درسی از استاد ایوان گالامیان

Ivan Alexander Galamian 1903-1981
Ivan Alexander Galamian 1903-1981
در مطالب قبلی به اختصار به این موضوع پرداختیم که داشتن علم ادیت برای هر نوازنده اهمیت بالایی دارد که حتی میتوان گفت، نیاز آن برای نوازنده به اندازه داشتن تکنیک روی ساز است. نوازندگان زیادی هستند که به دلیل عدم شناخت روی ادیت ساز خود، اجراهایی بی احساس را به نمایش میگذارند و حتی گاهی مشکلات تکنیکی پیدا می کنند.

اگر شما نت الکترونیکی (Midi) یک قطعه موسیقی را با صدای طبیعی همان ساز (سمپل) توسط کامپیوتر به اجرا بگذارید و همان قطعه را با ساز یک نوازنده ادیت دان بشنوید، متوجه تفاوت فاحش این دو اجرا می شوید.(برای مطالعه بیشتر در این زمینه مراجعه کنید به “نوازنده تمرین ۷ ” )

مثلا در اینجا قسمتی audio file Chaconne (شاکن) باخ را بصورت Midi بشنوید و با این نمونه که توسط audio file ساز آکوستیک نواخته شده مقایسه کنید. هر چه نوازنده از دانش ادیت بی اطلاع تر باشد، نوازندگیش به نمونه اول (از نظر حال و هوا نه رنگ صدا)، نزدیکتر می شود.

در مطالب قبلی گفته شد، نوازندگان ایرانی در سازهای مختلف و (این اواخر در سازهای ایرانی) از داشتن سواد ادیت محرومند و به همین دلیل است که میبینیم مثلا یک نوازنده تار، چندین CD وارد بازار موسیقی کرده ولی کوچکترین دانشی از ادیت ندارد.

در موسیقی کلاسیک غربی همه اجزاء موسیقی بصورت تخصصی مورد بحث قرار گرفته و حتی موسیقیدانانی هستند که متخصص فن ادیت یا تدریس سازی هستند. در تاریخ ساز ویولون (که پیچیده ترین ادیت را بین تمامی سازها دارد) به نامی برمی خوریم که به عنوان بزرگترین استاد ادیت و همتراز با معلم بزرگ ویولون دورتی دیلی شناخته می شود؛ او ایوان گالامیان استاد دانشگاه جولیارد است. (لازم به ذکر است که خانم دیلی دستیار گالامیان در تدریس ویولون بوده است.)


ایوان گالایان آثار بسیاری را ادیت کرد
گالامیان در سال ۱۹۰۳ در تبریز متولد شد. پس از آنکه خانواده او به روسیه مهاجرت کردند، از سال ۱۹۱۶ زیر نظر کنستانتین موستراس (Konstantin Mostras) که خود شاگرد استاد عالیقدر ویولون لئوپولد آور (Leopold Auer) بود، به مدت ۶ سال تحصیل کرد.

پس از وقوع انقلاب بلشویک، او به پاریس مهاجرت کرد به شاگردی لوسین کاپت (Lucien Capet) در آمد. در سال ۱۹۲۴ اولین اجرای خود را در پاریس به نمایش گذاشت. گالامیان در سال ۱۹۳۷ برای همیشه به آمریکا مهاجرت کرد و در آنجا تدریس ویولون را در فیلادلفیا و نیویورک ادامه داد.

گالامیان به بالاترین کرسی استادی ویولون در دانشگاه جولیارد دست یافت و در همین مدت، به نگارش دو کتاب متودیک ویولن و یک “اصول نوازندگی و آموزش ویلن”( Principles of Violin Playing and Teaching) در سال ۱۹۶۲ و “آموزش معاصر ویولون” (Contemporary Violin Technique) در سال ۱۹۶۲دست زد.

او در آمریکا همراه با دوستانش برنامه تابستانی Meadowmount را برگذار کرد. گالامیان شاگردان بی شماری تربیت کرد که مشهور ترین آنها ایزاک پرلمن (Itzhak Perlman)، مخائیل رابین (Michael Rabin)، اریک فریدمن (Erick Friedman) و پینچاس زوکرمن (Pinchas Zuckerman) هستند.

ایوان گالامیان در طول ۷۸ سال زندگی، بسیاری از قطعات ویولون را ادیت کرد که هنوز مورد استفاده نوازندگان این ساز قرار می گیرد. پس از مرگ گالامیان همسر او در سال ۱۹۹۰ کلکسیون شخصی او را به کتابخانه دانشگاه موسیقی میشیگان بخشید.


