لطفی منصوری (Lotfi Mansouri) کارگردان بزرگ اپرای ایرانی که از سال 1988 تا 2001 کارگردان اصلی اپرای سانفرانسیسکو (San Francisco Opera) بود، متولد 1929 در تهران است. در زمانی که ترنس مک اووین باز نشستگی خود را اعلام کرد، منصوری کاملا شناخته شده بود. او رئیس کمپانی کانادایی اپرا در تورنو (Toronto) بود. او مدرک تحصیلی داروسازی را از لوس آنجلس دریافت نموده، اما آن را به منظور دنبال کردن تمام وقت اپرا، رها کرد. در ابتدا به عنوان خواننده جوان با صدای تنور (tenor) به همراه UCLA’s Opera Workshop و پس از آن با خود اپرا، ادامه داد.

در اوایل 1962 منصوری به عنوان مدیرکمپانی لوس آنجلس مشغول به کار شد و در پی آن کارگردان صحنه در اپرای زوریخ شد، آدلر به آنجا رفت تا کار او را ببیند و به او پیشنهاد 6 کارگردانی اپرا در فصلهای سال 1963 را داد.

منصوری بعد از مک اووین، کارگردان و مدیر کل شد و حدود 60 اپرا برای اپرای سانفرانسیسکو (SFO) و بسیاری جاهای دیگر کارگردانی کرد. در 1975 رئیس کمپانی کانادایی اپرا بود و او تحول زیر نویسهای پرده ای (supertitles) را مطرح کرد. احساس او درباره تاثیر زیرنویس بر روی تماشاچی آن بود که آنان رابطه محکمتری با اجرا میتوانند برقرار کنند و این طرح تمام دنیای اپرا را دگرگون کرد!

منصوری اپراهای زیادی را به SFO معرفی کرد که شامل بیشتر اپراهای روسی بود که با رهبری Valery Gergiev اجرا شد و ارتباط محکمی با اپرای کیروف (Kirov Opera) برقرار شد، همچنین اجراهای "Guillaume Tell" روسینی و "I Vespri Siciliani" ساخته وردی از برنامه های مهم او می باشد.

یکی از بزرگترین موفقیتهای منصوری، نظارت و رسیدگی او در بازسازی خانه اپرا بعد از زلزله 1989 بود. بعد از تعطیل کردن آن در پایان فصل پائیزی 1995 برای مدت 21 ماه بازسازی با هزینه US$ 88 میلیون دلار، در 5 سپتامبر 1997، خانه اپرا مجددا باز گشایی شد که با دادن کنسرتی، این مراسم و هفتاد و پنجمین سالگرد اپرای سن فرنسیسکو را، جشن گرفتند.

ویژگیهای این کنسرت با داشتن مضمونی از گذشته، حال و آینده، بسیار شایسته این مراسم بود. همچنین در طی مراسم تعمیرات ناشی از خرابیهای زلزله لومی پریتای 1989 (Loma Prieta) به چشم می خورد که بر روی تماشاچیان و اجرا کنندگان تاثیر می گذاشت، این خرابه ها و نو سازیها، خانه اپرا 65 ساله را همچنان درخشنده باقی گذاشتند.

دونالد رانیسلز (Donald Runnicles) در سال 1990 به عنوان کارگردان موسیقی و رهبر اپرا SFO برگزیده شد و در 1992 به طور رسمی آغاز به کار کرد.

در نوامبر 1992 منصوری، دیدهای آرام (Pacific Visions) که برنامه ای بلند پروازانه محسوب میشد را طراحی کرد (به منظور ادامه دادن ساخت قطعات موسیقی پر هیجان اپرا از طریق کمیته های جدید و اجرای قطعات غیر معمول).

بسیاری از قطعات برای اولین بار در دوره لطفی منصوری اجرا شدند که از جمله آنها مرگ کلینک هوفر (The Death of Klinghoffer)، با آهنگسازی جان آدامز در سال 1992 بود.

درباره فعالیتها و دست آوردهای منصوری در طی سالها در SFO، کرونیکل (Chronicle) مطالبی نوشت و از فعالیت های او در راستای جذب مخاطب عادی، یاد کرد.

همزمان با رسیدن به خاتمه فصل 2001 منصوری استعفای خود را بعد از چهارده فصل در SFO و 50 سال در اپرای جهانی، اعلام کرد.

en.wikipedia.org