وینتان مارسالیس، تکنیک درخشان ترمپت (II)

وینتان مارسالیس
وینتان مارسالیس
وی کنسرتو تروپت های هایدن، هامل و لئوپولد موتسارت را در سن ۲۱ سالگی ضبط کرده است و در ادامه، ضبط ۱۰ اثر کلاسیک دیگر را نیز به آنان اضافه نمود. همچنین به همراه ارکسترهای بزرگی همچون: فیلارمونیک نیویورک، فیلارمونیک لس انجلس، فیلارمونیک برلین و ارکستر ملی چک نیز کنسرت داشته است. در عین حال آهنگسازی برای مارسالیس امری جدایی ناپذیر است.

خلاقیتش در آهنگسازی مورد توجه قرار گرفت و همین امر باعث شد تا درخواستهای بیشماری به وی برای آهنگسازی بشود؛ گروه رقص گارث فاگن (Garth Fagan Dance)، باله نیویورک، تئاتر باله آمریکایی، تئاتر رقص آلی آلوین آمریکایی و ساویون گولوور (Savion Glover) همه آنان با قطعات وینتان رقصیده اند.

وی همچنین با مرکز موسیقی مجلسی لینکولن در سال ۱۹۹۵ برای نوشتن قطعه ای برای کوارتت زهی و در سال ۱۹۹۸ در پاسخی به “داستان یک سرباز” اثر استراوینسکی با آهنگسازی خودش: “Fiddler’s Tale” همکاری داشته است. در طلوع هزاره جدید (۲۰۰۰) وینتان اولین سمفونی خود را معرفی نمود؛ قطعه ای حماسی برای گروهی بزرگ، کر و ارکستر سمفونیک که توسط فیلارمونیک نیویورک با رهبری کورت مازور (Kurt Masur) به همراه گروه کر دانشگاه مورگان با مدیریت دکتر ناثان کارتر (Dr. Nathan Carter) در مرکز لینکون اجرا شد.

audio file بشنوید قمستی از رقص شیطان را از “Fiddler’s Tale” اثر مارسالیس

رابطه بلند مدت مارسالیس با درامر بزرگ کشور غنا؛ یاکوب آدی (Yacub Addy) باعث ساخت قطعه “میدان کونگو” (Congo Square) در سال ۲۰۰۶ شد. این قطعه تعریفی دوباره از تلفیق موسیقی آفریقا و جاز آمریکا است. قطعه موسیقی جاز “اتوپیایی ۲۰۰”: سفارشی از طرف کلیسای باپتیست اتیوپی به مناسبت برگزاری یادبود دویستمین سالگرد تاسیس آنجا توسط مرسالیس ساخته شد و در سال ۲۰۰۸ در مرکز لینکولن اجرا شد.

audio file بشنوید ترمپت نوازی به شیوه موسیقی کلاسیک مارسالیس

دومین سمفونی مارسالیس؛ سمفونی بلوز (Blues Symphony) بود. این قطعه به نوعی قدردانی از سبک بلوز در دوره های متفاوت موسیقی تاریخ آمریکا می باشد. شامل ۷ جنبش، هر کدام دارای صدایی متمایز و اشاره به دوره های تاریخی متفاوت است. “سمفونی بلوز” با سنت سبکهای: دوک الینگتون، فلچر هندرسون و جلی رول مارتون نوشته شده و اساس خود را در ریشه های موسیقی آمریکایی یافته است.

این اولین تجربه وی بود که در آن با مردم از سنتها و فرهنگهای گوناگون ارتباط داشته است. وینتون از بنیانگذاران موسیقی جاز در مرکز لینکولن بود؛ اولین موسسه مشهور دنیا که به اجرا و تدریس موسیقی جاز اختصاص پیدا کرد. وینتان مارسالیس ۴۸ ساله موفقیتهای بی مانندی کسب کرده است، از دریافت جایزه آلگور ایچومدوز، جایزه گرمی، پولنیزر و پی بادی تا برگزیده شدن به عنوان یکی از ۲۵ تاثیر گذارترین افراد آمریکایی، پیام آور صلح از طرف سازمان ملل، دارنده مدالهای ملی هنری که از تازه ترین آنها “مدال افتخار ارتش فرانسه” می باشد.