ایوان گالامیان به جز یکشنبه ها، در طول روز ۹ ساعت به تدریس ویولون مشغول بود و هیچگاه به عنوان یک نوازنده ویولون مشهور نبوده بلکه یک استاد واقعی ادیت و ویولون بوده است. این موضوع سطح حرفه ای تدریس ویولون را به ما گوشزد می کند. مسئله ای که در ایران سالهاست به فراموشی سپرده شده است. (۱)

چه نیکوست که هموطنان گالامیان، معلم ممتاز ویولون-که شهرتش را مدیون داشتن علم ادیت بود- این شخصیت برجسته را سرلوحه خود قرار داده و به راحتی از کنار ادیت که در واقع همان شناخت و اجرای حس و بیان صحیح قطعه است نگذرند.

پی نوشت
۱- با وجود اینکه نزدیک به ۳۰ سال از اجرا های هنرمندان چیره دست ایرانی و غیر ایرانی ویولون، در ایران می گذرد ولی چنان مخاطبان موسیقی با این هنر غریبه شده اند که نوازنده ای می تواند، در تالار وحدت) موومان سوم کنسرتو ویولون بتهوون را در پوزسیون یک بنوازد و کسی خم به ابرو نیاورد! (اگرچه در این دوره، اجرای هر کنسرتویی غنیمتی است که-در نبود نوازندگان خارجی- بدون وجود همین مجریان داخلی غیر ممکن است)

11 دیدگاه

  • saze ghesegoo
    ارسال شده در فروردین ۱۵, ۱۳۸۵ در ۵:۰۷ ب.ظ

    ba tashakkor az matlabe khoobetoon

  • motalebi
    ارسال شده در فروردین ۱۶, ۱۳۸۵ در ۸:۲۵ ب.ظ

    asalan kasi too faze in harfa nist va too in avalem kasi seir nemikoneh(na alaghehi,na daneshi,va na talashi!)

  • Soloist
    ارسال شده در فروردین ۱۸, ۱۳۸۵ در ۴:۰۹ ب.ظ

    baba dige inghadr tablo address nade, magar too in salha bishtar az 1 nafar concerto beethoven ro ejra karde?????
    khob teflaki shayad nemitoonesteh bere position!

  • hessam
    ارسال شده در فروردین ۲۱, ۱۳۸۵ در ۱۱:۳۴ ق.ظ

    be omide roozi ke 1 ejraie khob az in concerto to iran bebinim

  • ارسال شده در تیر ۱۵, ۱۳۸۵ در ۴:۰۴ ب.ظ

    salam
    mer30 vaghean khob bood
    faghat age maghaleye kalem ari hast mamnoon misham:x

  • ُسعید جهانگیری
    ارسال شده در شهریور ۱, ۱۳۸۵ در ۱۲:۲۳ ب.ظ

    ba tashakor az mataalebe geranbahaye shoma masoolane site haarmonik eyyyyy kash ye hamchin moalem va ostadi ham dar iran vojood dasht make iran gardi kardim ye ostade hesabiye violon peida nakardim age kasi soragh dare bandaro ham raahnamaee kone!!!!!batashakor????!!!!!

  • ناشناس
    ارسال شده در بهمن ۲۲, ۱۳۸۵ در ۹:۲۴ ب.ظ

    سلام من نتهای جالب برای ویولن میخواهم کسی به من کمک میکنه؟

  • مطلبی
    ارسال شده در بهمن ۲۳, ۱۳۸۵ در ۷:۵۱ ب.ظ

    نت جالب؟ منظورت از جالب چیه؟ و نت جالب به نظرت چه خصوصیتی میتونه داشته باشه؟

  • niayesh
    ارسال شده در مرداد ۵, ۱۳۸۶ در ۱۱:۴۸ ق.ظ

    salam mer30 az matalebe jalebetoon darmorede violon man etodhaye khoobi baraye violon mikham mishe komakam konid????mamnoon misham

  • overnight_28888
    ارسال شده در آبان ۳, ۱۳۸۶ در ۱۱:۵۹ ب.ظ

    aaaaaaaaaalie man asheghe ghataate galamianam

  • اعدلیان
    ارسال شده در فروردین ۲۰, ۱۳۹۳ در ۱۲:۰۵ ب.ظ

    یک مطلب جالب اینکه ایشان متولد تبریز بودن یعنی اصالتا از ارمنه تبریزن

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نماد‌شناسی عود (VII)

