ماریا آندرسون، صدای نژاد سیاه (III)

ماریا آندرسون (1993-1897)
ماریا آندرسون (1993-1897)
آندرسون اگرچه در سال ۱۹۶۵ خود را بازنشسته کرده بود، اما هم چنان اجراهای عمومی داشت. در چندین مناسبت، “چهره لینکولن” اثر آرون کوپلند را خواند و همچنین چندین اجرا به همراه اپرای فیلادلفیا در ساراتوگا در سال ۱۹۷۶ ایفای نقش نمود. موفقیتهای وی به طور بین المللی شناخته و تقدیر شده، در میان جوایز و افتخارات بیشمارش می توان از جایزه سازمان ملل متحد در سال ۱۹۷۲، جایزه شایستگی دانشگاه پنسیلوانیا ۱۹۷۳، مدال جرج پئوبادی (Peabody Medal) در سال ۱۹۸۱، مدال ملی هنرها ۱۹۸۴ و جایزه آلمانی “پیروزی در دوران زندگی” (Lifetime Achievement) در سال ۱۹۹۱ را نام برد.

در سال ۱۹۸۰ سازمان خزانه داری آمریکا، سکه طلای یادبوی را از روی چهره آندرسون ساخت و در سال ۱۹۸۴ آندرسون اولین شخصی بود که جایزه حقوق بشر النور روزولت شهر نیویورک را دریافت کرد. وی مدرک دکترای افتخاری دانشگاه هوارد و کالج اسمیث را نیز به دست آورد.

همچنین در سال ۱۹۹۰ جایزه بوفالوی نقره ای را دریافت نمود. در سال ۱۹۸۶ فیشر، همسر آندرسون، بعد از ۴۳ سال زندگی مشترک شان از دنیا رفت. استودیویی که فیشر برای همسرش ساخته بود، برای آندرسون حفظ شد و آن مکان را به موزه و مرکزی تاریخی تبدیل کردند.

audio file بشنوید قسمتی از “Hold On” را با صدای ماریا آندرسون

علاوه بر بازدید عموم از خود استودیو، عکسها، مدالها، جوایز و آثار آندرسون نیز در آن موزه نگهداری می شوند. در سال ۱۹۹۳ ماریان آندرسون یک ماه پس از سکته قلبی بر اثر ناتوانی در سن ۹۶ سالگی در پرتلند-اُرگان در خانه خواهر زاده اش رهبر مشهور “جیمز د-پریست” از دنیا رفت.

وی در آرامگاه ادن در پنسیلوانیا به خاک سپرده شد. زندگی و هنر ماریان آندرسون، چندین هنرمند و نویسنده را تشویق به خلق آثاری درباره وی کرد. در سال ۱۹۹۹ نمایشی بر اساس کتاب اتوبیوگرافی آندرسون “خدای من، چه صبحی است” در مرکز کندی تولید شد. در سال ۲۰۰۱ فیلم مستندی از زندگی اش ساخته شد که این فیلم جز مجموعه فیلمخانه ملی آمریکا در آمد.

audio file بشنوید قسمتی از “Scandalize My Name ” را با صدای ماریا آندرسون

کنسرت تک نفره آندرسون در سال ۱۹۳۹ در ساختمان یادبود لینکون، رمانی را رغم زد نوشته ریچارد پاور (Richard Powers) به نام “زمان خوانندگی ما” ۲۰۰۳٫ مولیف کیت آسانته (Molefi Kete Asante) نام آندرسون را در بین ۱۰۰ آمریکایی- آفریقایی بزرگ قرار داده است.

در ۲۷ ژانویه ۲۰۰۵ تمبر یادبودی از ماریان آندرسون چاپ شد. همچنین تصویری از آندرسون بر روی اسکناس ۵۰۰۰ دلاری آمریکا به چاپ رسید و در مجموعه اوراق ایلات متحده قرار دارد. جایزه ای با نام ماریان آندرسون در سال ۱۹۴۴ توسط خود او پس از آنکه جایزه ۱۰۰۰۰ دلاری از شهر فیلادلفیا در سال ۱۹۴۳ دریافت کرد، پایه گذاری شد. آندرسون از این مبلغ برای بنیانگذاری رقابت خوانندگی برای حمایت از خوانندگان جوان استفاده کرد. اما پول این جایزه به تدریج به پایان رسید و اجرای طرح مسابقه ناتمام ماند.

