اپرای سان فرانسیسکو (II)

اپرای سان فرانسیسکو
اپرای سان فرانسیسکو
کورت هربرت آدلر (Kurt Herbert Adler) کارگردان و رهبر اپرا (۱۹۰۵-۱۹۸۸) در سال ۱۹۳۸ بعد از تجربه های اولیه و تمارین فراوان در زمینه های مختلف موسیقی و تئاتر در اتریش، آلمان و ایتالیا، به آمریکا رفت. به مدت ۵ سال برای تشکیل گروه کر، در کمپانی اپرای شیکاگو (chorus of the Chicago Opera Company) کار کرد. مرولا (Gaetano Merola) که درباره او شنیده بود، او را به اپرای سن فرنسیسکو (San Francisco opera) در سال ۱۹۴۳ در مقام گرداننده اجراهای کر، دعوت کرد.

زمانی که سلامتی و انرژی مرولا بر اثر بیماری کاهش میافت، مسئولیتهای بیشتر و بیشتری به آدلر محول می شد، اما زمانی که مرولا در سال ۱۹۵۳ از دنیا رفت، آدلر جزء منتخبین جانشینی او نبود! بعد از ۳ ماه کار به عنوان کارگردان هنری و با یاری مدیر آنجا، روبرت وات میلر (Robert Watt Miller)، آدلر به عنوان کارگردان کمپانی برگزیده شد.

هدف او برای گرفتن این مقام متعدد بود؛ یکی از آنها گسترش دادن فصل بندیهای اجراها بود، اما اجراهایشان در ابتدای سالهای ۶۰ همانقدر محدود بود که در زمان مرولا.

از اجرا برای روز کارگر (Labor Day) به اجرا برای افتتاحیه اپرای متروپالیتن (Metropolitan Opera) به منظور سرمایه گذاری روی آمادگی خوانندگان (از طریق دادن چهارده اپرا با دو یا سه اجرا)، به تدریج، همانطور که در SFO 1969 دیده می شود، یازده اپرا با پنج یا شش اجرا برای هر کدام، داشتند، در حالی که دوره آن فصل تا اواخر نوامبر ادامه داشت.

هدف دیگر او، معرفی استعدادهای جدید بود، بدین منظور، به طور خستگی ناپذیری با دیدن اجراها در اپراهای اصلی و فرعی به دنبال خوانندگان جدید می گشت، هم آمریکایی هم اروپایی. او صدای لئونتین پرایس (Leontyne Price) را در رادیو شنید و به او پیشنهاد نقشی در “دیالوگهای کارملیتس” (Dialogues of the Carmelites) در سال ۱۹۵۷ را داد و این اولین اجرای اصلی پرایس روی صحنه بود. چندی بعد در همان فصل در دقایق آخر قبل از اپرا، او را جایگزین آنتونیتا استلا (Antonietta Stella) برای نقش آیدا کرد که این نقش تحسین بین المللی برای او داشت.

ولی هدف سومش او چه بود!علاقه آدلر در طول سالها، برقراری ارتباط محکم تر با مدیران صحنه اپراها بود و تلاش برای قوی تر کردن بخشهای نمایشی و تئاترگونه در اجرای اپرا. بدین منظور او از حمایت فوق العاده ‍ژان-پییر پونه له (Jean-Pierre Ponnelle) طی رابطه ای طولانی با او برخوردار بود. (پونه له، مدیر صحنه اغلب بحث برانگیزی بود که مشارکت خود را با SFO در سال ۱۹۵۷ آغاز کرد.)

چندین نوآوری توسط آدلر مورد تایید قرار گرفت، از جمله برنامه اپرای مرولا (بعد از اولین کارگردان اصلی اپرا نام گرفت) که در فصل ۵۵-۱۹۵۴ کارش را آغاز کرد. برنامه های آنها سالانه به طور تقریبی ۲۳ خواننده با استعداد، چهار دستیاراستادی و یک دستیار مدیر صحنه بود که در یک فرصت ناب برای هنرآموزگاری و شرکت در کلاسهایی که استادان خبره به شاگردان با مهارت، به طور حرفه ای به مدت یازده هفته در طول تابستان تدریس می کردند. بسیاری از شاگردان حرفه ایهای بین المللی شدند که در میان آنها می توان از کارول فانز (Carol Vaness) و تامس هاپسون (Thomas Hampson) نام برد.


