گفتگوی هارمونیک | Harmony Talk

موریس راول، اسطوره امپرسیونیست (V)

در سال ۱۹۲۰ رئیس جمهور فرانسه مدال افتخار ل‍ژیون را به وی اهدا نمود اما راول آن را نپذیرفت. سال بعد به نواحی دور فرانسه رفت و به نوشتن موسیقی ادامه داد اگرچه نه آنچنان پربار اما می توانست در محیطی آرامتر هنرش را دنبال کند. وی به طور مرتب به پاریس باز می گشت برای اجرا و ادامه روابط اجتماعیش و همچنین کنسرتهای خارج از کشور خود را گسترش میداد.

در سال ۱۹۲۰ رئیس جمهور فرانسه مدال افتخار ل‍ژیون را به وی اهدا نمود اما راول آن را نپذیرفت. سال بعد به نواحی دور فرانسه رفت و به نوشتن موسیقی ادامه داد اگرچه نه آنچنان پربار اما می توانست در محیطی آرامتر هنرش را دنبال کند. وی به طور مرتب به پاریس باز می گشت برای اجرا و ادامه روابط اجتماعیش و همچنین کنسرتهای خارج از کشور خود را گسترش میداد.

راول بر روی آهنگسازان سبک جدید بریتانیایی و آمریکایی تاثیر فراوان گذارد، از جمله آرنولد باکس (Arnold Bax)، رالف وان ویلیامز (Ralph Vaughan Williams)، آرون کوپلند (Aaron Copland) و ویرجیل تامسون (Virgil Thomson). پس از مرگ دبوسی، راول مشهورترین موسیقیدان موسیقی کلاسیک فرانسه شناخته شد.

همانطور فوره (Fauré) در نامه ای خطاب به راول در اکتبر ۱۹۲۲ نوشت: “من خوشحال تر از آنم که بتوانی تصور کنی، برای جایگاه بزرگی که چنین سریع و شایسته به دست آوردی. این لذت و غروریست برای استاد پیر تو.”

زبان موسیقی راول نه کاملا مدرن و نه کاملا امپرسیونیستی بود. در سالهای ۱۹۲۲ سونات ویلن و ویلنسل را تکمیل نمود و آن را به دبوسی تقدیم کرد، اثری که بعدها توسط آهنگسازان جوان پس از جنگ تغییر کرد و تکمیل شد.

انگلیسیها راول را می ستودند آنطور که در تایمز ۱۹۲۳ نوشته شد: “پس از مرگ دبوسی، راول موسیقی غنی و مدرن رایج در فرانسه را به موسیقیدانان انگلیسی معرفی نمود.” اگرچه در حقیقت موسیقی خود راول به عنوان موسیقی رایج فرانسه در نظر گرفته نمی شد. روش اریک ساتی (Erik Satie) اجباری برای نسل جدید آهنگسازان فرانسوی بود.

راول از این موضوع آگاه بود و باعث جلوگیری از ایجاد شکافی عمیق در رابطه بین موسیقیدانان هم نسل خود و موسیقیدانان جوان شد. موسیقیدانان آمریکایی تحت تاثیر سبک پس از جنگ پاریس قرار گرفتند.

موسیقی جازی که به ویژه در کافه ها مشهور شده بود و موسیقیدانان فرانسه شامل راول و داریوس میلهود (Darius Milhaud) موسیقی جاز را در کارشان آورده بودند.

اگرچه خواست عام بازگشت به موسیقی ارکستر و استفاده از قدرت آهنگسازانی چون مالر و استرائوس بود، استراوینسکی و پروکوفیف در اوج بودند و تجربیات شونبرگ موسیقی را به نداشتن تونالیته هدایت می نمود. اما راول مشتاق بود موسیقیش با سبک مدرن پیش رود، در عین حال همواره گذشته را حرمت می گذارد.

در سالهای ۱۹۲۲ راول قطعه معروف ارکستر خود “تصاویر نمایشگاه” را تکمیل نمود که محبوبیت این اثر شهرت فراوانی برای راول به همراه داشت. نیمه اول سالهای ۱۹۲۰ برای آهنگسازی دشوار بود بنابراین راول تورهای موفقیت آمیزی را برگزار نمود به آمستردام، میلان، لندن، مادرید که شهرتش را نیز وسعت بخشید. در سال ۱۹۲۵ اپرای کودک و هجی کردن کلمات (L’Enfant et les sortileges) را با خاصیت موسیقی جاز و ضد ضرب (ragtime) بر اثر فشار مبنی بر تمام شدن مهلتش به پایان رساند و کولت اشعار اپرا را نوشت.

در سالهای ۱۹۲۷ کوارتتهای زهی راول به طور کامل ضبط شد. در این زمان راول همانند ادوارد الگار (Edward Elgar) پی به اهمیت فراوان ضبط آثارش برد. با راهنمایی الگار، راول تا پایان عمرش بیشتر آثارش را ضبط کرد. در سال ۱۹۲۸ راول سفری ۴ ماهه برای اجرای کنسرت به آمریکا ترتیب داد. در نیویورک با استقبال عموم مواجه شد بر خلاف مواجه با احساسات سرد و عدم خوش آمد گویی به وی در پاریس. راول در طول این سفر در ۲۵ شهر کنسرت داشت.

گفتگوی هارمونیک

مجله آنلاین «گفتگوی هارمونیک» در سال ۱۳۸۲، به عنوان اولین وبلاگ تخصصی و مستقل موسیقی آغاز به کار کرد. وب سایت «گفتگوی هارمونیک»، امروز قدیمی ترین مجله آنلاین موسیقی فارسی محسوب می شود که به صورت روزانه به روزرسانی می شود.

۱ نظر

بیشتر بحث شده است