گفتگوی هارمونیک

نزد شازده هرمزی؛ ایشان ابتدا ساکن مشهد بوده و تار می‌نواختند سپس به تهران نقل مکان کرده است. استاد هرمزی در منزل شخصی به نام سرهنگ زابلی در چهار راه گلوبندک کلاس دایر کرده بود. بنده حدود دو سال به کلاس ایشان رفتم هنرمند گرامی آقای محمدرضا لطفی نیز به آنجا می‌آمد.

این را شما باید بگویید. اما خوب شاید حسن کار من این باشد که برای خودم سبکی آوردم و از کسی تقلید نکردم. در ضمن همه سبکی می‌توانم بخوانم هم سبک عربی هم با ارکستر گل‌ها و تحریر کاملا ایرانی و هم جاز. عیب کار بعضی از خواننده‌ها این است که می‌خواهند تقلید کنند. مثلا صدای من به طور طبیعی کمی تو دماغی است نمی‌دانم این حسن است یا عیب اما به هر حال کسانی هستند که صدایشان را به طور ساختگی تو دماغی می‌کنند و ادعا می‌کنند که صدایشان شبیه صدای من است. این را هم اضافه کنم که تحریر صدای من طبیعی است و نه ساختگی.

بعد از کلاس مرتضی‌خان که تقریباً بیست ساله بودم جامعه هنری مشهد و مردم از نواختن من خوش‌شان می‌آمد. در اوان افتتاح رادیو ارتش من روزی یک ربع ساعت در آن تکنوازی می‌کردم.

افراد زیادی در طول این سال‌ها به بنده مراجعه کرده‌اند از جمله احمد حیدری ساکن چهار محال بختیاری در تار سازی و خانم سیما محمدی ساکن بجنورد در سه تار سازی که در مسابقات کشوری رتبه اول را کسب کردند.

من ده دوازده سال دیرتر از قمر به دنیا آمده‌ام اما به هر حال در روزگاری که قمر آواز می‌خواند من هم آواز می‌خواندم. اما قمر زیاد من و امثال مرا جدی نمی‌گرفت. او خودش را خیلی بالاتر از ما می‌شمرد و البته بالاتر هم بود. شبی در مجلسی که بعضی از رجال هم در آن حضور داشتند من در حضور قمر آواز خواندم اما او اصلا مرا تشویق نکرد و حتی رویش را از من برگرداند. شادروان شیخ‌الملک اورنگ یکی از حاضران در این مجلس بود، به قمر گفت: «چرا به جوان‌ترها روی خوش نشان نمی‌دهی و به آنان اعتنایی نمی‌کنی؟» قمر پاسخ داد: «من بلبلم و این‌ها سیسک‌اند (سیسک به معنی گنجشک است) چگونه از من توقع دارید با آن‌ها پرواز کنم؟!» شیخ‌الملک اورنگ به او گفت: «ولی قمرجان! این را بدان که این سیسک‌ها روزی بلبل خواهند شد. هرکسی پنج‌روزه نوبت اوست.» در روزگار افول قمر، دوستی ما بر اساس رقابت نبود بر پایه‌ رفاقت بود.