کورت آدلر

ابداع دیگر، اپرا در پارک بود (Opera in the Park) که از سال ۱۹۷۲ کنسرتهای رایگان سالانه ای را در دروازه طلایی پارک در روز یکشنبه به دنبال شب افتتاحیه فصل پاییز، برگزار می کردند. اجرا کنندگان آن را هر ساله هنرمندانی که در افتتاحیه اجرا می کردند به همراه اپرا ارکسترای سن فرنسیسکو بودند. ورود عموم در این کنسرت آزاد بود و نزدیک به ۳۰۰۰۰ تماشاچی را جذب میکرد. این کنسرت به همراهی پارک خیریه سن فرنسیسکو (non-profit San Francisco Parks Trust) و موسسه خیریه و ضبط سان فرنسیسکو (San Francisco Chronicle Charities) برگزار می شد.

کورت هربرت آدلر کسی است که اغلب از او به عنوان شخصی مشکل پسند و گاهی بی رحم در کار یاد می کنند. اگرچه در یادداشتهای کتفیلد تیلور (Chatfield-Taylor) آمده است: “خوانندگان، رهبران، کارگردانان و طراحان بعد از اجرای هر فصل، باز فصل بعد باز می گشتند… آنها باز می گشتند زیرا آدلر SFO را به عنوان کمپانی بین المللی ای قابل احترام اداره می کرد که در حد بسیار حرفه ای کار می کردند و در فضایی گرم و صمیمانه، اجراهای بسیار جالبی را به آنان تقدیم می کرد.” در میان کسانی که پیشنهاد تجربه های جدید، هیجان انگیز و شهامت آمیز به آنها داده شده بود می توان از: گرینت ایوانز (Geraint Evans) خواننده ای از ولس (Welsh)، لئونتین پرایس (Leontyne Price) و لوچینیا پاواروتی (Luciano Pavarotti) نام برد.

در دهه ۷۰، کمپانی آنها بسیار موفق بود و توانست بهترین (cream of the crop) اجراها را از خوانندگان سرشناس بین المللی، به تماشاچیان تقدیم کند و آدلر اغلب با آوردن افراد ناشناس برای دادن اولین اجراهای آمریکایی خودشان و یا متعجب کردن همگان با جایگزین کردن خوانندگان سرشناس به علت مریضی خوانندگان اصلی، شبهایی پر شوری را در اپرا ایجاد می کرد! مثلا جایگزین کردن پلاسیدو دومینگو (Plácido Domingo) به جای کارلو کوساتا (Carlo Cossutta) یکی از این اتفاقات بود؛ دومینگو در حالی که سه ساعت از اولین شب اجرای اوتلو (Otello) می گذشت، به سن فرنسیسکو پرواز کرد و اتفاقی دیگر جایگزینی لئونتین پرایس بود در نقش آیدا، وقتی که تنها یک دقیقه به شروع نمایش مانده بود!

از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹ رادیوی سن فرنسیسکو KKHI در موج های AM و FM اجراهای شبهای جمعه اپرا را از طریق استریوهای بزرگ و بلندگوهای با قابلیت تغییر پذیری تن صدا، پخش می کرد. این پخش ها توسط گویندگانی مشهور همچون اسکات بیچ (Scott Beach) و فرد چری (Fred Cherry) اجرا می شد. در تابستان ۱۹۷۲ اپرای سن فرنسیسکو پنجاهمین سالگرد خود را با دادن کنسرت رایگان در (Sigmund Stern Grove) جشن گرفت.

آدلر به همراه بسیاری از خوانندگانی که در تاریخ این کمپانی شرکت داشته اند بیشتر برنامه ها را رهبری کرد،. خواننده صدای تنور سرشناس Lauritz Melchior، بیشتر ارکستر را سرپرستی می کرد تا اینکه خود بخواند، اجرای مارش مشهور یوهان اشتراوس (Johann Strauss I)، احتمال می رود که آخرین اجرای رسمی وی بوده باشد.

