
آرشیو دستهها: مطالب عمومی
موسیقی، «عین»ِ سیاست
سه شنبه ۱ فروردین ۱۳۹۶

چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (XIV)
یکشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۵

چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (XIII)
شنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۵

از سمفونی ۹ بتهوون تا قدرت فاشیسمی آدلف هیتلر (III)
چهارشنبه ۱۲ آبان ۱۳۹۵

چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (XII)
یکشنبه ۹ آبان ۱۳۹۵

از سمفونی ۹ بتهوون تا قدرت فاشیسمی آدلف هیتلر (II)
چهارشنبه ۵ آبان ۱۳۹۵

موسیقی زنان، در سایهی حمایت
یکشنبه ۲ آبان ۱۳۹۵

آخرین ارسالها
- «بازخوانی آرای فارابی در باب موسیقی» در کنگره فارابی
- چند گام… در امتداد راه علینقی وزیری (IV)
- ریتم و ترادیسی (XVI)
- گفت و گو با جان کیج (II)
- اختتامیه دومین جشنواره صبا برگزار شد
- یادداشتی بر موسیقیهای انتخابیِ فیلمِ «رضا»
- واکاوی نظری موسیقی امبینت (I)
- گفت و گو با جان کیج (I)
- مروری بر آلبوم «تار و عود»
- ریتم و ترادیسی (XV)
- فرشاد سنجری و مرگ در آتش؛ درگذشت موسیقیدان ایرانی در وین
- چند گام… در امتداد راه علینقی وزیری (III)
از روزهای گذشته…

جوزپه وردی، اپراساز محبوب (III)
وردی و واگنر رهبران بزرگ موسیقی مستقل از یکدیگر بودند که به نظر می رسید با یکدیگر خصومت نیز داشتند. آنان هیچ گاه با یکدیگر ملاقات نکردند. نظریات وردی بر آثار واگنر بسیار کم بوده اما همان نیز نیکخواهانه نبود: “واگنر همواره انتخابهای یک شکل دارد، راههای تکراری، تلاش برای پرواز به جایی که تنها انسانهای منطقی از بودن در آنجا نتیجه می گیرند.” با این وجود در مرگ واگنر گفت: “غم انگیز، محزون، متاسف انگیز…! واگنر نامی است که تاثیری بزرگ و جاودان بر تاریخ هنر به جای خواهد گذارد.” نظر واگنر درباره آثار وردی که تنها یکی از آنها معروف است، واگنر پس از گوش سپردن به رکیوم وردی گفت” بهترین سخن آن است که سخنی نگوییم!”

حسین دهلوی، هفت دهه تلاش برای موسیقی
امروز ۷ مهرماه تولد مرد خستگی ناپذیر موسیقی ایران حسین دهلوی است. با اینکه دهلوی به ۷۸ سالگی می رسد و نشانه های پیری و افسردگی بخاطر مشقاتی که بر موسیقی (که همانا بزرگترین هم و غم اوست) گذشته در چهره اش پیداست، همچنان در حال تدریس موسیقی و تصحیح آثارش برای چاپ است.

مروری بر آلبوم «روز ششم»
اگر اهمیت یک آلبوم را تنها در انتشار یک قطعهی مهم تاریخی هم بدانیم، باید اهمیتی چشمگیر برای «روز ششم» قائل شویم. زیرا بالاخره پس از هفت دهه ضبطی شایسته از قطعهی پروانه (نسخهی ارکستری) امانوئل ملیک اصلانیان به دست میدهد. نسخهی پیانویی پروانه را اصلانیان در سال ۱۳۳۳ نوشت. دانستن همین نکته کافی است تا پس از دقیق شنیدن آن دریابیم چه اندازه رویکردش به استفاده از مصالح موسیقی ایرانی نو و جسورانه بوده است.

همگون و ناهمگون (VI)
به این نکته بسیار توجه کردم. ظهر که منزل سید احمد علوی بودیم، هنگام نقشخوانی، صدای اذان از مسجد محل بلند شد؛ هماهنگی عجیبی بین لحن و مُد، هر دو، وجود داشت و هر دو در «پرده سهگاه» میخواندند. وقتی از خانه سید احمد به طرف خانه خانم فاطمه پوینده راه افتادیم، نت تُنیک گام را در ذهنم حفظ کردم. به محض رسیدن به خانه خانم پوینده بعد از احوالپرسی خواهش کردم که همان لحظه بخواند. او شروع به خواندن کرد و جالب بود که ایشان هم در سهگاه و همان تنالیته میخواند. در پایان پرسیدم: خانم پوینده! مسجد به خانه شما نزدیک است؟ جواب داد: بله! پرسیدم صدای اذان را امروز ظهر شنیدهای؟ گفت: بله…».

