲۳, ۱۳۹۴ در ۱:۱۶ ق.ظ

    با سپاس از نظر شما

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

گزارشی از سخنرانی آروین صداقت کیش در سمینار «موسیقی و امر دراماتیک» (IV)

صداقت‌کیش ادامه داد: در امر دراماتیک اما این گونه نیست و درون و بیرون با هم یکی می‌شوند. اگر اجازه دهید مثالی در مورد امر هنری بزنم. کسانی که تئاتر بازی می‌کنند رابطه‌شان با متن نمایشی درونی است. یعنی نمی‌توانیم این رابطه را به درونی و بیرونی تقسیم کنیم و بگوییم این شخصیت واقعا وجود دارد و آن شخصیت فقط روی صحنه وجود دارد، همه‌شان وجود دارند. بنابراین این نظام باید با یکدیگر یکی و ادغام شده باشد. اگر به موضوع دادن پول به فروشنده به عنوان یک کنش برگردم، نمی‌توانیم بگوییم الان بیرون این نظام ارتباطی هستیم و نظام داخلی آن با نظام بیرونی‌اش متفاوت است. اگر کسی هم از بیرون به این رویداد نگاه کند فقط در حال نگاه کردن به یک کنش است و مانند موضوع داستان نیست که نتواند داخل آن شود، او هم می‌تواند وارد این کنش شود و مرزی ندارد.

شهرام صارمی از مدیریت اجرایی جشنواره موسیقی فجر استعفا کرد

در پی استعفای اعتراض آمیز علی ترابی، شهرام صارمی مدیر اجرایی سی و پنجمین جشنواره موسیقی فجر، یک روز پس انتصاب مدیر جدید دفتر موسیقی وزارت ارشاد با انتشار نامه‌ای سرگشاده از سمت خود استعفا کرد.

از روزهای گذشته…

تور کنسرت‌های اروپائی علی رهبری با ارکستر فیلارمونیک اسلواکی

تور کنسرت‌های اروپائی علی رهبری با ارکستر فیلارمونیک اسلواکی

علی (الکساندر) رهبری، رهبر ارکستر مشهور ایرانی بار دیگر با دعوت کشورهای آلمان، بلژیک چک، اسلوواکی، اتریش و سوئیس برای اجرای کنسرت‌هایی در این کشورها از ۱۹ اسفندماه تا ۹ فروردین ۹۳ با ارکستر فیلارمونیک اسلواکی همراه می‌شود.
رنگ و بافت در موسیقی

رنگ و بافت در موسیقی

برای داشتن یک تنظیم خوب و نهایتا” یک موسیقی زیبا آگاهی از اصول رنگ امیزی در ارکستر امری بدیهی است که برای آهنگسازی هم باید ان را مد نظر داشت. هنگامی که یک ملودی با دو ساز و با دینامیکی یکسان اجرا میشود تاثیرات بیانی متفاوتی پدید می آورد و موجب تمییز دادن آن دو صدا از هم میشود که از آن به عنوان رنگ صوتی (timbre) یاد میکنند.
ویلنسل (VII)

ویلنسل (VII)

در پوزیسیون های روی دسته ساز (که تنها کمتر از نیمی از گریف را شامل می شود) انگشت شصت پشت دسته قرار می گیرد. در پوزیسیون شصت (یک نام عمومی برای نت هایی که روی باقیمانده گریف اجرا می شود) انگشت شصت معمولا در کنار دیگر انگشتان روی سیم قرار گرفته و از کنار شصت برای انگشت-گذاری استفاده می شود. بطور معمول انگشتان با تمایل همه بندها نسبت به هم در حالتی خمیده که نوک انگشتها هم با سیمها در تماس باشند قرار می گیرند.
سه مرحله آموزش موسیقی ایرانی (II)

سه مرحله آموزش موسیقی ایرانی (II)

حال پرسش اینجاست که چرا ردیف که باید جایگاهی مانند رپرتوار در «موسیقی کلاسیک» را در موسیقی کشور ما داشته باشد، کاربردش به شکل کتاب تئوری و متد تحریر، مضراب و… تغییر یافته است؟
ارکستر فیلارمونیک نیویورک (II)

ارکستر فیلارمونیک نیویورک (II)