یکی از نکات برجسته برنامه آن شب، اجرای اثرگذار “مادام باتر فلای” (Madama Butterly) از قطعه دوئت لاو (love duet) به همراه خواننده سوپرانو آلبانز (Licia Albanese) و خواننده تنور، جاگل (Frederick Jaegel) بود. آدلر در ۱۵ دسامبر ۱۹۸۱ باز نشسته شد.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

تحقیقی درباره باربد؛ موسیقیدان دوره ساسانی (VI)

نمونه اولین چکامه در منظومه درخت آسوریک آمده که تا زمان ما حفظ شده است. باربد را بزرگترین شخصیت ناقل فهلویات به شمار آورده اند. یکی از شکلهای معمول شعری و موسیقی زمان باربد پتواژه بوده است. پتواژه از دو واژه پت و واژه یعنی سخن بزرگ تشکیل شده متن آن از اشعار ستایشی و وصفی ترکیب یافته، بیشتر به قصیده های منبعده ی اسلامی شباهت داشت.

مروری بر آلبوم «لیله راست»

برخورد مستقیم گوش ایرانی با نغمات موسیقیِ عربی، در دوره‌ای (دهه‌های۴۰و۵۰) در کنارِ اشتهار ام‌کلثوم در ایران، در شاخه‌ی منحصربه‌فردی از موسیقی مردم‌پسند در خوانده‌های خوانندگانی چون قاسم جبلی یا داود مقامی و بعد از انقلاب بیش از همه عموماً در تلاوت قرآن بوده‌است. «لیله راست» (شبِ مقامِ راست) فرصتِ شنود و مواجهه‌ی مستقیم با اثری از موسیقی عرب را برایمان فراهم کرده‌است.

از روزهای گذشته…

نگاهی به آثار ضبط شده جناب میرزا حسینقلی (III)

نگاهی به آثار ضبط شده جناب میرزا حسینقلی (III)

از آقا میرزا حسینقلی، مجموعا سه دوره ضبط صفحه که ۴۴ اثر از آنها امروز موجود است به ضبط رسیده که امروزه ملاک و مصدر نوازندگان تار می باشد؛ از مهمترین نمونه های می شود به چنین مواردی اشاره کرد:
تعزیه خوانی (I)

تعزیه خوانی (I)

“تعزیه گردانی”، “شبیه خوانی” یا “تعزیه” ریشه در مراسم “سوگ سیاوش” دارد. این نمایش در اصل مربوط به مصیبت هایی است که بر خاندان پیغمبر و خاص امام حسین (ع) در عاشورا رفته است. ولی به زودی گسترش می یابد. به طوری که در دوره قاجار تعزیه های کمیک و شاد هم اجرا می شد.
ارکسترهای جاویدان (I)

ارکسترهای جاویدان (I)

با پیشرفتهایی که جهان غرب در تمامی عرصه های زندگی کرد، کشورهای دیگر سعی در همگون کردن خود با معیارهای غرب نمودند و این همگونی بی تاثیر از سلطه استعماری غرب بر کشورهای عقب مانده نبود. در این بین موسیقی نوین اروپایی که از مظاهر پیشرفت اروپا به شمار می رفت، در کشورهای دیگر از جمله ایران ریشه دواند؛ به مرور زمان با درخواست شاهان قاجار که طعم زرق و برق فرنگ را چشیده و سرمست شده بودند، عده ای برای تعلیم موسیقی و تشکیل ارکستر نظام راهی ایران شدند و این سرآغازی بود برای تعامل موسیقی غربی و ایرانی. از این زمان بود که موسیقیدانان ایرانی به پیروی از سنت غرب سعی در تشکیل ارکسترهای مختلف کردند و تا امروز این ارکسترها همواره در فراز و نشیب به سر می برند.
راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (VI)

راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (VI)

در فصل کنسرتهای سال ۱۰-۱۹۰۹ از راخمانینوف دعوت به عمل آمد تا برای نخستین بار به ایالات متحده امریکا قدم گذارد و در نقش پیانیست تکنواز و رهبر ارکستر مشتاقان را محظوظ سازد. در جریان این دعوت قرار بود راخمانینوف بیست کنسرت برگزار کند و ضمن آن کنسرتها در نقش رهبر ارکستر، با ارکستر سمفونیک شهرهای نیویورک و بوستون نیز برنامه هائی داشته باشد. راخمانینوف به این سفر نخستین خود به امریکا با شوق و امید فراوان می نگریست و به نظر می رسد که هیجان ناشی از چنین سفری در برانگیختن قدرت خلاقیت هنری او بس موثر افتاده بود. زیرا اندیشه های موسیقی بدیعی به وفور در ذهن او شکل می گرفت. نتیجه شکل گیری این اندیشه های بدیع موسیقی، سرانجام به صورت پیانو کنسرتوی شماره ۳ متجلی گشت که به نظر بسیاری از صاحب نظران عالم موسیقی، عالیترین اثر بزرگ و ارکسترال راخمانینوف شمرده می شود.
کنسرت کارمینا بورانا به رهبری مهدی قاسمی