جیمی هندریکس، پدر گیتار الکتریک (II)
در دهه شست هر چند هندریکس توانسته بود برای خود شهرتی کسب نماید اما چت چندلر نوازنده گیتار باس گروه مشهور Animals به وی توصیه کرد که به انگلیس برود و فعالیتهایش را در آنجا ادامه دهد. انگلیش مهد موسیقی راک اند رول، به راستی تنها جایی بود که توانست نبوغ و استعدادهای هندریکس را به نمایش گذارد؛ مهارت وی در نوازندگی و استیل خاص جیمی هندریکس به همراه ابداعاتش در نوازندگی باعث شد به سرعت نامش بر سر زیانها بیفتد.

فلیپ جاروسکی، مردی با صدای زنانه (I)
فیلیپ جاروسکی (Philippe Jaroussky)، خواننده کنتر تنور فرانسوی، در بیست و یک سالگی و در نخستین اجرای حرفه ای خود در سال ۱۹۹۹ در جشنواره تابستانی فرانسه اثری از اسکارلاتی (Scarlatti) را اجرا کرد. او در زمانبندی کار حرفه ای خود خوش شانس بوده است. زیرا در چند دهه گذشته، به بخش بزرگی از رپرتوار باروک (اپراها و موسیقی مقدس آهنگسازانی چون مونته وردی، پورسل، گلوک و بزرگان دیگری که کمتر شناخته شده هستند) جان تازه ای بخشیده شده است. این توجه دوباره به رپرتوار باروک باعث شد که یکی از تکان دهنده ترین صداها یعنی کنتر تنور نیز جان تازه ای بیابد. کنتر تنور صدای مرد بالغی است که به اندازه صدای پسربچه های خواننده گروه کر قدرتمند است.

ارسلان کامکار: شاید دیگر جسارت کنسرتو زدن پیدا نکنم!
برای کنسرتو زدن و سولیست بودن باید نوازندهای توانا بود. من بعد از اجرای کنسرتو ویولون بتهوون، پشت دستم را داغ کردم که دیگر کنسرتو نزنم! چرا که در آن اجرا از لحاظ روانی به من فشار زیادی وارد شد.

جونی آلیده، سلطان راک فرانسه (II)
در ابتدای کارش، جونی قدرت آوازی که به آن شناخته می شود را نداشت. آن چیزی که در اولین آلبوم هایش می شنویم صدایی بی ثبات است که به روشنی تحت تاثیر ستاره راک آمریکایی اِلویس پریسلی (Elvis Presley) قرار دارد. همانند سلطان راک، جونیِ جوان انتهای حرف های صدادار را به سمت زیر می سُراند و از نام آوا ها (onomatopée) خیلی استفاده می کرد (مثل yeah yeah معروف). او کلمات را بالا و پایین می برد همان طور که پایش را برای دعوت به رقص به زمین می کوبید.

پنج آلبوم برگزیده اینترنتی هفته
آلبومهای برگزیده اینترنتی بر اساس میزان فروش آنها در بازارهای اینترنت ارزش گذاری میشوند و این هفته (۲۱-Nov-2004) پنج آلبوم اول فهرست از این قرار هستند:

گوستاو مالر (IV)
سمفونی های مالر مربوط به سه دوره می شوند: دوره اول؛ با اشعار آلمانی “Wunderhorn” غالب شده که مالر در این دوره چهار سمفونی اول خود را نوشت. سمفونی شماره ۱ از ایده ای ملودیک برگرفته از شعرهایی از “Gesellen” به وجود آمده که در قسمت اول این سمفونی قرار دارد، سومین قسمت سمفونی اول شامل اشعار فرانسوی “Frère Jacques” می باشد که در مینور است. نکته خاص سومین قسمت در سمفونی شماره ۲ کم بودن صدای ارکستر و بلند بودن صدای خواننده است. سومین قسمت در سمفونی شماره ۳ بار دیگر آهنگی خیالی از اشعار “Wunderhorn” است.