ابن سینا در کتاب خود «شفا» (کتاب ریاضیات) (۲۲) بخش زیادی از فصل مربوط به آلات موسیقی را به بحث کوک و فواصل و فیزیک صدا اختصاص داده و در آن بیان کرده‌است که عود بهترینِ سازها و محبوب‌ترینِ آنها نزد مردم است. (۲۳) مضاف بر این در ادامه‌ راجع به تعداد سیم‌های عود می‌گوید که ما پیش‌تر آن را در یکی از افسانه‌هایی با نگاهی تن-نمایانه برای عود یافتیم: او می‌گوید که عود گاهی دارای ۵ جفت سیم است اما بیشتر ۴ جفت سیم دارد(۲۴) و در هر دو صورت سیم‌های این ساز معمولاً با یک فاصله‌ی چهارم نسبت به هم کوک می‌شوند.(۲۵)

مغالطات ایرانی – اجرای جهانی

یکی از مهمترین معیارهای سنجش کیفیت یک اثر موسیقایی در فضای موسیقی کلاسیک، اجرای چندین باره یک اثر توسط گروه ها و ارکستر های مختلف در اعصار مختلف است. این اعتقاد در بعضی از جوامع مثل کشور ما چنان همه گیر و جا افتاده شده است که به عنوان تنها معیار سنجش کیفیت یک اثر موسیقی کلاسیک به حساب می آید.

از روزهای گذشته…

چکیدۀ درس‌گفتارهای مبانی اتنوموزیکولوژی، جلسه دوم (II)

چکیدۀ درس‌گفتارهای مبانی اتنوموزیکولوژی، جلسه دوم (II)

به دلیل اهمیت دستگاه‌های ضبط صدا در رشتۀ اتنوموزیکولوژی، اولین مکاتب مرتبط به این رشته احتمالاً تحت تأثیر همین پدیده شکل گرفت. «آرشیو فونوگرام» در برلین مهمترین آرشیو اروپا است که در سال ۱۹۰۰ توسط کارل اشتومف و اوتو آبراهام (Otto Abraham) راه‌اندازی شد و مکتب اتنوموزیکولوژی برلین به نوعی تحت تأثیر تأسیس این آرشیو شکل گرفت. اتنوموزیکولوژیست‌های مکتب برلین بیشتر به تجزیه وتحلیل ساختاری موسیقی‌ها می‌پردازند تا اتنوگرافی فرهنگی که می‌تواند به دلیل سابقۀ طولانی رشتۀ موزیکولوژی در آلمان و اتریش و هم‌چنین وجود آرشیو فونوگرام که محقق را به بهره‌برداری از آثار ضبط شده برای تحقیق سوق می‌داد، باشد.
هنر از هنر تا جامعه (I)

هنر از هنر تا جامعه (I)

رابطه هنر با فرد و جامعه همواره رابطه ای بحث انگیز بوده است، علت شاید وجود تضادی است که میان قلمرو فرد و خلق و درک اثر هنری با مقولات دیگر اجتماعی بویژه سیاست وجود دارد. این تضاد ها ناشی از این نکته مهم است که برای سیاست تمامی پدیدارها تنها به وسیله تبدیل میشوند(به همین دلیل نیز سیاست یک دستگاه زاینده قدرت تلقی نمیشود، سیاست در حقیقت یک دستگاه مبدل قدرت اقتصادی به نظم اجتماعی آنهم، از نوع تحمیل شده و قانونی آن است). در حالیکه در فرهنگ موضوع معکوس است.
گفتگوی هارمونیک دو ساله شد

گفتگوی هارمونیک دو ساله شد

با همراهی و پیگیری شما دوستان وارد دومین سال از فعالیت خود شدیم، سال گذشته بسیاری از موضوعات عمومی و تخصصی موسیقی را با همکاری و در کنار شما تحلیل و بررسی کردیم و بیش از ۳۶۰ مقاله و نوشته با موضوعات مختلف را در سایت منتشر کردیم.
هشتادمین سال تولد لوریس چکناوریان جشن گرفته می شود

هشتادمین سال تولد لوریس چکناوریان جشن گرفته می شود

ادای دین به بزرگان و فرهیختگان هر جامعه دینی است که بر گردن تک تک ما نهاده شده. کسانی که زندگی خود را صرف ساختن فرهنگ و هنر این مرز و بوم کرده اند و همه ما وامدار آنان هستیم و چه قدردانی و بزرگداشتی برتر از اجرای آثار آنان با کیفیت و استانداردی قابل قبول.
طرّاحی دیتیل برای نی و تنبک (III)

طرّاحی دیتیل برای نی و تنبک (III)

