لئوپاد آئور (II)

آئور و شاگردش یاشا هایفتز
آئور و شاگردش یاشا هایفتز
آئور به اجرای سونات به همراه بسیاری از پیانیستهای بزرگ ادامه داد. پیانیست همنواز مورد علاقه وی آنا یسیپوآ (Anna Yesipova) بود که به همراه وی تا سال مرگ این هنرمند ۱۹۱۴ به اجرا پرداخت. از دیگر همنوازانش: آنتون روبینستین، تئودور لشیتسکی (Theodor Leschetizky)، رائول پونگو (Raoul Pugno)، سرجی تانیف (Sergei Taneyev) و ایوگن دآلبرت (Eugen d’Albert) بودند.

در سالهای ۱۸۹۰ او مجموعه ۱۰ سوناتهای بتهوون را اجرا کرد. همچنین سوناتهای برامس برای ویلن و پیانو را نیز معرفی نمود. در سال ۱۹۱۸ آئور به آمریکا نقل مکان کرد. در ۲۳ مارچ ۱۹۱۸ در تالار کارنگی نواخت و همچنین در بوستون، شیکاگو و فیلادلفیا اجراهایی داشت. وی به چندین هنرجو به طور خصوصی در خانه اش در منهتن تدریس می کرد. در سال ۱۹۲۶ به کانون هنرهای موسیقی و در سال ۱۹۲۸ به مرکز موسیقی کورتیس در فیلادلفیا پیوست.

با اجرای کنسرتو ویولون اثر چایکوفسکی در سال ۱۸۷۴ در مسکو، چایکوفسکی از آئور برای چنین اجرایی تقدیر فراوان نمود، ظرافت و لطافت شاعرانه در هنر وی یکجا جمع شده بود.

آئور از ضعف دست رنج می برد با این حال از تمرین مستمر برای از دستن ندادن تکنیک باز نمی نشست. خود او نوشته است: “دستانم بسیار ضعیفند و قدرت فیزیکی آنان آنقدر کم است که اگر زمانی برای چند روز ننوازم و بعد ساز را بردارم، احساس می کنم که هیچ قدرت و مهارت نوازندگی ندارم!” علی رغم این ضعف جسمانی آئور با تمرین بی وقفه بر آن مشکل غالب بود. زمانی که به آمریکا رفت چندین ضبط انجام داد.

این آثار تکنیک عالی ویلنیست، زیر و بم سازی بی عیب و ریتمی سر زنده و نوازندگی درخشان وی را منعکس کرده اند. طبع موسیقی اش محافظه کارانه و در عین حال بی آلایش بود. وی آثار ویوتام (Henri Vieuxtemps) و هنریش ویلهم ارنست (Heinrich Wilhelm Ernst) را دوست می داشت و از آن آثار در تدریسش نیز استفاده می نمود.

زمانی که هنرجویی از نواختن افسانه اتلو اثر ارنست امتناع ورزید و آن را “موسیقی بد” نامید، آئور عقب ننشست و گفت:” و آنرا آنقدر خواهی نواخت تا “موسیقی خوب” از آن شنیده شود و تا آن زمان هیچ قطعه دیگری نخواهی نواخت!” آئور موسیقی باخ را کم می نواخت. اگرچه دوبل کنسرتو ویولون از باخ مورد علاقه وی بود اما هیچ گاه هنرجویانش را مجبور به نواختن آن نکرد.

آئور رهبر فعالی نیز بود. وی در سالهای ۱۸۸۰ و ۱۹۹۰ رهبر ارکستر انجمن موسیقی روس بود. وی همیشه آرزو داشت تا تک نوازهای خارجی را رهبری کند، همان کار را در هنگام اجرای یوآخیم از روسیه کرد و هنرجویانش را زمانی که در خارج از کشور کنسرت داشتند، رهبری می کرد. آئور به عنوان یکی از مهمترین استادان ویلن به یاد آورده می شود و بسیاری از ویلنیستهای برجسته، هنرجویان وی بوده اند همچون: میشا المان (Mischa Elman)، یاشا هایفتز (Jascha Heifetz)، ناثان میلشتین (Nathan Milstein)، افرم زیمبالیست (Efrem Zimbalist) و معلم بزرگ ویلن ساشا لاسرسون (Sasha Lasserson) را در میان بسیاری دیگر می توان نام برد.

