فکر نمی کنم تنها اجرای برنامه ای مخصوص طبقه روشن فکران هدف شما از این نوع آوری باشد، دیگر شنوندگان نیز در درک آثار اهمیت خواهند داشت...
کاملا درست است، موسیقی فراگیر است. فرانک ایده های فراوان و فوق العاده ای دارد. او همچنین درباره ایده هایش با نوازندگان مشورت می کند و مسلما هر کسی نظر خود را بیان خواهد کرد. این کار وی باعث برقراری شادی و آزادی در فضایی که در آن کار هنری انجام می دهیم، می شود. شما می توانید عقاید خود را بیان کنید بدون آنکه مجبور به پذیرش تحمیلی عقاید دیگران شوید البته در نهایت این فرانک است که تصمیمی را با توجه به نظر عموم می گیرد (با خنده). هشت سال پیش در جشنواره "کانکروس" بروکسل شرکت کرده بودم و فرانک از اعضای هیات ‍ژوری بود؛ او مرا برای نواختن در اسپکترام برلین دعوت کرد، از آن زمان به بعد سالانه سه تا پنج بار در کنسرتهای برلین شرکت می کنم.

به تدریج چند نفر از دوستانم را به فرانک معرفی کردم، او به من اعتماد کاملی داشت که اگر به عقیده من آنها مناسب اجرا با گروه هستند آنان را دعوت خواهد کرد، اینگونه بود که توانستم تعدادی نوازنده را نیز به گروه افزون کنم (با خنده).

اجرای اسپکترام و برنامه های نوین در آمریکا باید خیلی هیجان انگیز باشد...
بله، برای فرانک یک رویا بود. ما در تالار کارنگی نیویورک در سالن جدید زانکل (Zankel) کنسرت خواهیم داشت، جایی که هیچ گاه پیش از این نبوده ام، تنها تعریف زیادی از آنجا شنیده ام و کاملا حس خوبی به اجرا در آن فضا را دارم.

داشتن علاقه و ارتباط خوب با دیگر نوازندگان در گروه تا چه میزان برای شما اهمیت دارد؟
همیشه اهمیت دارد؛ موسیقی درباره احساسات است، بسیار سخت است که قادر باشید با شخصی هم نوازی کنید اما به چشمان آن شخص جرات یا علاقه نگاه کردن نداشته باشد، تا به حال برای من پیش نیامده.

میتوان گفت اختلاف در گروه باعث هیجان انگیز تر شده اجرا می شود...
شاید حق با شما باشد، اما ترجیح می دهم هیجان از خود موسیقی بیرون آید تا از یک فضای منفی.

دلیل آنکه شما بیشتر علاقمند به اجرا در یک گروه کوچک هستید چیست؟
در واقع خیلی متفاوت نیست. من عاشق اجرا در ارکستر هستم، اما گروه کوچکتر ارتباط بیشتری بین نوازندگان به وجود می آورد و از آزادی بیشتری برخورداریم، هر کدام از ما در این گروه کوچک می توانیم هنر خود را به طور مجزا ارائه دهیم. اگرچه سعی میکنم در یک ارکستر بزرگ نیز با تک تک افراد ارتباط نزدیک برقرار کنم، به هر روی در یک گروه کوچکتر راحت تر است، اما به طور کل نمی توانم بدون یکی از آن دو زندگی کنم.

فرانک داج در این باره گفته است: "یک هنرمند برمی خیزد به دلیل فرصتی که برای انجام هدفش یافته، در یک گروه کوچک آزاد است و فرصت درخشیدن پیدا می کند."
بله، کاملا بدین گونه است، شما فرصت تبلور بیشتری دارید. من قبلا در کنسرواتوری می نواختم و کاملا گفته فرانک را متوجه می شوم. به عنوان نوازنده ارکستر شانس این را ندارید که هنر شخصی خود را ایفا کنید زیرا شما جزئی از یک جمع هستید و تنها هدف تک تک افراد خلق یک اثر زیبا است.

ممکن است کمی راجع به آلبوم جدیدتان صحبت کنید؟
این آلبوم شامل "ویولن کنسرتوی مندلسون" است، به همراه ارکستر لپزینگ. در ماه سپتامبر چند کنسرت را به همراه آنان اجرا خواهم کرد و پس از آن ضبط را انجام خواهیم داد. تاریخ عرضه آلبوم در هر کشوری متفاوت است، اما به هر روی اواخر 2006 یا اوایل 2007 خواهد بود. وقتی بر روی اینترنت جستجو می کنید، به تعداد بسیار زیادی جشنواره برای این نوع موسیقی گروهی (Chamber Music festivals) بر می خورید...

در واقع من نیز چنین جشنواره ای در اوترخت هلند، برگزار کرده ام...(با خنده) و استقبال تماشاگران مثبت بود. اواخر سال را زمان مناسبی برای برگزاری آن دانستم. این جشنواره در تالار کنسرت بزرگی به نام "فردبورخ" در اوترخت برای چهار روز با جمعیت روزانه در حدود 1000 تا 12000 نفر برگزار شد که با توجه به زوال موسیقی کلاسیک رقم فوق العاده ای است!

مسلما این استقبال تازه از موسیقی کلاسیک تا پیش از برگزیده شدن رسمی شما به عنوان " ملکه دانلود" (the queen of downloads) به وجود نیامده بود؟
خب (با خنده)، شاید در آینده واقعا دلیلش این باشد، (باز هم خنده) نمی دانم.

شما بیشتر اجرای زنده را ترجیح می دهید تا ضبط را؟
بله، چه چیزی می تواند بهتر از اجرای زنده باشد؟ من CD ها و آلبومهای فراوانی دارم. اما هیچ چیز به آن اندازه برایم لذت بخش نیست. تنها رفتن بر روی سن به تجربیات شما می افزاید. بیشتر حالت فیزیکی نیز دارد، شما را عمیقا به حرکت در می آورد. این حضور شما را تحت تاثیر قرار می دهد، احساس و موسیقی باید شما را در بر گیرند. اهمیت نمی دهم که 100% تمام نتها را درست بنوازم، آنچه اهمیت دارد موسیقی و حسی است که از شنیدن آن منتقل می شود. اُه بله همیشه اجرای زنده!