بزرگی وینتان تنها برای موفقیتهایش نیست بلکه برای شخصیتش می باشد… از گذاشتن ساعتها وقت پس از اجرای کنسرت در پارکینگی خالی برای موسیقیدانان جوان و مشتاق برای صحبت و راهنمایی با وی تا تلاش شخصی او برای دریافت بورسیه برای هنرجویانش… وینتان وقت و استعداد خود را برای متفاوت کردن زندگی شخصی افراد و کمک به آنان و تلاشی خستگی ناپذیر برای باروری فرهنگ و اقتصاد نیواُرلینز وقف کرده است. تعهد او برای بهبود ساختن زندگی دیگر افراد، شخصیت انسان دوست اش را درخشان می کند و او را به تلاش در این راه مشتاق تر می سازد.

wyntonmarsalis.org

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

جان کیج و ذن بودیسم (IV)

گفتگوی بالا بین پروفسور «سوزوکی» – استاد فلسفه شرق دور – و یکی از شاگردانش در دانشگاه کلمبیا صورت گرفته که جان کیج آن را در مقاله ای به نام «شفافیت و ظرافت» آن را نقل می کند. می گویند که «ذن» اولین بار با یک کنایه آغاز شد. بدین گونه که: روزی بودا با شاخه گلی در دست به جایگاه موعظه ی روزانه اش آمد و به جای موعظه های معمول، آن روز فقط گل بود و سکوت. یکی از پیروانش راز پیامِ بی کلام او را دریافت و ذن آغاز شد.

یادداشتی بر آلبوم «نبودی تو»

موسیقیِ «نبودی تو» را می‌توان در این عبارت خلاصه کرد: کنار هم نشاندنِ بی‌ربطِ عناصری بی‌ربط و در عین حال نخ‌نما. شیوه‌ی تنظیم و هارمونیزه کردنِ نُه ترانه‌ای که در این آلبوم گنجانده شده عمده‌ترین عنصرِ تاریخ مصرف گذشته‌ی مجموعه است. صدای خواننده نیز معمولاً بی هیچ ایده‌ی مشخصی، در فواصلی مستعمل، بر فضاسازی‌هایی سوار می‌شود که حاصلِ نازل‌ترین فرمول‌های نیم قرن پیش‌اند.

از روزهای گذشته…

منتشری: به برنامه گلهای پیرنیا نرسیدم

منتشری: به برنامه گلهای پیرنیا نرسیدم

ما ۵-۶ آواز خوان و ۱۰۰ تصنیف خوان داشتیم. شما خودتان ردیف آوازی کار کردید و می دانید آواز مشکلات خاص خودش را دارد و حنجره و توانایی مخصوص خود را می طلبد. تصنیف به گونه ای دیگر است: اولا آهنگ تصنیف توسط آواز خوان ساخته می شود و به خواننده یاد می دهند ولی آواز به این صورت نیست و خود خواننده روی شعر آهنگسازی می کند و برای آن قالب مخصوص اش را می سازد پس آواز خوان هم سازنده و هم خواننده اثر است.
ذاکر حسین مشهور مروج طبلا در جهان

ذاکر حسین مشهور مروج طبلا در جهان

ذکیر حسین یا ذاکر حسین (Zakir Hussain) یکی از مشهورترین نوازندگان طبلا (ساز کوبه ای هندی) در دنیا می باشد که مهارت و استادی او موجب شده، ریتم نوازی هایش قلب تپنده هر نوع موسیقی باشد. وی اجراهای متعددی را با نوازندگان غربی و سازهای مختلف انجام داده است که برخی از ضبط های وی نیز توانسته جوایزی را در زمینه موسیقی تلفیقی و جهانی از آن خود نماید.
رونمایی از آلبوم «ماندالای درون» (VI)

رونمایی از آلبوم «ماندالای درون» (VI)

آن چیزی که در تاریخ ایران است، کشور ما یک پل و یک محل عبور است، به همین دلیل افرادی که در کشور می خواهند متفاوت عمل کنند و خلاقیت شان را اعمال کنند به آن ها تهمت التقاط می زنند. به نظر من موسیقی آقای اصفهانی رگه مدال دارد و در عین حال معلوم است وی تجربه نوازندگی موسیقی دوره رومانتیک را دارد. سام اصفهانی ما را با بعضی حرکاتش نگران می کند و در جایی دیگر، با حرکاتی سعی می کند که بگوید، جور دیگر هم می شود این نوع جدی موسیقی را اجرا کرد.
هندرسون، رهبر ارکستر و پیانیست درگذشت

هندرسون، رهبر ارکستر و پیانیست درگذشت

نیوهاون- اسکیچ هندرسون (Skitch Henderson)، رهبر ارکستر و برنده جایزه گرمی که توانایی های خود را ابتدا در اختیار فرانک سیناترا (Frank Sinatra) و بینگ کرازبی (Bing Crosby) قرار داد و سپس گروه پاپ نیویورک (New York Pops) را به وجود آورد و اولین رهبر گروه موسیقی در برنامه تلویزیونی (Tonight Show) بود، روز دوشنبه گذشته، در سن ۸۷ سالگی، درگذشت.
ویلنسل (IV)

ویلنسل (IV)