آئور همچنین به کلارا راکمور (Clara Rockmore) ویلن آموخت، کسی که بعدها یکی از نمونه های استعدادهای درخشان بود. همانند پیانیست فرانتس لیست در تدریس، آئور نیز تنها روی تکنیک متمرکز نمی شد. به جای آن بیان و مفهوم موسیقی هنرجویان را بهبود می بخشید. اگر هنرجویی دچار مشکل در تکنیک می شد آئور راه حلی پیشنهاد نمی داد.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

اختلالات صدای خوانندگان (V)

از میان مواردی که بررسی شده اند، به نظر می رسد تدریس جزء مواردی باشد که بالاترین خطر ابتلا به اختلالات صدا را داراست. اینکه اختلالات صدا چگونه بر کیفیت زندگی فرد تأثیر می گذارد، به همت اسمیت و دیگران بررسی شده است. آنها ۱۷۴ معلم مبتلا به اختلالات صدا را با ۱۷۳ فرد بزرگسال سالم مقایسه کردند و به این نتیجه رسیدند که، ۷۵ درصد معلمها و ۱۱ درصد غیرمعلم ها بر این باورند که بر اثر مشکلات در صدا، تعاملات اجتماعی شان به طور نامطلوبی دستخوش اختلال شده است. نتایج در پژوهش دیگر منفی بود. در این پژوهش، ۲۳۷ آموزگار زنی که از آنها پرسش شده بود، اغلب گزارش کردند که مشکلات صدایشان تأثیر تدریس آنها را محدود کرده و منشأ دائمی فشار روانی یا ناکامی آنها بوده است (ساپیر، کیدر و ماترز – اشمیت، ۱۹۹۳، ص ۱۷۷).

«به یاد بهاری: تک‌نوازی کمانچه» آیدین نورمحمدی رونمایی می‌شود

آلبوم به‌یاد بهاری شامل تک‌نوازی کمانچۀ آیدین نورمحمدی براساس شیوۀ کمانچه‌نوازی استاد علی‌اصغر بهاری در آوازهای ابوعطا و اصفهان است و قطعات ضربی مندرج در آن براساس شیوۀ آهنگسازی قدیم توسط ساختۀ آیدین نورمحمدی ساخته شده‌اند. این آلبوم که به‌تازگی توسط مؤسسۀ فرهنگی هنری آوای خنیاگر پارسی منتشر شده است به‌اهتمام فرهنگسرای سرو در روز پنجشنبه، سوم بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۱۵ الی ۱۷ رونمایی می‌شود. در این برنامه سیّدعلیرضا میرعلینقی (پژوهشگر موسیقی دستگاهی)، مازیار کربلایی (سازندۀ کمانچه)، آیدین نورمحمدی (مؤلف) و شهاب مِنا (ناشر) به‌عنوان سخنران حضور خواهند داشت و به معرفی ویژگی‌های این آلبوم، کمانچه و کمانچه‌نوازی استاد علی‌اصغر بهاری می‌پردازند و در پایان آیدین نورمحمدی به تک‌نوازی قسمت‌هایی از آلبوم خواهد پرداخت.

از روزهای گذشته…

کریستوف ایشنباخ (I)

کریستوف ایشنباخ (I)

کریستوف ایشنباخ (Christoph Eschenbach) رهبر و پیانیست مشهور آلمانی، متولد ۲۰ فوریه ۱۹۴۰، برسلا – آلمان (امروزه متعلق به کشور لهستان) است. کریستوف ایشنباخ در زمان جنگ جهانی دوم پدر و مادرش را از دست داد. در نتیجه این فقدان برای یک سال صحبت نکرد تا آنکه از او سوال شد آیا مایل است سازی بنوازد! در سال ۱۹۴۶ دخترعمه مادرش والیدور ایشنباخ (Wallydore Eschenbach) او را به فرزندی پذیرفت. بعد از جنگ، کریستوف در کنار نامادری مهربانش به یادگیری پیانو پرداخت.
پنجره ای موسیقی شناسانه به موسیقی آوانگارد (IV)

پنجره ای موسیقی شناسانه به موسیقی آوانگارد (IV)

یافتن دلیل این رویکرد همگانی نویسندگان و تفاوتی که با دیگر متن‌ها وجود دارد چندان ساده نیست زیرا عوامل تبدیل شدن قطعات و اشخاص به مرجع، بسیار پیچیده‌ هستند. اما در تحلیل اولیه چند دلیل به ذهن می‌رسد. نخست این که شاید پای نوعی اغراق ملی‌گرایانه‌ی شورویایی در میان بوده و در حقیقت موسیقی‌شناسان به نفع همکاران آهنگسازشان جهت‌گیری کرده باشند. دوم که درست عکس این است، شاید تاریخ موسیقی آوانگارد که تاکنون می‌شناخته‌ایم بیش از اندازه غرب‌محور (اروپای غربی و آمریکای شمالی) بوده است خواه به دلیل آن که نویسندگان در بیشتر سال‌های قرن بیستم دسترسی اندکی به آثار شوروی‌ها داشتند و درنتیجه این آثار در یک فرآیند ته‌نشینی طولانی مدت در کتاب‌های موسیقی‌شناسی جایگاهی نیافته‌اند و خواه به این علت که نوعی خودبینی و خودمحوری در کار منتقدان و موسیقی‌شناسان وجود داشته است.
پهلوگرفته بر ساحل اقیانوس موسیقی ایران (VI)