کنسرت کارمینا بورانا به رهبری مهدی قاسمی

گروه کر شهر تهران و گروه کر فرهنگسرای بهمن به رهبری مهدی قاسمی در ساعت ۲۱:۳۰ روزهای ۱۶ تا ۱۸ اسفند ۱۳۹۲، در تالار وحدت به اجرای “کارمینا بورانا” اثر محبوب و مشهور کارل ارف می پردازند. در این کنسرت، کارمینا بورانا به طور کامل، با همراهی ارکستر و توسط بیش از ۲۰۰ خواننده و نوازنده به اجرا گذاشته می شود که در ایران بی سابقه خواهد بود.
حضور خلوت انس است و دوستان جمع اند (II)

حضور خلوت انس است و دوستان جمع اند (II)

نخستین آن پدیداری است که مورد توجه آن خود سالک درونی قرار می‌گیرد، یعنی ظرفیت آن موسیقی و اثری که می‌شنوی و فضایی که قادر است در ذهن تو ایجاد کند؛ یعنی مورد توجه گوش سرت قرار گیرد. دومینِ آن، فضایی است که این رویداد در آن اتفاق می‌افتد و سرانجام سومین آن، همان شنونده است.
ادیت در ویولن (VI)

ادیت در ویولن (VI)

هدف از این نوشته بررسی انگشت گذاری (ادیت دست چپ) یکی از جملات پایین رونده ی سریع در بخش دوم (Recitativo) کنسرتو ویولن شماره دو ماکس بروخ است. از آنجا که غالب ادیت های چاپی در دسترس موجود از این جمله که برای انگشت گذاری آن ارائه گردیده، دارای روشی مشابه در شکل انگشت گذاری بوده و درعمل اجرای سولیست را دارای پرش و قطع های بزرگ صدایی و نیز دشواری در امر اجرا می سازد، در این مطلب به بررسی نحوه انگشت گذاری این جمله پرداخته خواهد شد.
جرج انسکو، بزرگترین موسیقیدان رومانی

جرج انسکو، بزرگترین موسیقیدان رومانی

جرج انسکو (George Enescu) بعنوان آهنگساز، پیانیست، ویولونیست، رهبر ارکستر و همچنین معلمی توانا در دنیای موسیقی مطرح می باشد. او بزرگترین موسیقیدان در زادگاه خویش – رومانی – و یکی از بهترین اجرا کنندگان موسیقی کلاسیک در قرن بیستم در سطح جهانی است.
بررسی برخی آراء و گفتارهای نورعلی برومند از منظر دیدگاه‌های اتنوموزیکولوژی (III)

بررسی برخی آراء و گفتارهای نورعلی برومند از منظر دیدگاه‌های اتنوموزیکولوژی (III)

۵) مجلس (اجرای خصوصی موسیقی) در برابر کنسرت (اجرای عمومی موسیقی): نتل (۱۳۸۴: ۲۴) ویژگی‏های مجلس را این طور شرح می‏ دهد: «برومند به من گفته بود که مجلس جایی است که موسیقی در اصیل‏ ترین شکل آن شنیده می‏ شود، اما خصوصی بودنْ ویژگی اصلی این محیط بود و حضور شخصی غریبه در این محیط به سختی تحمل می‏ شد».
انتشار دو اثر از محمدرضا تفضلی

انتشار دو اثر از محمدرضا تفضلی

دو اثر از محمدرضا تفضلی توسط انتشارات ماهور به انتشار رسید. تفضلی هم اکنون در دانشکده موسیقی دانشگاه هنر، دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد و دانشگاه تهران به تدریس مشغول است. همچنین وی عضو هیئت علمی دانشگاه هنر تهران و مدیر گروه بخش آهنگسازی این دانشگاه می باشد. در ماه گذشته یک دئوی ویولون و ویولا از محمدرضا تفضلی با اجرای پانیذ فریوسفی و ستاره بهشتی به روی صحنه رفت.