سارا وائوگن (I)

سارا لوئیز وائوگن (1924–1990)
سارا لوئیز وائوگن (1924–1990)
سارا لوئیز وائوگن (Sarah Lois Vaughan) اگرچه به عنوان یک خواننده جاز شناخته شده، اما خود با آن موافق نبود، فعالیت او در زمینه جاز همانند عرصه فعالیتش در پاپ است، اما در موسیقی راک به ندرت اثری از این خواننده با استعداد شنیده می شود. او خود گفته است: “من نمی دانم چرا مرا خواننده جاز می شناسند شاید تنها برای آنکه با این موسیقی بزرگ شده ام، من جاز را هیچ گاه رها نخواهم کرد اما یک خواننده جاز هم نیستم. برای مثال بتی کارتر (Betty Carter) خواننده جاز است زیرا این تنها سبک موسیقی است که او می خواند و دنبال می کند. من در دوره ای به عنوان خواننده بلوز نامیده شدم، اما خودم را مختص به هیچ سبکی نمی دانم.”

اسکات یانو (Scott Yanow) او را صاحب شگفت انگیز ترین صدای قرن بیستم می داند.

پدر ولئوگن ،جک، نجار و گیتاریستی آماتور و مادرش رخت شور بود. آنان در زمان جنگ جهانی اول، از ویرجینیا مهاجرت کردند. اگرچه سارا تنها فرزند آنان بود اما در سالهای ۱۹۶۰ دونا، (فرزند خانمی که را با سارا در سفرهایش همراه بود) را به فرزندی پذیرفتند.

سارا از سن هفت سالگی یادگیری پیانو را آغاز کرد و در گروه کر کلسیا می خواند. وی پس از دریافت جایزه اجرای پیانو در شب آماتورها در آپولو تئاتر هارلم به ستاره ای بدل شد. در سفری به نیویورک، دوریس روبین (Doris Robinson) او را با پیانو نوازیش همراهی کرد و جایزه اول را دریافت نمود. پس از آن تصمیم گرفت تنها خوانندگی را دنبال کند. وائوگن “جسم و روح” را خواند و برای آن نیز جایزه ای دریافت نمود.

در زمان اجرایش در آپولو (Apollo) او به رهبر گروه و پیانیست ایرل هینز (Earl Hines) از طرف خواننده خود گروه و دیگر اعضا که صدای سارا را در آپولو شنیده بودند، معرفی شد و هینز در ۴ آوریل ۱۹۴۳ وائوگن را به جای خواننده اصلی زن گروه جایگزین کرد. وائوگن به همراه هینز و گروهش در آمریکا به اجرا و سفر پرداخت.

audio file بشنوید قسمتی از “هانی” را با صدای وائوگن

گروه هینز از بهترین و معدود یادواره های سبک بیباپ (bebop) هستند که متشکل بود از؛ نوازنده ترومپت دیزی گیلسپی (Dizzy Gillespie)، نوازنده ساکسیفون چارلی پارکر (Charlie Parker) و نوازنده ترومبون بنی گیرین (Bennie Green). بیلی اکشتاین (Billy Eckstine) که قبلا با هینز همکاری داشت، گروه جازی را با افرادی با استعداد تشکیل داد و از وائوگن نیز دعوت کرد تا به گروه بپوندد. این گروه توانست اولین فرصت ضبط را برای وائوگن فراهم کند در ۵ دسامبر ۱۹۴۴ زمانی که وائوگن “من منتظر می مانم و دعا می کنم” را با برچسب دلوکس ضبط کرد، نام مستعار “سّشی” به وی داده شد که حتی در روزنامه ها نیز آنچنین از او یاد می شد.