پهلوگرفته بر ساحل اقیانوس موسیقی ایران (VI)

آهنگساز باید آزادی کامل داشته باشد که به هر نوع استیل و تکنیکی که می خواهد کار کند. در موسیقی معاصر ایران باید بگذاریم که صدها و هزاران گل شکفته شود. ابتدا توضیحی راجع به سیستم می‌دهم.
نقدی بر «قطعه‌ای در ماهور» (VIII)

نقدی بر «قطعه‌ای در ماهور» (VIII)

در شکل ۶ جمله کنترپوانتیک بعدی را می بینید که اولین خط، ساز سه‌تار، دومین خط بخش مضرابی و سومین خط بخش کششی است. پایور بر روی حرکت پهلویی ملودی سه پاساژ به هم پیوسته را در نظر گرفته که در نوشتن آنها، کم‌ترین حد دیسونانس را در نظر گرفته است.
گفتگو با زوکرمن (I)

گفتگو با زوکرمن (I)

درست است که زوکرمن تازه شصت ساله شده اما این نوازنده بین المللی در اعماق وجودش همچنان همان نوازنده مشتاقِ آتش افروزیست که مخاطبان در تمام نقاط دنیا از سال ۱۹۶۱، پس از اولین اجرایش به عنوان یک ویولونیست نابغه، شناخته اند و تحسین می کنند. او اکنون دارد لندن را نیز از این شور و اشتیاق بهره مند می کند.
موسیقی فلیپ گلس

موسیقی فلیپ گلس

فیلیپ گلس را میتوان یکی از مشهورترین آهنگسازان زنده جهان دانست. او به عنوان یکی از بنیان گذاران مینی مالیسم (Minimalism) با سبک روان و نافذ خود موفق شده است تا تقریبا در تمام جنبه ها و نمودهای موسیقی مدرن از آهنگسازی علمی گرفته تا موسیقی تبلیغاتی برای تلویزیون وارد شود.
آلبوم عکس به همراه موسیقی از مراسم تجلیل استاد دهلوی

آلبوم عکس به همراه موسیقی از مراسم تجلیل استاد دهلوی

مراسم بزرگداشت استاد دهلوی در تاریخ ۲۵ مرداد ۱۳۸۳ در خانه هنرمندان در تهران برگزار شد. در این مراسم هنرمندان و اساتید موسیقی ایران از جمله سرکار خانم قاجار، سوسن دهلوی (اصلانی)، وزیری تبار و آقایان هوشنگ ظریف، منوچهر صهبایی، محمد سریر، امین الله شهمیری، داوود گنجه ای، رشیدی، پور حسینی و … شرکت داشتند.
اپرای مولوی توسط انتشارات ناکسوس منتشر شد

اپرای مولوی توسط انتشارات ناکسوس منتشر شد

اپرای مولوی توسط انتشارات ناکسوس به انتشار رسید؛ این اپرا که در دو حلقه سی دی صوتی به انتشار رسیده است، اولین اپرای ایرانی است که توسط یک انتشارات معتبر بین المللی به انتشار می رسد. اپرای مولوی توسط بهزاد عبدی آهنگسازی شده و لیبرتوی آن نوشته بهروز غریب پور است.
روش سوزوکی (قسمت پنجاه و پنجم)

روش سوزوکی (قسمت پنجاه و پنجم)

یک مثال قدیمی ‌می‌گوید در آنجا که خواسته وجود دارد، برای آن راهش هم وجود دارد: چراکه به این سادگی به نظر می‌آید به این دلیل آن را مبادا که نپذیری و فکر کنی که به تو مربوط نیست! همه چیز به همه ما مربوط است.
گفتگو با ریچی (II)

گفتگو با ریچی (II)

ریچی می گوید: “کاواکاس ویولونیست خوبیست. استیلی معمارگونه دارد. ساختاری محکم و پر تپش. ساختار کاری او دارای نقاط واضح و کانونی مختص خود است. از لغزشهای بیهوده اجتناب می کند و این یک نقطه قوت است. ولی به لحاظ شخصیت همچنان معمارگونه است.”