سعید مجیدی

در دیداری که با جان ویلیامز نوازنده معروف گیتار در ایران داشتم، به نوعی به این ادعای من معترض بود. من ابتدا از زدن ریزها شروع کردم. روی ریز پنجم، جان ویلیامز دو دست خود را به علامت تسلیم بالا برد و گفت، من پذیرفتم. هیچ سازی نمی‌تواند این همه قابلیت در اجرای ریز و یا انواع تکنیک‌های گسترده را داشته باشد که البته عوامل دخیل در این امر را مجدد بر می‌شمارم:

ببینید مقبولیت یک اثر در گرو داشتن چند مؤلفه است. داشتن ساختار منسجم و مشخص یکی از این مؤلفه‌هاست، جملات هدفمند ریتمیک و محتوای قابل اجرا در صحنه، از دیگر شاخصه‌های یک اثر خوب و کار جدید است. اگر یک اثر قابلیت اجرای صحنه‌ای نداشته باشد، قطعاً توانایی برقراری ارتباط با طیف گسترده‌ای از مخاطب را هم ندارد، چراکه آن وقت در حوزۀ آثار موزیکال یا ریتمیک قابل گنجاندن نیست، بلکه یک اثر افکتیو محسوب می‌شود. من حضور مؤلفه‌های لازم برای یک کار وزین را مجموعاً سوئیت (خانه کوچک) می‌نامم. این اثر، سوئیت نیست. اگر برخی گذشتگان توانسته‌اند حداکثر با دو آجر بازی کنند، اینجا با چند آجر بازی شده اما باز هم سوئیت نیست. بسیاری از این سؤالات باید با اجرا همراه باشند تا پاسخ صحیح و قانع کننده بگیرید.

مجموع حرکات نمایشی ادا در آوردن حین، نوازندگی تولید صداهای عجیب و غریب و بی‌ارزش، عدم استفاده و فرار از تکنیک‌های فاخر و دارای ارزش هنری، استفاده از اصوات و حرکاتی که جزو حوزه نوازندگی تمبک هستند، اما ارزشی ندارند. و استفادۀ سبک‌سرانه از برخی تکنیک‌ها که مخ۸ که مخاطب عام را بیشتر به هیجان و تحریک کاذب احساسات سوق می‌دهد تا تفکر، از نظر من شارلا است.

البته باید بگویم، بداهه‌نوازی حاصل جستجو کردن آنی مغز  و قابلیت و توانایی اجرا توسط دستان است که براساس احساس آنی و تکیه بر محفوظات گذشته انجام می‌شود. پس بداهه‌نواز نبودن ضعف به حساب نمی‌آید. گو این‌که بداهه‌نواز بودن هم کار بی‌اهمیت و بی‌ارزشی نیست، اما این حاصل دیدگاهی است که بیشتر در موسیقی شرق سیطره داشته و دارد. وگرنه، فکر کردن به یک قطعه، پیراستن حشو و زوائد و به اصطلاح شسته رفته کردن و شیک تحویل دادن آن به مخاطب که خیلی با ارزشتر از تمرین نکردن و فکر نکردن است.

ایشان در گروه خوب می‌زند. علی‌الخصوص ترانه یا تصنیف‌هایی که آقای پایور تنظیم کرده یا به اتفاق نواخته‌اند. در هم‌نوازی با سازهای دیگر، حرفی برای گفتن ندارد و در تک‌نوازی جنبه‌های نمایش و حاشیه‌ای، مجالی به جان مایۀ اصلی نوازندگی نمی‌دهند.

بله عیسی خان را می‌گویید، من هر وقت به اصفهان بروم، پیش ایشان می‌ر‌وم. آدم سالم و جالبی است. یک نکته را هم یادآور شوم که ریتم و نمونۀ خوب و معروف مطربی همان ترانه‌ای‌ست که در متن فیلم قیصر از آن استفاده شده است. من از همین ریتم استفاده کرده و دوازده دقیقه مطربی ساخته و نواخته‌ام. بله من از مطربها گسترده‌تر می‎زنم اما باز مثل آنها نمی‎توانم بزنم.