در سال ۱۹۴۴ وائوگن گروه اکشتاین را ترک کرد تا حرفه خود را به عنوان تک خوان دنبال کند اگرچه رابطه خود را با او حفظ کرد و ضبطهای بسیاری با هم انجام دادند. در سال ۱۹۴۵ وائوگن حرفه خود را به عنوان تک خوان در کلوپهای خیابان ۵۲ نیویورک آغاز کرد. در ۱۱ مه ۱۹۴۵ وائوگن “مرد دلداده” با برچسب گویلد و به همراه گلیپسی و پارکر ضبط کرد. بعد از دعوتی توسط استاف اسمیث (Stuff Smith) ویولونیست برای ضبط “زمان و دوباره” در ماه اکتبر، به وائوگن برای بستن قراردادی با برچسب موزیکرافت پیشنهاد داده شد، اگرچه تا ۷ مه ۱۹۴۶ به عنوان سرپرست، با آنان ضبط انجام نداد اما برای برچسبهای دیگری ضبطهای فراوان انجام داد و برای برچسب تاج و گوتمن در کافه انجمن در مرکز شهر بارها اجرا و ضبط داشت.

audio file بشنوید قسمتی از “روز به روز” را با صدای وائوگن

در آنجا با جرج ترد ول (George Treadwell) آشنا شد و او نه تنها مدیریت اجراهای وائوگن را در سالهای بعدی برعهده داشت، تاثیری بسیار مهم و مثبت بر روی ظاهر او گذاشت. علاوه بر زیباتر کردن لباسها و مدل موی او، ترتیبی داد تا فضای خالی ای که بین دو دندان جلوی وائوگن وجود داشت را از بین ببرند.

بسیاری از ضبطهایی که وائوگن با برچسب موزیکرافت انجام داد در دنیای جاز شناخته شده هستند همچون؛ “اگر بتوانی من را الان ببینی”، “سرزنشم مکن”، “هر چه دارم از آن تو” و “جسم و روح”. رابطه حرفه ای وائوگن و ترد ول در ۶ سپتامبر ۱۹۴۶ منجر به ازدواج آنان شد. در سال ۱۹۴۷ آلبوم “شفیقانه” او پاپ موفق دور از انتظاری بود. ضبطهای او؛ “پسر طبیعت” سال ۱۹۴۸ همچنین در همان زمان اثر معروف “پادشاه کول” را عرضه کرد به همراه گروه کر شهرت زیادی داشتند.

اتحادیه موسیقی دانان، موزیکرافت را مجبور کردند تا بهانه ورشکستگی بیاورد، وائوگن از خیانت و نادرستی آنان استفاده کرد و با برچسب معروف کلمبیا شروع به خواندن و ضبط کرد. موفقیتهای او با آلبوم “قهوه غلیظ” در تابستان ۱۹۴۹ در آمار بندیهای موسیقی بالا رفت. دیگر آثار مشهور وی در این سالها؛ ” ْآن خورشید خوشبخت پیر”، مرا قانع کن”، ” از عاشق تو بودن لذت می برم”، “برایت اشک ریختم”، “بطالت”، “از خانه فرار کردم”، “پاک یا مجرم”، “عذاب قلبی” و “زمان” هستند. وی همچنین جوایز فراوان مهمی برده است. جایزه ستاره تازه مجله “اسکیور” در سال ۱۹۴۷، جایزه مجله “ضربه پائین” (Down Beat) به طور مداوم از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲ و مجله مترونموم از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۸!

ضبطهای موفق و شهرت وی باعث پیشنهادات فراوانی برای اجراهایش شد. در تابستان ۱۹۴۹ وائوگن برای اولین بار در ارکستر سمفونیک حضور یافت و به نفع ارکستر فیلادلفیا موسیقی ای با نام “۱۰۰ مرد و یک دختر” را اجرا کرد. در آن زمان دیو گارووی (Dave Garroway) نام مستعار جدیدی به او داد که تا پایان دوران حرفه ایش با او بود “فرد مقدس” (The Divine One).