چسب: در ساخت و تعمیر ویولنسل از چسبی به نام چسب پنهان (Hide Glue) بکار می رود که اتصالاتی محکم و ماندگار و با این حال قابل جداسازی در موارد لازم را پدید می آورد. این چسب یکی از انواع چسب های حیوانی است که از جوشاندن بلند مدت بافت پیوندی جانوری تهیه می شود. صفحه رویی ممکن است با چسب رقیق شده چسبانده شود، چرا که برای برخی تعمیرها برداشتن بخش رویی ساز ضرورت پیدا می کند.
«موسیقاب» (II)

«موسیقاب» (II)

این ویژگی که بازگوکننده‌ی انتساب و پیوند شفاف و مشهود یک اثر هنری به زمان و مکان خلق اثر است، در طول قرن گذشته، در توصیف جریان‌هایی در هنرهای تجسمی و ادبیات ایران به‌کار رفته‌است. در مورد موسیقی نیز، عبارت «موسیقی معاصر» که بیش از سه دهه از عمر آن در ایران نمی‌گذرد، بیشتر به آثاری ارجاع می‌دهد که می‌توان بخش اعظمی از آنها را متأثر از موسیقی آوانگارد قرن بیستم غرب و تحت لوای آن دانست.
جاسپر وود، پیشگام نوازندگان جوان (I)

جاسپر وود، پیشگام نوازندگان جوان (I)

زمانی که جاسپر وود تمرین قطعه جدیدی را قطع کرد تا برای این مصاحبه وقت بگذارد در حال سفر از شهری به شهر دیگر در آمریکای شمالی بود. قطعا جاسپر وود مظهر آینده موسیقی کلاسیک است. این مقاله قبل از کنسرت والنتاین وود در سالن کی سیتی در کانادا (سال ۲۰۰۳) بر اساس اثر خودش برای ادای احترام به یاشا هایفتز تهیه شده است.
وام‌گیری موسیقایی به مثابه ارجاع به هویت (III)

وام‌گیری موسیقایی به مثابه ارجاع به هویت (III)

تمی به روشنی معرفی می‌شود اما با فاصله‌ی کوتاه شکلی خلاصه‌ و خلاصه‌تر یافته و در طرح‌واره‌هایی پخش شده میان سازها تکرار می‌گردد. یعنی نوعی دگره‌سازی کاهنده که با سماجت هر چه بیشتر پاره ملودی وام گرفته شده را تا سرحد امکاناتش تکرار می‌کند و آن را تا جایی پیش می‌برد که جز جوهر فواصل پایه‌ای هیچ باقی نماند، مانند فراز پایانی «پشت پا». یا از طریق دگرگونی در شدت‌وری، جمله‌بندی و گاه رنگ‌آمیزی اندک حرکتی به آنها می‌دهد تا جریان موسیقی که در تکرار مصرانه‌ی تم به دام افتاده است حرکتی رو به جلو بیابد، مانند آن‌چه در موومان سوم «بلوچ»، «گواتی ذوالجلال»، رخ می‌دهد.
پنجره ای موسیقی شناسانه به موسیقی آوانگارد (I)

پنجره ای موسیقی شناسانه به موسیقی آوانگارد (I)

پرده‌ی آهنین که روزگاری کشورهای زیادی را از باقی جهان جدا می‌ساخت، همچون بسیاری پرده‌ها و دیوارهای دیگر دو کارکرد داشت؛ یکی پوشاندن جهان خارج پرده از چشمان درونیان و دیگری پوشاندن دنیای داخل پرده از چشم بیرونیان، و گویا این دومی برای برپا دارندگانش مهم‌تر بود. همین دو ویژگی اصلی پرده (اگرچه با نسبت‌هایی متفاوت) سودمندی و ناسودمندی‌های کتاب «تئوری کمپوزیسیون معاصر»، نوشته‌ی جمعی از موسیقی‌شناسان روس و ترجمه‌ی «مسعود ابراهیمی» مترجم باهمت و پرتلاش چندین جلد از آثار نظریه‌پردازان روسی درباره‌ی هارمونی و…، را بر ما می‌گشاید که این بار او متنی روزآمدتر را برگزیده و احتمالا اولین ترجمه‌ی این کتاب پیشرفته‌ را به زبانی دیگر فراهم آورده است (ترجمه‌ای به زبان دیگر از آن یافت نشد).
سلطانی: لاخنمان تلاش میکند، مواد صوتی را از قید مفهوم رها کند

سلطانی: لاخنمان تلاش میکند، مواد صوتی را از قید مفهوم رها کند

هلموت لاخنمان، مواد را وسایل می نامد. معتقد است که مواد موسیقایی، همان مجموعه ای است که از قبل شکل گرفته و از کیفیت ها و ساختار های صوتی، زمانی و تمامی منابع صوتی ساخته شده و از سوی جامعه مورد پذیرش قرار گرفته است. لاخنمان در بعضی مواقع این مواد و وسایل را «دم و دستگاهِ زیبایی شناسی» می نامد.