سرانجام در سال ۱۹۹۰ مبلغ ۲۵۰۰۰ دلاری، به منظور تکمیل این پروژه، سالانه توسط شهر فیلادلفیا پرداخت شد و در سال ۱۹۹۸ آرزوی آندرسون هر چند پس از مرگ وی، به تحقق رسید و “جایزه ماریان آندرسون” برای بهترین هنرمندان نه الزاما تنها خوانندگان، مقرر شد. همچنین جایزه دیگری به نام “ماریان آندرسون برای ظهور هنرمندان کلاسیک” به منظور تشویق و حمایت هنرمندان جوان، به وجود آمد.

en.wikipedia.org

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

ادوارد الگار، آهنگساز انگلیسی (XXIV)

او هیچ چیزی جز سودا نمی نوشید. بی نهایت در سیگار کشیدن افراط می کرد و وسایل دود کردن خود را در کیفی زنانه به همراه خود تا خانه ی ما آورده بود. تا می توانست به همراه خود چپق و تنباکو آورده بود. در سال ۱۹۱۶، وقتی که آلیس به دوستان قدیمی خود (خانواده الگار) سر می زد، الگار در خانه ی خواهرش و در شهری دیگر به سر می برد.

امینی: وفادار حدود ۴۰۰ اثر دارد

نوشته که پیش رو دارید گفتگویی است با علیرضا امینی، نوازنده، ترانه سرا و مدیر ارکستر نیایش که قرار است در کنسرت «بگو کجایی» که قرار است ۹ شهریور ماه سال جاری در برج میلاد به روی صحنه برود؛ این گفتگو در برنامه نیستان در شبکه فرهنگ انجام شده است.

از روزهای گذشته…

راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (VI)

راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (VI)

در فصل کنسرتهای سال ۱۰-۱۹۰۹ از راخمانینوف دعوت به عمل آمد تا برای نخستین بار به ایالات متحده امریکا قدم گذارد و در نقش پیانیست تکنواز و رهبر ارکستر مشتاقان را محظوظ سازد. در جریان این دعوت قرار بود راخمانینوف بیست کنسرت برگزار کند و ضمن آن کنسرتها در نقش رهبر ارکستر، با ارکستر سمفونیک شهرهای نیویورک و بوستون نیز برنامه هائی داشته باشد. راخمانینوف به این سفر نخستین خود به امریکا با شوق و امید فراوان می نگریست و به نظر می رسد که هیجان ناشی از چنین سفری در برانگیختن قدرت خلاقیت هنری او بس موثر افتاده بود. زیرا اندیشه های موسیقی بدیعی به وفور در ذهن او شکل می گرفت. نتیجه شکل گیری این اندیشه های بدیع موسیقی، سرانجام به صورت پیانو کنسرتوی شماره ۳ متجلی گشت که به نظر بسیاری از صاحب نظران عالم موسیقی، عالیترین اثر بزرگ و ارکسترال راخمانینوف شمرده می شود.
نگاهی به فعالیتهای موسسه فرهنگی هنری آوای مهربانی (IV)

نگاهی به فعالیتهای موسسه فرهنگی هنری آوای مهربانی (IV)

مؤسسه فرهنگی هنری آوای مهربانی سی و هفتمین نشست پژوهشی خود را با همکاری انجمن موسیقی این بار با موضوع « مروری بر آثار رضاقلی میرزا ظلی» روز جمعه ۲۵ خرداد۸۶ از ساعت ۴ الی ۶:۴۵ در تالار رودکی برگزار کرد. در این برنامه پژوهشی کاربردی، ضمن دیسکوگرافی و تجزیه وتحلیل اثار ظلی، نمونه هایی از صفحات او پخش و برخی نیز بازخوانی شد. فهرست برنامه به این شرح بود
بررسی و نقدِ «مبانی نظری موسیقی ایرانی» (VI)

بررسی و نقدِ «مبانی نظری موسیقی ایرانی» (VI)

اما تئوری پردازان نسل معاصر (کیانی، طلایی، علیزاده) اصرار دارند که از لفظ – در واقع عامیانه – «دانگ» استفاده کنند و بدون استدلال این فاصله را شاخص اصلی مقام شناسی معرفی می کنند. (۱)
نگاهی به «شوشتری برای ویولون و ارکستر» (X)

نگاهی به «شوشتری برای ویولون و ارکستر» (X)

در میزان ۱۰۲ با پایان یافتن بخش ویولون سولو روی “لا” که تا اینجا مو به مو مطابق با نوشته ابوالحسن صبا بود، همزمان ورود سازهای ایرانی را می شنویم و در واقع با کادانس حذفی یا فرود حذفی برخورد می کنیم.
بررسی کتاب های آموزش سازدهنی در ایران (V)

بررسی کتاب های آموزش سازدهنی در ایران (V)

این کتاب توسط آقای منصور پاک نژاد برای سازدهنی کروماتیک (Chromatic) نوشته شده و در سال ۱۳۸۲ توسط انتشارات سرود منتشر شده است. برخلاف کتاب قبلی این مجموعه، این بار CD یا نوار آموزشی به همراه کتاب منتشر نشده است.
موسیقی نزد ایرانیان در ۱۸۸۵ میلادی (VIII)

موسیقی نزد ایرانیان در ۱۸۸۵ میلادی (VIII)

اکنون موردی که باقی می ماند، سخن در باب موسیقی باستانی و سازهای قدیمی ایران است. روایات فرانسویان در این زمینه کاملا آشکار است، در این روایات، ذکر انواع رقص ها و تفریحات عمومی شده است، ولی بیهوده در پی یافتن نکات روشنگری در باب ساختمان سازها و چگونگی نواختن آنها هستند.
ماندولین (I)

ماندولین (I)

ماندولین (mandolin) سازی است با صدای بسیار زیر که در قرنهای هفدهم و هجدهم در ناپل-ایتالیا به وجود آمد، اما اصل آن به قرن چهاردهم به نام ماندورا؛ سازی شبیه به عود – لوت (Lute)، مربوط می شود. بدنه ساز شبیه به قطره اشک و یا کاملا بیضی شکل با سوراخی روی آن است، بعضی از این سازها مانند ماندولینهای دوران باروک، تزئیناتی نیز دارند.
بررسی تطبیقی سه نغمه‌نگاری مختلف ردیف میرزا عبدالله برای سنتور (XI)

بررسی تطبیقی سه نغمه‌نگاری مختلف ردیف میرزا عبدالله برای سنتور (XI)

مثال دیگری از رنگ‌آمیزی با فاصله‌ی هنگام دیده می‌شود؛ آن‌جا که منا اشاره‌های موجود در فرود شور را به جای آن‌که مانند معمول در همان منطقه‌ی صوتی اجرای بخش اصلی بنویسد یک هنگام زیرتر نوشته است، که البته این روش تطابق بیشتری با روش اجرای پایور دارد (توجه داشته باشید که پایور ردیف را با روایت خودش اجرا می‌کند).
نمودی از جهان متن اثر (VII)

نمودی از جهان متن اثر (VII)

بدین ترتیب وضعیت تجزیه و تحلیل موسیقی به گونه‌ای تعریف می‌شود که در آن یک حقیقت خارجی وجود دارد یعنی قطعه‌ی موسیقی، اما از آن تحلیل‌های متفاوتی می‌شود- و تمامی تلاش مصروف برای نسبت دادن این تفاوت به کیفیت آنالیز هم بی‌نتیجه مانده است- بنابراین ناگزیریم بپذیریم که آنالیز موسیقی عملی است شبیه به ترجمه یا به بیان دقیق‌تر بیش از آنکه گزارش باشد تفسیر (Interpretation) است.
Ummagumma

Ummagumma

آلبوم Ummagumma چهارمین کار گروه پینک فلوید در سال ۱۹۶۹ به بازار آمد و بسیاری از مفسران موسیقی آنرا در حد و اندازه آلبومهایی چون Animals و یا حتی The Wall میدانند.