ونسا دو رزا، هورن نواز موسیقی فیلم

ونسا دو رزا
ونسا دو رزا
«درست است که من قبلا موسیقی فیلم های بیشماری را مینواختم اما آن زمان شرایط آنگونه بود. امروزه به خاطر بار سنگین ترافیک نواختن حداکثر دفعات ممکن در روز – معمولا ۳ یا ۴ جلسه- غیر ممکن است. زیرا در گذشته ما می توانستم در نیم ساعت خودمان را به هرکجا که در لس آنجلس می خواستیم برسانیم. یک روز برای اجرا در استودیویی تماسی با من گرفته شد و قرار شد که من در وقت نهار به آنجا بروم که نزدیک به محل کار صبحم بود. بنابراین تا آن استودیو پیاده رفتم. وقتی وارد شدم دیدم که روی پایه فقط آهنگی با دو نت وجود دارد. از من خواسته شد که آن را قوی بنوازم و من این کار را انجام دادم. سپس پرسیدم که چه چیز دیگری را باید بنوازم و آنها گفتند فقط همین! و این قطعه ضبط شده موفقیت چشمگیری را از آن خود کرد!»

«من موزار و استرائوس را آموخته بودم اما کار در استودیو به توانایی متفاوتی احتیاج داشت. آهنگ ها همیشه جدید هستند و قبلا آنها را نشنیده ایم؛ ما آن را اجرا می کردیم وآنها ضبط می کردند. آدم هیچوقت نمی داند که کار چطور از آب در می آید. خوشبختانه من از این جهت مشکلی نداشتم و به همین دلیل در دنیای تجاری موسیقی شناخته شده هستم. آلفرد برین می گفت: هیچ گاه کار اجرای کنسرت انجام نده و در نتیجه من اینگونه کار می کنم.»

ونسان دو رزا (Vincent DeRosa) در سال ۱۹۲۰ در خانواده ای اهل موسیقی در کانزاس سیتی به دنیا آمد. پدرش نوازنده کلارینت و مادرش خواننده بود. خانواده دو روزا ابتدا به شیکاگو نقل مکان کردند که در آنجا ونسان نواختن هورن را زیر نظر پی. دلسی (P. Delcce) آغاز کرد وسپس به لس آنجلس رفتند. ونسان مدت کوتاهای نزد داییش ونسان دوروبرتیس (که هورن نواز استودیوی پارامونت بود) به آموختن پرداخت و سپس آلفرد برین افسانه ای (عموی دنیس برین و هورن نواز اصلی شرکت فاکس قرن بیستم) را به عنوان استاد در کنار خو داشت.

او کار حرفه ای را از ۱۷ ساگی در بخش هورن شرکت فاکس آغاز کرد. در طول جنگ جهانی دوم، ونسان نوازنده ارکستر ارتش در سانتا آنا بود. او پس از مرخص شدن از ارتش تصمیم گرفت که به طور مستقل به ضبط کارهایش در لس آنجلس بپردازد. در نتیجه اولین که کاری که به آن مشغول شد نواختن در برنامه های زنده رادیویی بود که به خوبی از پس آن برآمد.

ونسان به عنوان یک هورن نواز جوان تجربه خود را از طریق استفاده از فرصت های نوازندگی بیشمار به عنوان یک نوازنده مستقل بدست آورد در حالیکه بسیاری از نوازندگانی که با استادیو ها قرار داشتند به فرصت های این چنینی دسترسی نداشتند. خیلی زود ونسان به هورن نواز برتر در صنعت ضبط موسیقی تبدیل شد. بسیاری از آهنگ سازان فیلم به تُن زیبا و گرم او جذب شده و در موسیقی متن فیلم های خود تکنوازی برجسته ای از هورن را نیز گنجاندند. تاثیر ونسان بر این تجارت باعث بوجود آمدن استاندارد جدیدی برای قطعه های هورن در استودیو ها شد.

ونسان بیش از شش دهه در فیلارمونیک لس آنجلس، درکلوپ هورن لس آنجلس، و برای هنری منسینی، آلفرد نیومان، لالو چیفرین، جان ویلیامز و … به نوازندگی مشغول بود. کارهای او را می توان در فیلم های سینمایی (مانند ای تی، روزگار شراب و گل سرخ، گاوچران ها، سنگلاخ، رابین هود)، در تلوزیون و آثار بسیاری از خوانندگان ( از جمله اِلا فیتزجرالد و فرانک سینتارا) شنید.

