توسکانینی برای داشتن ریتمی سخت و خشن مورد انتقاد بوده و او را به نوعی دشمن آوازهای ایتالیایی و غارتگر هنرغزلخوانی در خوانندگی می دانستند! از دیگر انتقادات به وی، عدم توجه کافی توسکانینی به آثار مدرن، یعنی آهنگسازان قرن بیستم، بوده است. در اواسط سالهای فعالیتش، به دلیل کیفیت ضبطهای خود به ویژه آنهایی که در استودیوی NBC 8-H ضبط شده بود، مورد انتقاد قرار گرفت مبنی بر آنکه: "این استودیو تنها مناسب پخشهای تلویزیونی و رادیویی است نه یک سالن کنسرت". آکوستیک خشک آنجا ارتعاش کمی داشت در حالی که بسیار مناسب پخش بود اما برای ضبط کنسرتهای سمفونیک و اپرا مناسب نبود.

با این وجود انجام ضبط در این استودیو، مورد علاقه توسکانینی بود زیرا شنونده را قادر می ساخت تا بتواند صدای هر ساز را در مجموعه یک ارکستر تشخیص دهد، چیزی که رهبرها به شدت به آن اعتقاد دارد.

با تمام نقدها و ایرادهایی که از کار توسکانی نی گرفته می شد وی غالبا در طول حرفه خویش بت منتقدین بود، چیزی که کمتر برای موسیقیدانان دیگر پیش می آید. عکس توسکانینی برای سه بار بر روی جلد مجله تایم سالهای 1926، 1934 و 1948 چاپ شد. در تاریخچه این مجله تنها رهبری است که تا این حد به وی ادای احترام شده.

در 25 مارچ 1989 پست کشور آمریکا تمبری 25 سنتی با تصویر توسکانینی چاپ کرد. در طی سی سال گذشته اگرچه نسل جدید به میدان آمده اما موج نگاه دوباره منتقدین به سوی توسکانینی وجود داشته است؛ آنان سعی در اثبات آن داشتند که توسکانینی در جهت ارتقای موسیقی آمریکا نقشی اساسی داشته و به عنوان بهترین رهبر تمام دوران شناخته شده. گاه منتقدین بیش از آنکه بر رهبری وی متمرکز باشند به میراث وی توجه دارند.

در سال 1943 فیلمی مستند 31 دقیقه ای از توسکانینی برای سازمان اطلاعات جنگ آمریکا ساخته شد، به نام "سرود ملتها" (Hymn of the Nations) که در استودیوی 8-H گرفته شد و شامل رهبری توسکانینی در ارکستر سمفونی NBC از آثار وردی، "سرودهای ملی" شامل سرودهای ملی انگلستان، فرانسه و ایتالیا، (ملتهای متحدد جنگ جهانی اول با آمریکا بود) که خود توسکانینی سرود جهانی "انترناسیونالیسم" و "ستاره های پولکی پرچم" را نیز به آن اجراها افزود. این فیلم در سال 2004 توسط RCA/BMG بر روی DVD عرضه شد، اما اجرای سرود انترناسیونالیسم در تولید جدید از این فیلم حذف شد.

فیلم "سرود ملتها" نامزد جایزه آکادمی فیلم های مستند کوتاه سال 1944 شد. همچنین مستندی به نام " توسکانینی: استاد بزرگ" (Toscanini: The Maestro) در سال 1985 ساخته شد که شامل تصاویری از رهبری های وی و مصاحبه هایی با موسیقیدانانی که با وی کار کرده بود، همچنین فیلم سینمایی "توسکانینی جوان" (Il giovane Toscanini) با بازی ستارگانی چون توماس هوول (Thomas Howell) و الیزابت تیلور و به کارگردانی فرانکو زفیرلی (Franco Zeffirelli) در سال 1988 بر اساس زندگی واقعی وی ساخته شد.

آرتور توسکانینی در واقع اولین رهبری است که حضور بسیار فعالی در برنامه های زنده تلویزیونی داشته که از مارچ 1948 در استودیو 8-H آغاز شد.

بین سالهای 1948 و 1952 او کنسرتهای پخش شده در NBC را رهبری کرده که شامل اجرای دو قسمتی اپرای آیدا اثر وردی و اولین اجرای کامل تلویزیونی سمفونی نهم بتهوون است و تمام این اجراها به طور همزمان از رادیو نیز پخش می شد. رهبری آثار واگنر از 20 مارچ 1948، آثار برامس از نوامبر 1948 و در 3 دسامبر همان سال سمفونی شماره 40 موتسارت در G مینور پخش شد.

دوربینهای پخش NBC اغلب برای مدت زمان طولانی روی توسکانینی فکوس کرده بودند، نه تنها برای ثبت تکنینک رهبری وی، بلکه ثبت عمق وجوداش در موسیقی. در پایان هر کنسرت وی معمولا به جای خم شدن سری پائین می انداخت و صحنه را زود ترک می کرد. اگرچه NBC تا آوریل 1954 پخش خود از رادیو را ادامه داد اما پخش تلویزیونی آنان بعد از مارچ 1952 ممنوع شد. تمام برنامه ها تلویزیونی پخش شده از رهبری توسکانینی بر روی DVD گردآوری شد.

en.wikipedia.org