آندرسون اگرچه در سال 1965 خود را بازنشسته کرده بود، اما هم چنان اجراهای عمومی داشت. در چندین مناسبت، "چهره لینکولن" اثر آرون کوپلند را خواند و همچنین چندین اجرا به همراه اپرای فیلادلفیا در ساراتوگا در سال 1976 ایفای نقش نمود. موفقیتهای وی به طور بین المللی شناخته و تقدیر شده، در میان جوایز و افتخارات بیشمارش می توان از جایزه سازمان ملل متحد در سال 1972، جایزه شایستگی دانشگاه پنسیلوانیا 1973، مدال جرج پئوبادی (Peabody Medal) در سال 1981، مدال ملی هنرها 1984 و جایزه آلمانی "پیروزی در دوران زندگی" (Lifetime Achievement) در سال 1991 را نام برد.

در سال 1980 سازمان خزانه داری آمریکا، سکه طلای یادبوی را از روی چهره آندرسون ساخت و در سال 1984 آندرسون اولین شخصی بود که جایزه حقوق بشر النور روزولت شهر نیویورک را دریافت کرد. وی مدرک دکترای افتخاری دانشگاه هوارد و کالج اسمیث را نیز به دست آورد.

همچنین در سال 1990 جایزه بوفالوی نقره ای را دریافت نمود. در سال 1986 فیشر، همسر آندرسون، بعد از 43 سال زندگی مشترک شان از دنیا رفت. استودیویی که فیشر برای همسرش ساخته بود، برای آندرسون حفظ شد و آن مکان را به موزه و مرکزی تاریخی تبدیل کردند.

بشنوید قسمتی از "Hold On" را با صدای ماریا آندرسون

علاوه بر بازدید عموم از خود استودیو، عکسها، مدالها، جوایز و آثار آندرسون نیز در آن موزه نگهداری می شوند. در سال 1993 ماریان آندرسون یک ماه پس از سکته قلبی بر اثر ناتوانی در سن 96 سالگی در پرتلند-اُرگان در خانه خواهر زاده اش رهبر مشهور "جیمز د-پریست" از دنیا رفت.

وی در آرامگاه ادن در پنسیلوانیا به خاک سپرده شد. زندگی و هنر ماریان آندرسون، چندین هنرمند و نویسنده را تشویق به خلق آثاری درباره وی کرد. در سال 1999 نمایشی بر اساس کتاب اتوبیوگرافی آندرسون "خدای من، چه صبحی است" در مرکز کندی تولید شد. در سال 2001 فیلم مستندی از زندگی اش ساخته شد که این فیلم جز مجموعه فیلمخانه ملی آمریکا در آمد.

بشنوید قسمتی از "Scandalize My Name " را با صدای ماریا آندرسون

کنسرت تک نفره آندرسون در سال 1939 در ساختمان یادبود لینکون، رمانی را رغم زد نوشته ریچارد پاور (Richard Powers) به نام "زمان خوانندگی ما" 2003. مولیف کیت آسانته (Molefi Kete Asante) نام آندرسون را در بین 100 آمریکایی- آفریقایی بزرگ قرار داده است.

در 27 ژانویه 2005 تمبر یادبودی از ماریان آندرسون چاپ شد. همچنین تصویری از آندرسون بر روی اسکناس 5000 دلاری آمریکا به چاپ رسید و در مجموعه اوراق ایلات متحده قرار دارد. جایزه ای با نام ماریان آندرسون در سال 1944 توسط خود او پس از آنکه جایزه 10000 دلاری از شهر فیلادلفیا در سال 1943 دریافت کرد، پایه گذاری شد. آندرسون از این مبلغ برای بنیانگذاری رقابت خوانندگی برای حمایت از خوانندگان جوان استفاده کرد. اما پول این جایزه به تدریج به پایان رسید و اجرای طرح مسابقه ناتمام ماند.

سرانجام در سال 1990 مبلغ 25000 دلاری، به منظور تکمیل این پروژه، سالانه توسط شهر فیلادلفیا پرداخت شد و در سال 1998 آرزوی آندرسون هر چند پس از مرگ وی، به تحقق رسید و "جایزه ماریان آندرسون" برای بهترین هنرمندان نه الزاما تنها خوانندگان، مقرر شد. همچنین جایزه دیگری به نام "ماریان آندرسون برای ظهور هنرمندان کلاسیک" به منظور تشویق و حمایت هنرمندان جوان، به وجود آمد.

en.wikipedia.org