سجاد پورقناد

درباره آلبوم «بشنو ز مثنوی» باید بگویم که در آغاز کار قرار بود تنها در این آلبوم جواب آواز مربوط به ساز سه تار و بخش تکنوازی را همچون بقیه تکنوازان این آلبوم اجرا کنم ولی آقای رامین بحیرایی پیشنهاد دادند که در ابتدا و انتهای این آلبوم دو تصنیف مجزا که ساخته خودشان بود نیز افزوده شود. وقتی تصنیف اول را برای من خواندند به نظرم رسید که قابلیت‌های خوبی برای چندصدایی دارد.

اگر بخواهیم تا دهه پنجاه موسیقیدانانی را که آثاری پرشمار در عرصه موسیقیِ سیاسی دارند را نام ببریم تنها به نام عارف قزوینی برمی‌خوریم که البته نه در زمینه موسیقی محض یا بی‌کلام بلکه در زمینه ساختِ «موسیقیِ اعتراضی» یا به تعبیر بهتر «تصنیف سیاسی»، حضوری فعال داشته است. شاید عارف به خاطر پیشینه ادبی خود و گردن نهادن بر «اصلِ رسالت اجتماعی» در جامعۀ ادبیات، ساخت آثاری با مضامین روز را لازم می‌دیده و این اشعار نیز بالاجبار با موسیقی او عجین می‌شده ولی اگر او تنها یک آهنگساز بود، شاید هیچ اثری از او حتی با نام یا عنوانی که نشاندهنده ارتباط اثر با مسائل سیاسی و اجتماعی است دیده نمی‌شد.

چند سال پیش در حال صحبت با استاد کاظم داوودیان (آهنگساز) بودم، خاطره‌ای از کلاس استاد دهلوی گفتم؛ ماجرا این بود که از ایشان پرسیدم، با اینکه مدتی شاگرد پیانوی استاد ملیک اصلانیان بودید چرا برای پیانوی سولو قطعه‌ای نساخته اید؟ استاد پاسخ داد: «دانش لازم در این زمینه را نداشتم!»