ارکستر سمفونیک لندن (London Symphony Orchestra)، مهمترین ارکستر انگلستان و همچنین یکی از مشهورترین ارکسترهای دنیا می باشد. از سال 1982 این ارکستر در مرکز هنری باربیکن (Barbican) لندن قرار گرفت و امروز بسیاری از مشهورترین آثار موسیقی کلاسیک ضبط شده، با این ارکستر ضبط شده است.

ارکستر سمفونیک لندن (LSO) در سال 1904 به عنوان یک سازمان مستقل و خودمختار فعال شد، در واقع این ارکستر، اولین ارکستر در انگلستان با چنین ویژگی بود.

LSO اولین کنسرت خود را در 9 ژوئن همان سال به رهبری هانس ریشتر (Hans Richter) برگزار کرد.

ریشتر تا سال 1911 رهبر اصلی ارکستر باقی ماند تا زمانی که ادوارد ادلگار (Edward Elgar) برای یک سال رهبری آنرا بر عهده گرفت و در این زمان شش کنسرت را به عنوان رهبر اصلی هدایت کرد.

از آخرین رهبرانی که با این ارکستر همکاری داشتند میتوان به: پیر مونتو (Pierre Monteux) از 1961 تا 64، ایشتوان کرتژ (István Kertész) از 1965 تا 68، آندره پروین (André Previn) از 1968 تا 79 و کلودیو آبادو (Claudio Abbado) از 1979 تا 88. از سال 1988 تا 1995 رهبر آمریکایی میشل تیلسون تامس (Michael Tilson Thomas) آنجا را در دست گرفت و در 1995 به عنوان رهبر اصلی میهمان منصوب شد.

سر کالین دیویس (Colin Davis) از 1995 تا 2006 رهبر LSO بود و در سال 2007 ریاست ارکسترا را بر عهده گرفت. در 1 ژانویه 2007 والری ژرژیو (Valery Gergiev) رهبر LSO شد. پروین همچنان نام پرافتخار رهبری این ارکستر را برخود دارد.

در 2006 دانیل هاردینگ (Daniel Harding) رهبر مهمان شد و در کنار تیلسون تامس همکاری می کرد.

LSO اولین ارکستر انگلیسی بود که در خارج از کشور کنسرت می داد و اولین اجرای آن در پاریس در سال 1906 بود. LSO قرار بود در آپریل سال 1912 به همراه کشتی تایتانیک سفری برای کنسرت به نیویورک داشته باشد اما خوشبختانه در دقایق آخر برنامه خود را عقب انداختند!

این اولین باری بود که آنها در نیویورک می نواختند و در سال 1973 اولین باری بود که دعوت شدند تا در جشنواره سالزبورگ (Salzburg) شرکت کنند. ارکستر سفرهای خود را در سرتاسر دنیا ادامه داد. در سال 1956 ارکستر سمفونیک لندن در فیلم آلفرد هیچکاک "مردی که خیلی زیاد می دانست" (The Man Who Knew Too Much) ظاهر شد با رهبری برنارد هرمان (Bernard Herrmann) آهنگساز که در رویال آلبرت هال فیلمبرداری شد.

در سال 1966 گروه کر سمفونی لندن (LSC) تشکیل داده شد به عنوان مکملی برای LSO، اگرچه خود آن به عنوان یک سازمان کاملا مستقل رشد کرد و توانست با دیگر ارکسترها مشارکت کند.

LSO تا مدت زمان طولانی به عنوان سفارش گیرترین ارکسترای لندن شناخته شده بود. LSO بیشتر تا مدت زمان بسیار طولانی از داشتن عضو خانم در ارکسترا امتناع کرد و دلیل عمده آن این بود که اعتقاد داشتند خانم ها روی صدای ارکسترا تاثیر می گذارند، در ارکستر وین نیز چنین مخالفتی وجود داشت.

اولین خانمی که توانست به ارکسترای LSO راه پیدا کند، نوازنده ابوا خانم اوولین رتول (Evelyn Rothwell) بود.