ارکستر فیلارمونیک لندن (LPO) یکی از شاخص ترین ارکسترهای انگلستان می باشد که در تالار جشنواره سلطنتی قرار دارد، به علاوه LPO اصلیترین ارکستر جشنواره اپرای Glyndebourne می باشد. همچنین ارکستر LPO در Congress Theatre، East Bourne و Brighton Dome کنسرت داده است. این ارکستر در سال 1932 توسط سر توماس بیکام (Sir Thomas Beecham) شکل گرفت و اولین کنسرت آن در 7 اکتبر 1932 در تالار ملکه لندن بود. رهبر بنیانگذار آن مالکوم سرجنت (Malcolm Sargent) بوده، در سالهای ابتدایی، ارکستر توسط پال بیرد (Paul Beard) و دیوید مک کالوم (David McCallum) رهبری می شد، همچنین از جمله نوازندگانی که ارکستر را مدیریت می کردند، آنتونی پینی (Anthony Pini)، رینالد کل (Reginald Kell)، لئون گُسنس (Léon Goossens)، گیون بروک (Gwydion Brooke)، جفری گیلبرت (Geoffrey Gilbert)، برند والتون (Bernard Walton) و جیمز برادشو (James Bradshaw) بودند.

یکی از اولین کنسرت های این ارکستر (که در نوامبر 1932 بود) یهودی منوهین 16 ساله کنسرتوهای ویولون های باخ و موتزار را به رهبری بیکام و کنسرتوی مینور B از الگار (Elgar) را به رهبری خود آهنگساز می نواخت.

در سالهای 1930، LPO ارکستری بود برای فصول برگزاری اپرای بین الملی در خانه اپرای رویال و Covent Garden که بیکام کارگردان هنری آن بود. بیکام ارکستر را در مجموعه آثار ضبط شده 78 rmp برای ریکوردهای کلمبیا رهبری کرد و همچنین به خاطر ضبط دومین سمفونی برامس در سال 1939 به شدت از او و ارکستر تقدیر شد و این اثر بعدها مجددا روی CD و LP تکثیر شد.

جنگ و پس از جنگ
در سال 1939 حامیان ارکستر کمک مالی خود را قطع کردند و ارکستر خود مختار شد و خود اعضای آن درباره برنامه ها و سازماندهی ارکستر توانستند تصمیم گیری کنند. در زمان جنگ جهانی دوم LPO به ویژه در دادن تورهایی در سراسر کشور و اجرای موسیقی در مکانهایی که معمولا چنین امکانی نداشتند، بسیار فعال بود.

بر اثر بمباران هوایی در تالار ملکه در مه 1941 بسیاری از سازهای ارکستر از بین رفت و درخواست آنها برای کمک از BBC پخش شد، عکس العمل مردم فوق العاده بود، با بخشیدن سازهای بسیاری توسط مردم به ارکستر، LPO بار دیگر قادر به ادامه دادن شد. در زمان غیبت بیکام، ارکستر اغلب توسط ریچارد تائوبر (Richard Tauber) رهبری می شد.

بعد از پایان جنگ بیکام به LPO بازگشت و بعد از 18 ماه آنجا را ترک کرد به دلیل دریافت ارکستری جدید به نام رویال فیلارمونیک (RPO)!

در این دوره ویکتور- د- ساباتا (Victor de Sabata)، برونو والتر (Bruno Walter)، سرجیو چیلیبیداکه (Sergiu Celibidache) و ویلهم فورت وانگلر (Wilhelm Furtwängler) رهبران میهمان بودند.

بین سالهای 1949 تا 50، LSO در حدود 248 کنسرت داد که در مقایسه با ارکستر سمفونیک لندن (LSO) که 103 کنسرت داده بود و فیلارمونیا و رویال فیلارمونیک (RPO) هر کدام 32 کنسرت داشته اند، رکورد بسیار بالایی است.

بعد از دوره ای بدون رهبر اصلی، ارکستر در سال 1947 رهبری هلندی به نام ادئوارد وان بینوم (Eduard van Beinum) را استخدام نمود. در آن زمان افرادی با ملیتی غیر از انگلیسی تنها 6 ماه در سال مجاز به کار در انگلستان بودند. در مدت غیبت وان بینوم، رهبران میهمان از جمله جین مارتیون (Jean Martinon) کار او را ادامه می دادند.

وضعیت نامناسب سلامتی وان بینوم، او را مجبور به استعفا در سال 1950 کرد. توماس راسل (Thomas Russell) مدیر LPO، سر آدریان بولت (Sir Adrian Boult) را به عنوان رهبر دعوت کرد که این اتفاق پس از بازنشستگی بولت از رهبری اصلی ارکستر سمفونیک بی بی سی (BBC Symphonic Orchestra) بود!