یک دیدگاه

  • ارسال شده در آذر ۹, ۱۳۸۸ در ۴:۴۲ ب.ظ

    عالی بود . معرفی سارا بی چون و چرا ضروری بود

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

گزارشی از دومین نشست «نقدِ نقد» (V)

فیاض ادامه داد: من به روشنی به خاطر دارم که اگر ۳۰ سال پیش می‌گفتیم که فلانی نقد می‌کند، معنی‌اش این بود که فلانی با چیزی مخالفت می‌کند ولی در ذهن حداقل بنده و فکر می‌کنم شمار بسیار زیادی از دوستانی که در آذر ۱۳۹۷ زندگی می‌کنند منتقد کسی نیست که ایراد بگیرد. این جا یک رویداد همزمانی را شاهد هستیم. یعنی ما همزمان دوستانی را داریم که در زمانی زندگی کرده‌اند که نقد عبارت بوده است از موضع‌گیری مخالف با یک موضوع و بعد به مرور با کنش‌های نسل‌های دیگری معانی دیگری پیدا کرده است و این از جمله جاهایی است که من شکاف نسلی را می‌بینم. اگر به خیلی از عزیزانی که مثلا ممکن است ۲۰ سال از من بزرگ‌تر باشند بگوییم قرار است نقد شوید با نوعی جبهه‌گیری آن‌ها مواجه می‌شویم، چون فکر می‌کنند منتقد به معنی مخالف است.

یادداشتی بر مجموعه کنسرت‌های «چندشب عود»

شاید اگر با چند جابه‌جایی یا اضافه‌کردن شب چهارم، اجرای نوازندگانی همچون حمید خوانساری، شهرام غلامی، مریم خدابخش، سیاوش روشن و امیرفرهنگ اسکندری و… را در چنین برنامه‌ای می‌شنیدیم، می‌شد سنجه‌های دقیق‌تری از عیار عودنوازیِ امروز ایران بدست داد. با اینحال آنچه در این سه شب رخ داد چنین بود:

از روزهای گذشته…

اشتوکهاوزن، عقل گرا و عارف (II)

اشتوکهاوزن، عقل گرا و عارف (II)

به گفته اشتوکهاوزن «در اواسط قرن … تمایلی برای کناره گیری از بشریت شکل گرفت. انسان بار دیگر به ستاره ها چشم دوخت و به حساب کتاب های جدیدی پرداخت.» در عکس های مدرسه تابستانی موسیقی در دارمشتات (Darmstadt)، اشتوکهاوزن را در کسوت یکی از آهنگسازان جوان، لاغر، بینوا و ایده آلیست در می یابیم که عمیقا تحت تأثیر جنگ قرار گرفته است و مصمم است تا دوباره و از ابتدا، بر زبان موسیقی کار کند.
اِدیت پیاف، گنجشککِ آواز فرانسه (XI)

اِدیت پیاف، گنجشککِ آواز فرانسه (XI)

به لطفِ سخاوتِ دَنیل بونِل (Danielle Bonel)، منشی ادیت پیاف، مجموعه ای از اسناد و مدارک در مورد ادیت پیاف به کتابخانه ی ملی فرانسه اِهدا شد. این اسناد بیشتر مربوط به سال های آخر زندگی پیاف است و شامل دست نوشته های متنِ ترانه ها، برنامه ها، پوسترِ نمایش ها، عکس های مختلف در شهر و بر روی صحنه، مجموعه ای از نامه هایِ دوستدارانِ پیاف و همچنین تعدادی وسیله ی شخصیِ ادیت است.
کورت مازور، رهبری بشر دوست (I)

کورت مازور، رهبری بشر دوست (I)

کورت مازور رهبر آلمانی، یکی از تحسین برانگیزترین موسیقیدانان نسل خویش که نه تنها به عنوان یک رهبر پر شور بلکه به عنوان یک بشر دوست سرآمد عموم و موسیقیدانان است، در جهان هنر شناخته میشود. او متولد ۱۹۲۷ سال است. رابطه نزدیک وی با ارکستر فیلارمونیک نیویورک باعث شد که در سال ۱۹۹۱ به رهبری آنجا درآید که آن دوره ای با کیفیت نوازندگی بالا و هنری غنی برای فیلارمونیک بود. کورت مازور در کالج موسیقی لپزیگ، به تحصیل پیانو، آهنگسازی و رهبری پرداخته است. در سال ۱۹۴۸ به رهبری ارکستر تئاتر شهر برگزیده شده و کمی بعد رهبر ارکستر تئاتر اپرای لپزیگ و ارفورت شده است.
Reggae

Reggae

Reggae سبک خاصی از موسیقی منحصر به کشور جامائیکا است که در سایر نقاط آمریکای لاتین و شمالی طرفداران زیادی دارد.
اشتوکهاوزن، عقل گرا و عارف (V)