حال اگر با این شرایط قرار باشد سالنی ساخته شود، پیش از هرچیز باید سیستم صوتی آن خیلی خوب باشد؛ آقاحسینقلی و میرزاعبدالله که نمی‌دانستند سیستم صوتی چیست. اگر من امروز بخواهم سالنی بسازم، همان سالنی را می‌سازم که برای موسیقی کلاسیک غربی می‌سازند، یا فرضاً همان سالنی که برای اجرای موسیقی مجلسی طراحی می‌شود.
به بهانه کنسرت ارکستر کامه راتا در تالار وحدت (III)

به بهانه کنسرت ارکستر کامه راتا در تالار وحدت (III)

نگاه هنری تدسکو را به خوبی در این نقل قول می توان ردیابی کرد:”هیچ وقت به مدرنیسم یا نئوکلاسیسم یا هر “ایسم” دیگری معتقد نبوده ام. معتقدم موسیقی یک فرم زبانی است که قادر به پیشرفت و بازسازی است. با این وجود موسیقی نباید آنچه را که توسط نسل های پیشین عرضه شده، کنار بگذارد. هر ابزار بیانی به شرطی که در موقعیت مناسب و به جا استفاده شود، می تواند مفید باشد (بنا به ضرورت نهادی ، نه میل و هوس یا مد روز). ساده ترین ابزارها معمولا بهترین آنها هستند. آنچه من درطول دوران تکامل هنری ام جستجو کرده ام، بیان شخصی با ابزارهایی هرچه ساده تر و مستقیم تر، در درون زبانی هرچه شفاف تر و دقیق تر بوده است.”
نصیحت کورساکوف به استراوینسکی

نصیحت کورساکوف به استراوینسکی

در کتاب داستان هنر موسیقی آمده است که ریمسکی کورساکوف به استراوینسکی نصیحت کرده بود که هرگز به موسیقی دبوسی گوش نده. او همواره هشدار میداده است که باید از این موسیقی پرهیز کرد (احتمالا” بخاطر نوآوری های او در موسیقی و سبک کاریش یعنی امپرسیونیسم ).
گفتگوی هارمونیک یکساله شد

گفتگوی هارمونیک یکساله شد

سال گذشته ۱۶ فروردین ماه بود که “گفتگوی هارمونیک” را راه اندازی کردیم و در کنار سایر وبلاگ ها و سایت های فارسی زبان در حد و توان خود سعی به گسترش آگاهی علاقمندان به موسیقی در این زمینه نمودیم. کار خود را با یک وبلاگ ساده شروع کردیم و با زبانی ساده وارد محفل گرم دوستداران موسیقی روی اینترنت شدیم.
گزارش جلسه دوم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (III)

گزارش جلسه دوم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (III)

در این مرحله، قطعات «بغض» و «تا مهتاب» از مجموعه‌ی جوی نقره‌ای مهتاب باز هم بدون اعلام مشخصات و بدون اشاره به این که نقدی در مورد این قطعات دقایقی پیش در کارگاه خوانده شده است، پخش و از حاضران خواسته شد که برای آنچه می‌شنوند توصیف یا شرح بنویسند. نتیجه این بود که بدون استثنا (حتا آنها که آموزش موسیقی کلاسیک اروپایی دیده بودند) –نسبت به نمونه‌ی مادریگال‌های ایتالیایی- حضار نکات بیشتری برای گفتن داشتند (اغلب این نکات درباره‌ی تشخیص محتوای مدال و پرده‌گردی قطعه بود). تا آنجا که حتا یکی از اعضای کارگاه (عباس خدایاری) توصیفی از این اثر به دست داد، مبتنی بر مقایسه‌ای که او با گونه‌های قدیمی‌تر (به زعم وی اصیل‌تر) سه‌تارنوازی در ذهن صورت داده بود.
لطفی، نظریه پرداز-پژوهشگر (II)

لطفی، نظریه پرداز-پژوهشگر (II)

آثاری که تحت عنوان نظریه‌پردازی و پژوهش از وی در کتاب سال شیدا منتشر شده حول دو محور اصلی متمرکز است. این دومحور که هر دو به گفته‌ی خودش در سال‌های دهه‌ی ۱۳۵۰ (۲) شکل گرفته نوشته‌های وی را به دو قسمت تقسیم کردهاست هر چند که جهان‌بینی لطفی در هر دوی آن‌ها به یک شکل خودنمایی می‌کند. یکی از دو محور اصلی توصیف-تشریح متفکرانه‌ی بخش‌هایی از موسیقی دستگاهی است که پیش از نوشته شدن مقالاتش در فرهنگ شفاهی در مورد آن‌ها نکاتی وجود داشته اما به دقت مورد بررسی قرار نگرفته بود (۳) و دیگری پرداخت نظریه‌ای برای توضیح روابط موسیقی دستگاهی است.