عکسها و مدارک آرشیوی فیلارمونیک نیویورک حاکی از آن است که در سالهای ۱۸۷۶ تا ۷۷ لئوپولد دامروش (Leopold Damrosch) و فرانتز لیست (Franz Liszt) رهبری ارکستر را بر عهده داشتند، لیست در سال ۱۸۷۸ ارکستر را ترک کرد و در رقابت با آن اجتماع سمفونی نیویورک را در همان سال به وجود آورد. پس از مرگ او در سال ۱۸۸۵ پسر ۲۳ ساله اس؛ والتر، جای او را گرفت و رقابت خود را با فیلارمونیک ادامه داد. این والتر بود که توانست اندرو کارنگی را متقاعد کند که شهر نیویورک به یک سالن کنسرت درجه یک، نیاز مبرم دارد.
سایه روشن تاریخ موسیقی ما (X)

سایه روشن تاریخ موسیقی ما (X)

یکی از مهم‌ترین شاخه‌های پژوهشی تاریخ موسیقی در سال‌های گذشته ترسیم روند تحول موسیقی ایرانی (حداقل نظری) است و پاسخ به این سوال که چگونه ساختارهای اجرایی قدیمی به دستگاه‌های امروزی تبدیل شده است (۳۲). در این مورد نیز باید گفت که دست کم از برخی ساده‌اندیشی‌های گذشته مانند منسوب کردن ساختارهایی از قبیل هفت دستگاه به ساختارهای اجرایی اواخر دوره‌ی ساسانی که تنها اسمی از آن در دست ما باقی مانده دور شده‌ایم (۳۳).
سخنرانی سجاد پورقناد درباره هارمونی ایرانی (I)

سخنرانی سجاد پورقناد درباره هارمونی ایرانی (I)

بیست و نهمین جلسه نقد نغمه، با موضوع «نقد هارمونی ایرانی» در فرهنگسرای اندیشه برگزار شد که امیرآهنگ هاشمی، شاهین مهاجری و علی قمصری به عنوان کارشناس، سجاد پورقناد به عنوان کارشناس مجری و میهمانانی چون هوشنگ کامکار و پیمان سلطانی و عباس تهرانی تاش حضور داشند.
نگاهی به زندگی الویس پریسلی

نگاهی به زندگی الویس پریسلی

الویس آرون پریسلی ایرلندی الاصل ۸ ژانویه سال ۱۹۳۵ در شهر توپلو(می سی سی پی) بدنیا آمد. او یک برادر دوقلو نیز داشت که ۳۵ دقیقه از او بزرگتر بود و در هنگام تولد فوت کرد. پس از جابجایی خانواده در سن سیزده سالگی دوران نوجوانی را در ممفیس تنسی گذراند.
گاه های گمشده (XII)

گاه های گمشده (XII)

همانطور که قبلا عنوان شد فواصل مقام راست با فواصل عراق افشاری انطباق دارد. هم چنین در بیان خصوصیات دوگاه، با اشاره به نواخته های فرامرز پایور، اتصال دوگاه به عراق افشاری تبیین شد. حال با توجه به ارتباط بین یگاه (گام پایه) و دوگاه (در شکل فوق)، این مدولاسیون می تواند مهر تاییدی بر انتخاب گام راست با دو تتراکرود منفصل به عنوان گام پایه باشد. (همانطور که مرتضی حنانه توقف ماهور بر روی نتی در پایین نت پایان خود را، به عنوان اشاره ای به شاهد گام مهم دیگری دانست) چراکه شاهد گوشه دوگاه با شاهد شور یکی است، اما در ادامه به بیات ترک متصل می شود.
موسیقی کانتری (II)

موسیقی کانتری (II)

هنرمندانی چون جرج جونز (George Jones)، پورتر واگنور (Porter Wagoner) و لورتا لاین (Loretta Lynn) موسیقی دانان دوران عصر طلایی بودند و بسیاری از آهنگهای آنان تا به امروز خوانده و اجرا می شود. در سالهای ۱۹۳۰ و ۴۰ موسیقی وسترن و آوازهای کابویی که از سالهای ۱۹۲۰ضبط شده بود، در فیلمهای مشهور هالیوود استفاده شد.