اشتوکهاوزن، عقل گرا و عارف (V)

این دوره با سه «فرمول» که به سه شخصیت اصلی دوره مربوط هستند، در سال ۱۹۷۷، در کیوتو آغاز شد. این سه شخصیت عبارتند از ابلیس، حوا و میکائیل. کل دوره در مورد آفرینش و اسطوره رستگاری است که طی آن ابلیس، فرشته سیاه، با فرشته آفرینش یعنی میکائیل و حوا که سمبل «تولد دوباره انسان در موسیقی» است می جنگد و شکست می خورد. سه اپرا در باره یک شخصیت، سه اپرا درباره برخورد دو شخصیت و یک اپرا درباره هر سه شخصیت است.
«گام به گام تا سپیده» منتشر شد

«گام به گام تا سپیده» منتشر شد

«گام به گام تا سپیده» کتابی درباره ی گام ها و آرپژها در پیانو است که توسط کیومرث پیرگلو، اتنوموزیکولوگ و نوازنده پیانو و سنتور نوشته شده است. این اثر چکیده و تجربیات ۳۵ سال تحصیل و تدریس پیانوی پیرگلو است. «گام به گام تا سپیده» توسط انتشارات معین در ۷۴۷ صفحه به چاپ رسیده است. کیومرث پیرگلو موسیقی را از ۸ سالگی آغاز کرده و دور آموزشی سنتور را نزد استادان برجسته این ساز در ایران به پایان رسانده است. ساز پیانو را نیز در نزد استادان بین المللی مشق کرد و به گرفتن دیپلم پیانو در بلژیک و سوئد نائل گردیده و دکتری اتنوموزیکولوژی را از دانشگاه ملبورن استرالیا اخذ کرده است. دکتر کیومرث پیرگلو پس از ۲۷ سال به ایران برگشت و در حال حاضر به تدریس پیانو مشغول است.
متبسم: من فرزند گروه های پیشین هستم!

متبسم: من فرزند گروه های پیشین هستم!

اگر بخواهیم مقایسه ای بین گروه دستان و گروه های موجود در ایران داشته باشیم قطعا باید از نظر تفکر آهنگسازی و تاثیر آهنگساز این موضوع را بررسی کنیم. در همین راستا می توان دستان را با ارکستر سازهای ملی به سرپرستی فرامرز پایور مقایسه کرد و البته اینکه من جنس کارهای حسین علیزاده و پرویز مشکاتیان را می پسندم و باید بگوییم که دستان فرزند این گروه ها است که در یک روند طولانی و با یک آنسامل کوچک تر حرکت کرده است؛ حال ممکن است از نظر صدادهی قابل مقایسه با یک گروه ۱۰ نفره نباشد اما از نظر تفکر آهنگسازی این گونه است.
با هیلاری هان، ویولونیست، درباره تمرین و تفسیر

با هیلاری هان، ویولونیست، درباره تمرین و تفسیر

در جونِ ۲۰۱۲ هیلاری هان ویولونیست میهمان ویژه گفتگوهای استراد بود. پنج نقل قولی که در ادامه درباره اجرا و تفسیر می‌آید، از آن بحث استخراج شده‌ است.
سومین جشنواره هنرمندان خود آموخته

سومین جشنواره هنرمندان خود آموخته

بی گمان به اعتبار همه دستاوردهای فرهنگی و هنری که زمینه های بی شماری را جهت تبلور ارزش های به هنجار فراهم می سازد، به شهود تازه ای از ثبت لحظه های تاریخمند دست می یابیم که به یمن حضور مفاخر هنری که پشتوانه های ملی ماست ، حاصل شده است.
آوانگاری به روش «ابجد» در موسیقی قدیم ایرانی (I)

آوانگاری به روش «ابجد» در موسیقی قدیم ایرانی (I)

مقاله ای که در پیش رو دارید، به روش نت نگاری «ابجد» در موسیقی قدیم ایران می پردازد. این نوشته توسط ابوالفضل زنده بودی و علی علیشاهی، جمع آوری و تالیف شده است.