ای ولل
این چوپونه کی بود آقا؟
بقیه ش رو هم می ذاشتین!

درباره‏ی واپسین پاراگراف، توضیح بیشتری نمی‏دهید؟! منظورم این است که چگونه به این نتیجه رسیده‏اید؟

با سلام

بیشتر استدلالهای شما که مبتنی بر صرف وقت بیشتر برای نوازندگی نسبت به خوانندگی بود، صحیح است. اما این دلایل در هر زمینه ای قابل قبول باشد، در زمینه ی اقتصادی پذیرفته نیست. البته من هم به اصول اقتصادی آشنایی ندارم اما می دانم اولین و معروفترین آنها، اصل عرضه و تقاضاست.
کافی است از این منظر به مساله بنگرید که حتی اگر ۱۰۰ نوازنده ی ویلن ماهر و عالی با هم کنسرتی بگذراند، نمی توانند یک دهم جمعیتی را که برای کنسرت شجریان می آیند، به صحنه آورند.
میزان فروش نوار و سی دی هم همینطور.
پس هیچ سرمایه گذاری به یک اندازه به این افراد دستمزد نمی پردازد چرا که اصول علم اقتصاد از بحث حق و باطل و مسائل اخلاقی جداست.
این وضعیت در همه ی رشته ها و در همه جای دنیا برقرار است. اصلاً با مشاهده ی دوستان و آشنایان و … ملاحظه می کنید که میزان ثروت افراد چندان رابطه ای به میزان زحمت کشیده شده ندارد.

مثلاً در سینما و ورزش و … که نیک بنگرید، می بینید که استعداد خدادادی بیشتر از زحمت کشیده شده کارساز است.(حالا به ثروتهای نامشروع کاری نداریم)

صدای خوب هم یک موهبت خدادادی است. شاید از هر ۱۰ نوازنده ی ویلن یکی بتواند به مرحله ی عالی برسد که قطعاً نقش تمرین در این زمینه اساسی است، اما از هر ۱۰۰۰ خواننده هم یک نفر به مرحله ی قابل قبولی نمی رسد، چون بدون داشتن صدایی خوش، تمرین کارساز نیست.
بنابر این، یک انسانی که مادرزادی نابینا است نمی تواند خلبان شود، یک انسان کم استعداد نمی تواند ریاضیدان شود و … این یعنی استعدادهای مادرزادی انسان گاهی بیشتر از زحمت کشیدن مفید واقع می شوند.

اقا واقعا متاسفم برای شما.یک نگاهی به دنیا بیاندازید می بینید که صدای انسان و کلام او جذابتر ین عنصر در شکل گیری یک موسیقی بیادماندنی است و این نکته ای که شما و برخی از نوازندکان به آن اشاره دارید در همه جا وجود دارد. خوب است در اظهار نظر هاحب و بغض را کنار بگذاریم و بیش از این نا اگاهانه تیشه به ریشه خود نزنیم.

با سلام خدمت دوستان عزیز مخصوصا استاد ج س که همچنان مقالات بنده را پیگیری میکنند. واژه ژانر امروز در موسیقی و ادبیات به جای “نوع” بکار میرود، شاید به قول شما صحیح تر باشد که رژیستور را بکار ببرند (همانطور که مثلا در صداهای سازهای بادی چوبی از این واژه استفاده میکنند) ضمن اینکه ژانر را برای زیر مجموعه انواع صدا مانند “دراماتیک”، “لیریک” و … نیز بکار میبرند که باعث سردرگمی بیشتر هم میشود؛ باید برای این نوع تعاریف واژه استانداردی تثبیت شود.
دوست عزیز جناب رزمجویی،‌ فرمایش شما از منظر اقتصادی صحیح است ولی آیا جامعه موسیقی خود باعث و بانی این اتفاق نبوده؟ وقتی یک آهنگساز با تجربه روی آلبومش عکس خواننده ای را می اندازد که اولین کار خود را خوانده آیا این سنت غلط رشد نمیکند؟!
چرا در موسیقی کلاسیک این سنت وجود ندارد؟ پاواروتی هم که شهرتی غیر طبیعی پیدا کرد پس از همکاریهایش با خوانندگان پاپ بود والا پیش از آن شهرت عادی مثل دیگر موسیقیدانان کلاسیک داشت، یعنی تقریبا همانقدر که یک ویولونیست بزرگ را می شناختند او را هم میشناختند، همانطور که مثلا آن سوفی وان اتر را بسیار کمتر از آن سوفی موتر میشناسند و آثارش فروش میرود.
در موسیقی کلاسیک خود موسیقیدانان این بالانس را بوجود آورده اند که جایگاه واگنر نسبت به مثلا نترپکو کجاست! در مورد صدا هم اینگونه نیست و همانطور که در مقاله اشاره کردم در صورت حفاظت صدا و شناخت نوع صدایمان، خیلی از ما میتوانیم خواننده باشیم توجه داشته باشید که دلیلی ندارد همه ما مثلا صدای تنور داشته باشیم شاید منظور شما از کمیاب بودن صدا های خوب داشتن مثلا صدای تنور دراماتیک، کلوراتور است!)
دوست عزیز، سنتور نی! بعضس از سازها همانطور که در مقاله هم نوشتم به خاظر نوع تدریس بد آنها بسیار کم نوازنده هستند، یکی از آنها نی است. در مورد تدریس نی و شیوه نوازندگی آن دوستان ما در حال تهیه مقالات و آزمایشهایی در مورد انواع چوب نی هستند که روی سایت در آینده خواهد آمد.
آقای مهدی،‌ در مقاله هم گفتم که ممکن است کسی بخاطر قیافه یک بازیگر بگوید او بهتر از بازیگران دیگر است یک مثال دیگر میزنم، اگر شما صدای زنبورک را بیشتر از تار دوسته باشید دلیل بر این است که نوازنده زنبورک باید حقوق مالی بیشتری دریافت کند؟!
جناب اقای موسی، برای پیدا کردن سند آن گفته رجوع کنید به گفتگو تصویری در این لینک که امیدورام هنز قابل دسترسی باشد : http://www.parstimes.com/video/shajarian_discussion.ram
(اگر هم در دسترس نبود احتمال قوی نزد بسیاری از سینه چاکان ایشان وجود دارد که هر لحظه در حال ثبت زندگی و عادی ترین حرکات ایشان هستند)
خانم ثریا، منظور من فقط گستره صدایی نیست، بلکه جایگاه این گستره صدایی است. یک محور مختصات را در نظر بگیرید که مثلا صفر آن بمترین یا پایینترین نت خواننده باس است و بالاترین قابل اجرا برای آن خواننده عدد ۱۵ است، پس وسعت صدایی این فرد عدد ۱۵ است ولی یک خواننده تنور هم وسعت خواننده باس، کسی است که مثلا نت پایین صدای آن عدد ۵ و بالاترین نت آن ۲۰ است (یعنی محدوده وسعت صدایی آنها هر دو ۱۵ نت است ولی جایگاه فرکانسی آنها مختلف است)

سلام آقای پورقناد
امیدوارم با تهیه متد آموزشی این ساز هم نوازندگانش بیشر شوند
اما فبل از اون اگر با جناب افشارنیا هم مشورتی بفرمایید بد نیست
آقای رزمجویی
سلام
اینجا بیشتر بحث میزان دستمزد است نه میزان ثروت

جناب پورقناد، چند روز پیش، پرسشی پرسیدم(
http://www.harmonytalk.com/id/1852#comment-11215) ولی مرا به یک فایل ویدویی ارجاع دادید. سرعت اینترنت، اجازه‏ی بارگزاری چیزی بیش از متن و فوقش یکی‏دو تصویر نمی‏دهد. اگر منظورتان و یا حداقل بخش مهم سخنان آقای شجریان را برایم بنویسید، سپاسگزار خواهم شد.

آقای نویسنده.
برای شما بهترین کار این است که موسیقی بی کلام کار کنید و اینقدر پای اینترنت خود را خسته نکنید.
به دیگران هم توهین نکنید.
اگر با این دو تا تکنیکی که گفتید خواننده بوجود می آمد پس چرا خود شما بجای اینکه خواننده شوی داری نویسندگی میکنی؟ مگرآواز خواندن کشک است؟
شما ۱۰۰ سال هم زحمت بکشی نه خودت خواننده خوبی میشوی نه میتوانی خواننده خوبی بسازی.
نه شما و نه هیچ کس دیگر.
واقع بین باش و خود خوری نکن.

دوست عزیز آقای کاظم طبا طبایی، دلایل اینکه چرا خوانندگان کم هستند را در مقاله نوشته ام مطالعه بفرمایید ضمنا “شما ۱۰۰ سال هم زحمت بکشی نه خودت خواننده خوبی میشوی نه میتوانی خواننده خوبی بسازی.
نه شما و نه هیچ کس دیگر.
واقع بین باش و خود خوری نکن.” گفته ای عصبی و غیر عملی است، شما نه من را میشناسید نه میتوانید در مورد آن کسان دیگر اینطور قضاوت کنید… خوشبختانه نمونه ای که در مقاله هست میتواند محک خوبی باشد برای گفته های هردوی ما!

بادرود.البته شایدچوپان ،مکانیک یابقالی باشدکه بتواندصدای نی رابه مانندحسن کسایی دربیاوردیابه زلالی کیهان کلهرکمانچه بزنددراین صورت این فردصاحب یک استعداد خدادادی است ونمی توان ازاین مواردبه میزان مرارت یادگیری موسیقی پرداخت.بارهاشنیده ایم استادانی چون مشکاتیان ولطفی از
دوره گردان وچوپانان ملودیهایی شنیده وتأثیرگرفته اند.
درموردتکنیکهای آوازویادگیری سهل آن وساده بودن جمله بندی ها،همین کافی است که به قسمتی ازصحبت شمادرجواب “هیرش”عزیزاشاره کنم که حداقل ۱۵ سال نوازندگی رابرای خلق جملات آوازی لازم دانسته اید.البته اگرمنصف باشیداعتراف می کنیدمشکاتیان ولطفی هم بابیش از۴۰ سال نوازندگی نمی توانندجملات آوازی چون اثردستان یانوامرکب خوانی به وجودآورندهمانگونه که شجریان نمی تواندجملات سازی یاقطعاتی بسان آنهابه وجودآورد.
درموردزنبورک وتارلازم است عرض کنم مردم تاررابیشتردوست دارند.تاروآوازرابیشتردوست دارندزنبورک وویلن راکمتردرک می کنندچون متعلق به فرهنگشان نیست..
یکی ازملزومات آوازرابدرستی شعروکلام اشاره داشتیدامابه بزرگی ووسعت این دریای بیکران اشاره نداشتید.اگربه بزرگان موسیقی ایران بنگریدهمگی دراین دریاشناکرده اندوحتی تکنوازیهای آنهامتأثرازادبیات است وجمله بندیهای آنهاهرکدام مصرعی ازیک شعرزیباست.
اگردریک دستمان جام باده ودردیگری زلف یارباشدآنگاه بایک ریتم وموسیقی برگرفته ازآن حال خواهیم رقصیدولی اگردرذهنمان ژانرومدرنیته واستراوینسکی وشاملوو…باشدقطعاًطوردیگری به دنیامی نگریم.انتخاب کنیم ولی دیگران رابه چالش نکشیم.

آقایون دست از سر این چوپان بردارید!!
به نظر من چه خواننده و چه نوازنده هر دو اجراگر موسیقی هستند و از آن دو مهمتر “آهنگساز” است.حتی بسیار میبینیم که دستمزد خواننده از آهنگساز هم بیشتر است.من از آقایون خواننده میپرسم که اگر اهنگسازان این اهنگهای زیبا را نمیساختند شما چه چیزی در آستین داشتید؟! به جز دو تا چهچه زوار در رفته!!

