گفتگوی هارمونیک

این تجربه و وجود چنین فضاهایی برای همکاری‌هایی در زمینه‌ی ترانه‌سرایی، نه تنها به رشد استعداد‌های فردی در بستر همکاری با دیگری منجر می‌شود، بلکه در تجربه‌های دیگری از اقدامات اجتماعی، از چنین کارگاه‌هایی برای گسترش و اجتماعی‌سازی مفاهیم ارزشمند که برای رشد آن جامعه مناسب باشد نیز بهره برده می‌شود.

در دیدگاه دکتر آبرئو می‌توان نکته‌ای را پررنگ دید. در ارکستر هر نوازنده و هر ساز نقش و کارکرد متمایزی دارد ولی نوازندگان ارزش والایی برای هماهنگی و همکاری قائل هستند و هدف همۀ آنها انتقال زیباییِ موسیقی به مخاطب است. برای این هدف افراد نقش‌های مختلف خود را با همکاری و به صورت مکمل انجام می‌دهند و در هنگام نواختن یا خواندن، کاملا نسبت به نقش ساز‌ها یا خوانندگان دیگر آگاه هستند، به آنها احترام می‌گذارند و تاثیر آن را در نتیجه نهایی که هارمونی و هماهنگی در اجراست می‌شناسند.

در چنین جامعه‌ای هر فرد صرف نظر از پیشینه‌ی خود، به طور فعال در شکل دادن به آینده این جامعه مشارکت می‌کند. سباستین روث، معتقد است که یکی از مزایای بزرگ موسیقی این است که فرآیندی ساختار یافته را در اختیار ما قرار می‌دهد که در آن افراد با پیشینه‌های بسیار متفاوت، نظرات مختلف و دیدگاه‌های متنوع از جهان، می‌توانند گردِ هم بیایند و اجازه دهند که موضع مخالف آنها باقی بماند، آن را بپذیرند و به آن احترام بگذارند در حالی که بالقوه با آن مخالف هستند. این افراد وقتی با هم می‌نوازند، باید در حین نواختن، گوش کنند. این هم‌زمانی به یک احترام متقابل منجر می‌شود. تصور کنید در یک ارکستر (orchestr) یا آنسامبل* مشغول نواختن هستید، شما هم‌زمان گوش می‌کنید و می‌نوازید.

آیا موسیقی می‌تواند در ایجاد همبستگی در جوامع و شکل دادن به یک جامعه‌ی مدنی نقش‌آفرین باشد؟ این سوالی است که برخی «موسسات برخاسته از جامعه» (Community – Based Institutions) در زمینه آموزش موسیقی سعی دارند تجربه‌هایی برای آن خلق کنند. یک نمونه از این موسسات، موسسه‌ی موسیقی جامعه (Community Music Work (CMW)) واقع در شهر پراویدنس (Providence) در ایالت رود آیلند (Rhode Island) در امریکا می‌باشد. این موسسه نزدیک به سه دهه است که مشغول فعالیت بوده و ماموریت خود را چنین تعریف می‌کند: