گفتگو با جاشوآ بل (I)

جاشوآ بل
جاشوآ بل
مطلبی که در پیش رو دارید گفتگویی است با جاشوآ بل (Joshua Bell) ویولنیست مشهور آمریکایی که توسط لائوری در ۷ اکتبر ۲۰۰۹ ساعت ۶:۳۴ شب، انجام شده است.

حتی افرادی که علاقه فراوانی به موسیقی کلاسیک ندارند جاشوآ بل را می شناسند، شخصی که با اجرای چند سال گذشته اش در ایستگاههای مترو واشنگتون، موج جدیدی را آغاز نموده! هم اکنون این ویولنیست ۴۴ ساله است، دارنده جوایز فراوان، بیش از سی آلبوم و اجرا در کنسرتهای بیشمار در سرتاسر دنیا… وا این موفقیت ها را در کتاب زندگی حرفه ای خود ثبت کرده است؛ هفته گذشته قبل از اجرای “برنامه امشب” به همراه کونان اُبرین (Conan O’Brien) وقتی را در اختیار من قرار داد تا با او گفتگویی داشته باشم.

آلبوم جدید شما “جاشوآ بل در خانه به همراه دوستان” نام دارد با حضور؛ استینگ، کریس بوتی (Chris Botti)، کریس تیله (Chris Thile)، گروه تیمپو لیبره (Tiempo Libre)، ادگار میر (Edgar Meyer)، کریستین چنوویث (Kristin Chenowith)، سم بوش (Sam Bush)، جاش گروبن (Josh Groban)، فرانکی مورنو (Frankie Moreno)، ناتان گان (Nathan Gunn)، رجینا اسپکتور (Regina Spektor)، دیو گراسین (Dave Grusin)، کارل کراینهوف (Carel Kraayenhof)، مایکل مارشال (Mike Marshall)، آنوشکا شانکار و مارفین هاملیش (Marvin Hamlisch). درباره این آلبوم بیشتر توضیح دهید، نمی دانستم شما دوست دارید سالن کنسرتی در خانه خود داشته باشید…!
همیشه دوستان را به خانه ام دعوت می کنم و در کنار یکدیگر می نوازیم، به طور غیر رسمی، هر کسی ساز خود را می آورد و مینوازد و دیگران اطراف ما می نشینند و گوش می سپارند. آنان از گوش دادن به موسیقی به این شیوه لذت می برند. بنابراین زمانی که خانه ام در منتهتن را بازسازی کردم نقشه ام آن بود که فضای کوچکی برای اجرای کنسرت در آن بسازم، همچنین پرده تئاتری نیز دارم که حسی از فضای نمایش را به آن می افزاید.

من تازه به خانه ام نقل مکان کرده ام و چند شبی را در این فضا به نواختن پرداختیم، امیدوارم اجراهایمان جدی تر و منظم تر شود حتی تبدیل به کنسرتهای برای امور خیریه شود.

آیا شما همسایگانی ندارید که از سر و صدا ناراضی باشند و اعتراض کنند؟
نه (با خنده)، من در طبقه بالای این آپارتمان زندگی می کنم و کاری که انجام دادم؛ گذاردن سطحی در کف اتاق که صدا را می گیرد است! بنابراین مشکل بیرون رفتن صدا نداریم.

گمان می کنم کنسرت خانگی در اصل چیزی است که موسیقی بدان منظور به وجود آمده!
البته، بسیاری از موسیقی های سالنی بر اساس همین قانون نوشته شده اند، من دوستانی دارم که موسیقیدان نیستند و به تالار کارنگی می آیند تا نواختن مرا بشنوند، اما زمانی که به خانه من می آیند و همان افراد را در حال نواختن می بینند، باز موسیقی جدیدی را تجربه می کنند.

کار کردن با افرادی که در این آلبوم حضور دارند چگونه است؟ برای مثال نواختن به همراه استینگ را چطور تجربه کردید؟ شما تمام ستارگان را در یک جا جمع کرده اید، چگونه به این ایده رسیدید؟
تا آن زمان هیچ گاه با استینگ ننواخته بودم، اما کنسرتی داشتیم که او نامه هایی از شومان را می خواند و من می نواختم…

اخیرا آن را بر روی DVD ضبط کرده.
من در آن اثر ضبط شده نبودم اما اجراهایی با هم داشتیم و در آنجا بود که او را ملاقات کردم و با او آشنا شدم. من به تعداد محدودی موسیقی راک از دهه ۸۰ گوش داده ام، “پیدایش” (Genesis) و “پلیس” آثار راکی بود که بسیار دوست داشتم. می دانستم استینگ به ظرافتهای موسیقی کلاسیک علاقمند است. از او پرسیدم آیا تمایل دارد در این آلبوم حضور یابد و او گفت: “بله”. نمی دانستیم دقیقا چه اثری از کار درخواهد آمد، عقیده من اجرای یکی از آهنگهای راک خود او بود اما بعد به این نتیجه رسیدیم که آثار آهنگساز جان داولند (John Dowland) که خود استینگ آنان را اجرا کرده بود را برای ویلن آماده کنیم. من واقعا هیجان زده و مشعوف از همکاری با او بودم، او به درستی و با وزن می خواند… (می خندد) واقعا استاد است.

در طرف دیگر، شاهد حضور نوازنده جوان ماندولین کریس تیل هستیم.
دوستی من با نوازنده بیس؛ ادگار میر بسیار قدیمی است، ۱۰ سال پیش آلبومی با هم داشتیم به نام “سفر کوتاه به خانه” و در کنار او، مایکل مارشال و سم بوش تجربه ای فوق العاده عالی را کسب کردم. ادگار تمام موسیقی را نوشته بود و ما همانند گروههای راک به نقاط مختلف با اتوبوس سفر می کردیم. بنابراین، این آلبوم بار دیگر شانسی بود که چهار نفر ما را کنار هم جمع کند. کریس تیل را ادگار به من معرفی کرد، من رفتم و به نواختن او گوش دادم، شگفت آور بود. به درخواست من ادگار قطعه ای برای او و من نوشت.

3 دیدگاه

  • شکوری
    ارسال شده در مهر ۲۱, ۱۳۸۸ در ۱۰:۲۵ ب.ظ

    منبع مقاله را فراموش کرده اید!

  • ارسال شده در مهر ۲۱, ۱۳۸۸ در ۱۱:۱۴ ب.ظ

    دوست گرامی در شماره پایانی منبع مقاله را خواهید دید.

  • وحید
    ارسال شده در مهر ۲۵, ۱۳۸۸ در ۳:۴۰ ب.ظ

    با درود
    سن این نوازنده بزرگ به اشتباه ۴۴ سال ذکر شده است که درست آن ۴۱ سال است.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مروری بر آلبوم «ایوارگاه»

وحید طهرانی آزاد با ایوارگاهش نشان می‌دهد که امروز، برخلاف تصور درونی‌شده‌ی عمومی، می‌توان بدون عملیات محیرالعقول و شعبده ساز درخور زد و گوشی یافت. اگر از چهار دونوازی کوتاه سنتور و ویلن (پرنای ۱ تا ۴)، با همه‌ی کمیابیِ خودِ ترکیب و نگاه متفاوت به سبک و سیاق خط ویلن، موقتا چشم بپوشیم هیچ چیز عجیب و غریبی در ایوارگاه نمی‌یابیم. آنچه در ایوارگاه به گوش می‌رسد غریبه که نه، اما شخصی است.

فرایند خم کردن زه وارها و اتصال آن به ساختمان کلافها در ویولن (I)

محتوای این مقاله بخشی از دروس ارائه شده در شهریورماه ۱۳۹۷ در کارگاه رضا ضیائی (RZW) توسط رضا ضیائی است که فرشاد شالپوش آن را گردآوری و تدوین کرده و امیر خمسه ویراستاری آن را بر عهده گرفته است. متن کامل و دیگر مقالات مرتبط در آرشیو کارگاه موجود است.

از روزهای گذشته…

مجموعه کارگاه های موسیقی «مانِ هُنر هَنوز» برگزار می شود

مجموعه کارگاه های موسیقی «مانِ هُنر هَنوز» برگزار می شود

مجموعه کارگاه های موسیقی «مانِ هُنر هَنوز»، اردیبهشت ماه امسال آغاز به کار می کند. در این کلاسها، محسن قانع بصیری، فرشاد توکلی، سید علی‌رضا میر‌علی‌نقی، سجاد پورقناد، بابک خضرایی، مانی جعفرزاده و خدایار قاقانی به ارائه مباحثی که در ادامه می خوانید می پردازند.
موسیقی و جنسیت (I)

موسیقی و جنسیت (I)

برای شناخت رفتارهای انسانی در قلمرو هنر، باید توجه داشت که هنر از مقولات فرهنگ و به ویژه آنگاه که وارد قلمرو خلاقیت می شود، فرهنگ انتقادی است. پس لازم است، رفتارهای قلمروهای سه گانه ی سیاست، اقتصاد و فرهنگ انتقادی را مورد توجه قرار دهیم.
امینی: تکنوازی های مجید وفادار منتشر خواهد شد

امینی: تکنوازی های مجید وفادار منتشر خواهد شد

تصنیف به «سوی تو» یکی از آثار تاریخ موسیقی ماست که متاسفانه خواننده‌های مختلفی هم رفته اند سراغش و اجراهای خیلی سبکی از آن شنیده ایم و در این ضبط و اجرا سعی می کنیم روایت فاخری از آن را به اجرا بگذاریم. به خاطر همین تصنیف و حجم خاطرات فرهنگی زیادی که پشت آن است، ما اسم این آلبوم را گذاشته ایم «بگو کجایی؟» و فکر می‌کنم این نام می‌تواند اثر خوبی در خاطرات مردم داشته باشد.
ستایش؟

ستایش؟

آیا همیشه باید از ستایش شدن خوشحال باشیم؟ تعریف شنیدن همیشه خوب است؟ سوال عجیبی است. چون همه فکر می‌کنیم جوابش از قبل معلوم است؛ یک بله‌ی محکم و بدون تردید. اگر این طور فکر کنیم قطعا اشتباه کرده‌ایم. بگذارید یک واقعه از تاریخ موسیقی را مرور کنیم تا معلوم شود موضوع به این سادگی‌ها هم نیست. «روبرت شومان» آهنگسازی که در ضمن منتقدی چیره‌دست نیز بود، یک ماه پس از اولین دیدار «یوهانس برامس» جوان را با عنوان مسیحِ موسیقی که «رسالتش بیانِ متعالیِ عصر خود است»، ستود. آهنگسازِ جوان خردمندانه به شومان نوشت: «تمجید آشکار شما از من، شاید چنان انتظار شنوندگان را بالا می‌برد که نمی‌دانم چگونه می‌توانم آن را برآورده کنم.» (۱)
اصول نوازندگی ویولن (VI)

اصول نوازندگی ویولن (VI)

چگونگی وارد آوردن نیرو: نیروی وارده برای انگشت گذاری، تنها بایستی از طریق سر انگشت بر روی گریف وارد گردد و نبایستی سایر قسمت های دست (به خصوص ناحیه مچ)، درگیر این مسئله شود. برای تمرین می توان بدون بکارگیری آرشه، ویلون را نگاه داشت و با پرتاب انگشتان از فاصله یک الی دو سانتی بر روی گریف و اعمال نیرو تنها از طریق سر انگشت، به تمرین انگشت گذاری پرداخت. در این تمرین لازم است تا نکات زیر رعایت گردد:
آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (XV)

آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (XV)

ذیل عنوان فرهنگ های شفاهی توضیح دادیم که این فرهنگ ها، حداقل تاکنون یعنی قرن ۲۰ میلادی، از عواملی غیرمشابه فرهنگ های غیر شفاهی استفاده می کرده اند. در سالهای نخستین هزاره جدید و با تغییراتی که در زندگی افراد به وجود آمده و مانند گذشته دسترسی آسان و دائم به استاد برای آموختن صحیح و کامل به روش سینه به سینه وجود ندارد، ما را به این اعتقاد میرساند، که آوانگاری و نت نگاری و همچنین استفاده از نوارکاست، سی دی، دی وی دی تصویری و… در آموختن و انتقال میراث گذشتگان می تواند بسیار مؤثر باشد. ‌‌
سیمون راتل، رهبر فعلی ارکستر فیلارمونیک برلین (II)

سیمون راتل، رهبر فعلی ارکستر فیلارمونیک برلین (II)

در سال ۲۰۰۶ در جراید آلمان مجادله ای در مورد کیفت کنسرتهای راتل در ارکستر فیلارمونیک برلین آغاز شد و یکی از منتقدین آلمانی وی با نام Manuel Brug انتقادات آتشینی از او کرد؛ دامنه این انتقادات تا جراید انگلستان نیز کشیده شد.
این آب‌های اهلیِ وحشت… (II)

این آب‌های اهلیِ وحشت… (II)

جوزپه تارتینی (۱۷۷۰-۱۶۹۲) نوازنده و آهنگساز ایتالیایی، از مکتب‌آفرینان نوازندگی ویولن تا قبل از پاگانینی است. این موسیقیدان دوره‌ی باروک، با وجود اینکه در طول حیات خود بیش از ۱۴۰ کنسرتو ویولون ساخت، اما امروزه بیشتر با اثری شناخته می‌شود که در سال ۱۷۱۳ و در ۲۱ سالگی پس از دیدن کابوسی آن را ساخته بود. کابوسی که در آن، شیطان بر سر قبض روح آهنگساز با او نزاع دارد و در جایی، از تارتینی می‌خواهد تا ویولون‌اش را به او دهد تا برایش بنوازد.
روش سوزوکی (قسمت سی ششم)

روش سوزوکی (قسمت سی ششم)

بعد ها در زمانی که مدرسه بازرگانی را می‌گذراندم، تعطیلات تابستان را در کارگاه کار می‌کردم، در آنجا همه فوت و فن ساخت ویولون را آموختم مثلاً بخش هایی که با ماشین انجام می‌شد و بخش هایی که با دست انجام می گرفت (مانند لاک زدن و جلا زدن) تا اینکه مراحل ساختن ساز تمام و کمال به آخر می رسید و از همه مهم تر خوشحالی غیر قابل وصفی بود که از این تلاش و جد و جهد بدست می‌آمد.
نقد تاریخ نگاری موسیقی ایرانی (I)

نقد تاریخ نگاری موسیقی ایرانی (I)

تاریخ نگاری در مقوله ی هنر، در فرهنگ ایرانی و فارسی بیشتر به شعر و ادبیات اختصاص یافته و تنها در این بخش است که بررسی های تاریخی مفصل، معتبر و متنوع موجود است. بررسی های تاریخی در هنرهای دیگر، از جمله موسیقی، کم یاب اند و آنچه که هست (چنان که در این نوشته بررسی خواهد شد) چندان معتبر و مفصل نیستند.