سلفژ؟! حتما شوخی میکنید! ۹۰% خوانندگان حرفه ای آواز ایران سواد خواندن نت ندارند چطور فکر میکنید این چوپان سلفژ میداند؟
لطفا دقیقتر صحبت کنید که باعث بوجود آمدن کلی گویی و خلط مبحث نشود، من در این قسمت مقایسه ای بین زنبورک با آواز نداشتم و زنبورک به عنوان یک ساز بسیار ساده که فراگیری آن در ده دقیقه قابل انجام است، نام برده شد.
در مورد آلبومهایی که برای آواز مثال زدید باید عرض کنم درست است که یک خواننده به این خاطر که بیشتر این ردیف را میخواند تسلط بیشتری بر روی ردیف آوازی و تکنیکهای آن دارد ولی یک نوازنده هم اگر مسلط و کارکشته باشد مانند کسانی که نام بردیم میتواند جمله های آوازی برای آواز خلق کند.
شجریان بسیاری آواز های متوسط و گاه بسیار معمولی و ضعیف هم در دستگاه ماهور و بیات ترک خوانده است، این دلیل نمیشود که آنها را برای محک استعداد شجریان به کار ببریم (البته لازم است اضافه کنم بعید میدانم دو آواز نام برده ساخته لطفی باشد و احتمال قوی آنها هم از شجریان است چون در این زمینه شجریان کمتر از کسی حرف شنوی دارد ولی با این حال مثلا آواز سپیده را بسیار زیباتر و نو آورانه تر از شب وصل میدانم)
جالب است در مقیاسی بسیار بزرگتر، بحثی بوده در مورد اینکه آیا آهنگسازی که نوازنده مثلا پیانو نیست، آیا میتواند مانند آهنگسازی که نوازنده پیانو بوده به خلق اثر برای این ساز بپردازد؟ بسیاری جوابشان منفی بوده ولی تاریخ نشان میدهد که نه بسیاری از آهنگسازان از نوازندگی پیانو (حتی در یک سوم توانایی ای که قطعاتشان لازم دارد) ناتوان هستند. (برای مثال نگاه کنید به کنسرتو ویولون چایکوفسکی و سطح نوازندگی ویولون او!) حالا آواز و تکنیکهای محدود آن جای خود دارد…
امیدوارم در پاسخ چایکوفسکی و زنبورک و شجریان را کنار هم نچینید! با دقت بیشتر روی سیر مقاله میتوانید بهتر متوجه منظور شوید و دچار چنین سردرگمی هایی نشوید.
بله بسیاری از مردم تجویدی را با آهنگهایش میشناسند ولی اگر قرار باشد که نامهای آهنگسازان را از نوازندگان جدا کنیم احتمالا به چنین نامهایی برخورد میکنیم حبیب بدیعی، اسدالله ملک، پرویز یاحقی و در تار جلیل شهناز و فرهنگ شریف (البته همه اینها آهنگ هم ساخته اند ولی مردم هنرشناس هم شاید فقط یک آهنگ از آنها را بشناسند)
فکر میکنم منظور شما را متوجه شدم، برای خلق جملات آوازی بعضی از نوازندگان بیتی را در ذهن مجسم میکنند (البته میشود جای آن فعولا فعولا … گذاشت) تا جملات با طول بیشتری ساخته شود که البته این یکی از راه های ساخت جملات آوازی برای ساز است.
درست است میشود بهتر از آقای کرامتی هم روی ردیف سازی شعر گذشت ولی وقتی مثلا در گوشه راک عبدالله ماهور جمله ها به آن شکل است چه شعری میشود روی آن گذاشت؟ به جز اینکه مانند ساز بدون کلام اجرا شود؟