ونسان در اواخر دهه ۵۰ قرن بیست نواختن با یک هورن Conn 8D را آغاز کرد. آهنگ سازان از صدای آن بسیار خوششان آمد و هورن نوازان بسیاری به این نوع ساز روی آوردند که صوت یکپارچه تری ایجاد می کرد که به عنوان صدای هورن لس آنجلس شناخته می شد و مورد احترام بود. ونسان علاوه بر نوازندگی روی طراحی هورن با صنعت گران و هورن سازان مختلفی کار کرده است از جمله آنها می توان مدل پکسمن ۴۰ L با مِروِدر و هورن هریتِج با هُویر را نام برد.

ونسان سی سال (۱۹۷۴- ۲۰۰۵) عضو هیئت علمی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی بود و آثار دانشجوهای او را در سراسر دنیا در هر صورتی از نوازندگی هورن از جاز و سمفونیک و موسیقی مجلسی گرفته تا تکنوازی و نواختن در استودیو می توان شنید. از بین شاگردان او می توان پسر خاله اش هنری سیگیسمونتی (هورن نواز اصلی فیلارمونیک لس آنجلس به رهبری زوبین مهتا)، جورج پرایس (هورن نواز سوم دائم فیلارمونیک لس آنجلس) و برادر زاده اش جفری دو روزا (هورن نواز پر مشغله استودیو) را نام برد.

صندوق کمک هزینه ونسان دوروزا (که اکنون حامی مسابقه تکنوازی IHS است) در سال ۲۰۰۳ تاسیس شد و ونسان در سال ۲۰۰۴ به عنوان عضو افتخاری HIS انتخاب شد.

hornsociety.org

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

در اندیشه برداشت های دیگر از موسیقی دفاع مقدس (V)

بخشی از آثار مربوط به دفاع مقدس، در سال های بعد از آن ساخته شده اند. نظیر قطعاتی که آقایان: روشن روان، انتظامی و شریفیان ساخته اند و اکثر آنها شنیده شده اند. بیشتر این آثار و بلکه تمام آنها، برای ارکستر بزرگ (بخوانیم ارکستر سمفونیک) و گاه گروه کر همراه آن نوشته شده و اجرا شده اند که در عرف معمول موسیقیدانان ما محمل مناسبی هستند برای نمایاندن شکوه و عظمت نبرد ۸ ساله ایران و عراق.

مروری بر آلبوم «ماهرو»

همان قطعه‌ی اولِ این نخستین آلبومِ مستقلِ یک آهنگساز جوان (متولد ۱۳۷۲) نشانه‌هایی از شوق و انگیزه‌‌ای امیدوارکننده برای خلق موسیقی دارد. گمانه‌ها و آزمون‌هایی در چندصدایی، ذوقِ ملودی‌پردازی و رسیدن به انگاره‌هایی چند متعلق به خود او (اگرچه معدود و محدود)، قانع نشدن به داشتنِ روال یکسان لحنی و ایقاعی در قطعات و سرحالی و شوری که در صدای گروه است، همه و همه سرچشمه‌ی روشنیِ نخستین‌اند. در عین حال می‌توان شنید که در گوش مؤلف، کار آهنگسازانی –تنها در حوزه‌ی موسیقی کلاسیک ایرانی- که قدیمی‌ترین‌ و اثرگذارترین‌شان پرویزمشکاتیان و محمدعلی کیانی‌نژادند رسوب دارد و گه‌گاه بازی‌های موسیقی روی بندِ نغمه‌های کروماتیک، یادآور آهنگسازان جوان‌تر نیز هستند.

از روزهای گذشته…

ردیف میرزاعبدالله به روایت مهدی صلحی اجرا شد

ردیف میرزاعبدالله به روایت مهدی صلحی اجرا شد

جلد اول (دستگاه شور) کتاب و سی دی ردیف میرزاعبدالله به روایت مهدی صلحی (منتظم الحکما) با تصحیح و اجرا با سه تار: آرشام قادری و ویرایش و بازنویسی نت از آرشام قادری و شهاب مِنا منتشر شد. این کتاب دستگاه شور ردیف میرزاعبدالله را به روایت بهترین شاگرد او، دکتر مهدی صلحی (منتظم الحکما)، و آوانگاری مهدیقلی هدایت (مخبرالسلطنه) ارائه می کند که در زمان حیات میرزاعبدالله نگارش یافته است.
چند گام… در امتداد راه علی‌نقی وزیری (VI)

