سجاد پورقناد

بنده از کودکی موسیقی را با فراگیری پیانو آغاز کردم و در نوجوانی، به شدّت به موسیقیِ ایرانی از جمله، ساز تار علاقه پیدا کردم. فراگیری ساز تار را نزد جناب آقای فریبرز عزیزی آغاز کردم و در ادامه، از محضرِ اساتیدی مانند: محمد رضا لطفی و مجیدِ درخشانی بهره بردم.   

ویولون می‌نواختند؛ یک آقایی بودند، که در نوع خودشان در سنتور نوآور بودند و یک کاست بیرون دادند که هنوز هم خاص است: بهنام مناهجی، یک شخص خیلی ریز نقش و کوتاه قدی بودند و بسیار بسیار، در نوازندگی چابک بودند. به طرز عجیب غریبی فرز بودند. آقای مناهجی به شیوه آقای مشکاتیان ساز می‌ زدند. یک کاست هم بیرون دادند، شش قطعه که برای سنتور بود.

استاد بهارلو، از لحاظ دانش و اکل تدریس و به ویژه از لحاظ انسانیت و اخلاق با افراد دیگر قابل مقایسه نبودند؛ ایشان واقعاً مرد، بسیار شریف، خوب و تک بودند و یک حالت پدرانه داشتند و به گونه ای حمایت گر نیز بودند و باعث رشد و پیشرفت انسان می‌شدند و بنده در عجب هستم، چرا از سالها تدریس ایشان چندان شاگردان برجسته بیرون نیامدند.