علیرضا میرعلی نقی

براى او بهترین موقع بود چرا که سیستم فرهنگى کشور، متعاقب رشد صنعتى و شکوفایى اقتصادى، تغییرات چشمگیر کرده بود و امکانات وسیع دهه ۱۳۴۰ شمسى با سال هاى پیش ازآن قابل مقایسه نبود. سازمان ها و ادارات جدیدى براى موسیقى تأسیس شده بودند و رشد امکانات فرهنگى سال هاى ۱۳۵۷-۱۳۴۷ در هیچ دوره دیگرى از تاریخ معاصر، حداقل براى موسیقى، نظیرى نداشت. دکتر هرمز فرهت به دعوت سازمان رادیو تلویزیون ملى ایران، ریاست شوراى موسیقى را پذیرفت.

موسیقى کلاسیک (یا به تعبیرى موسیقى بین المللى)، زمینه کلى کار و علاقه هاى هرمز فرهت شد و او بعد از یک دوره کار عملى نزد واهه جنیگوزیان (نوازندگى ویولون)، به آمریکا رفت. درآن زمان ایرانیان اکثراً براى تحصیل به اروپا و به ویژه آلمان مى رفتند و آمریکا، سرزمینى دور و ناشناخته بود. هرمز فرهت اولین ایرانى است که در آمریکا تحصیلات موسیقى در سطح دانشگاهى انجام داده و بالاترین مراحل و مراتب تحصیلى را اخذ کرده است.

ربع قرن از سفر پروفسور هرمز فرهت به خارج از ایران مى گذرد. سفرى تا به حال بدون بازگشت و اسباب تأسف براى افراد آگاه به موسیقى ایرانى که ارزش علمى و ابعاد متفکرانه او را مى شناسند. موسیقیدانان زیر پنجاه سال با نام و آثار او آشنایى کمى دارند و یا اصلاً ندارند. در صورتى که او یکى از تأثیرگذارترین افراد در دوره خود بوده و نظریاتش هنوز هم شایسته مطالعه و توجه جدى است.