چند گام… در امتداد راه علی‌نقی وزیری (VI)

در چهارگاهِ تعدیل‌شده، جنسیت بزرگ (سوم بزرگ: سل – سی و دو – می) تغییر نمی‌کند؛ تنها کرن‌ها به بمل تبدیل می‌شوند، اما در مقام‌هایی که جنسیت مجنب تعیین‌کننده است (مانند شور، سه‌گاه) اگر کرن‌ها به بمل یا دیز تبدیل شوند جنسیت به کوچک یا بزرگ تغییر می‌کند؛ جنسیت‌هایی که بیان‌کنندۀ شور و سه‌گاه نیستند.
رمضان: به اجرای آثار معاصر علاقه داشتم

رمضان: به اجرای آثار معاصر علاقه داشتم

نوشته که پیش رو دارید گفتگویی است با لیلا رمضان، نوازنده و مدرس پیانو درباره فعالیت های اخیرش، این گفتگو در برنامه نیستان در شبکه فرهنگ انجام شده است. لیلا رمضان مدتی است که مشغول ضبط و اجرای آثار آهنگسازان ایرانی برای ساز پیانو است و اخیراً هم با یکی از انتشارات‌های معتبر موسیقی کلاسیک در فرانسه یک CD از این آثار ضبط و منتشر کرده است.
تندرلی

تندرلی

نسیم عصر با لطافت و نرمی درخت ها را نوازش میدهد، درختها در حال رقصیدن، نسیم را در آغوش خود میگیرند …
به استقبال شب فیلیپ گلس در تهران (III)

به استقبال شب فیلیپ گلس در تهران (III)

بعضى ها فکرمى کنند تنها یک رویکرد از مدرن وجود دارد که نوع اصیلى از آن هم هست و سایر رویکردها به آن نزدیک و شبیه هستند و یا از آن دوراند و درصورتى که شبیه و نزدیک باشند صحیح اند و اگر دور طبعاً غلط. اینان کاملاً در اشتباهند!
او هشتاد سال دارد

او هشتاد سال دارد

اسکار پیترسون در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با گروه سه نفری خود متشکل از هنرمندانی چون سم جونز و نیلز هننینگ بعنوان نوازندگان بیس، جو پس بعنوان گیتاریست و لوئیس هایس نوازنده درامز * بود به فعالیت های هنری خود ادامه داد.
موسیقی بلوز – قسمت ششم

موسیقی بلوز – قسمت ششم

مضامین ترانه های بلوز برگرفته از واقعیات زندگی بود: کار(در مزارع و اردوگاهها و کارخانه ها)، گرسنگی، بی خانمانی ، فقر، خشونت ، تنهایی ، حسرت ، زن ، عشق ، بی وفایی ، سفر، مرگ، تبعیض و بی عدالتی.
لحظه‌هایی در سکوت، زیر آوارها <br>تحلیلی بر آثار منتشر شده کیاوش صاحب نسق (I)

لحظه‌هایی در سکوت، زیر آوارها
تحلیلی بر آثار منتشر شده کیاوش صاحب نسق (I)

کیاوش صاحب نسق آهنگساز جوان ایرانی ساکن اتریش است ، که در مدرسه موسیقی وین مشغول فراگیری فنون آهنگسازی میباشد . از این آهنگساز تا کنون ۳ مجموعه اثر منتشر شده ، نوشتار حاضر به قصد معرفی و بررسی این آثار فراهم آمده است .
بتهوون و Missa Solemnis- قسمت دوم

بتهوون و Missa Solemnis- قسمت دوم

رادولف در طی پانزده سالی که نزد بتهوون به آموختن پیانو و آهنگسازی پرداخت، به بخشنده ترین و استوارترین حامی وی مبدل شد. بسیاری از مورخین این موقعیت را به عنوان یکی از مواقع نادری که ارتباط واضح و آشکاری میان واقعه ای در زندگی بتهوون و خلق یکی از آثار مهم وی وجود دارد، درنظر گرفته اند.
ارسلان کامکار: نوازنده معمولی بودن را دوست ندارم

ارسلان کامکار: نوازنده معمولی بودن را دوست ندارم

اگر بخواهم یک نوازنده معمولی باشم، زیا