کیونگ- وا چانگ (I)

کیونگ- وا چانگ
کیونگ- وا چانگ
خانم کیونگ- وا چانگ (Kyung-wha Chung) متولد ۲۶ مارچ ۱۹۴۸ سئول – کره جنوبی، ویولنیست و پیشرو موسیقی کلاسیک آسیا است. خانم چانگ در سن سه سالگی حرفه موسیقی را آغاز نمود. در سن هفده سالگی شهرتی در رده دیگر ویولنیستهایی همچون پینچاس زوکرمن (Pinchas Zukerman) و ایزاک پرلمن (Itzhak Perlman) به دست آورد. وی به عنوان نوازنده آثار رومانتیک و مدرن شهرت دارد. او همچنان در زمینه شرکت در کنسرتها بسیار فعال است و دامنه نوازندگیش را تا آثار باروک در سالهای اخیر گسترش داده.

خانم چانگ در خانواده ای موسیقیدان به دنیا آمد. مادر وی استعداد ذاتی او را در سنین بسیار پائین کشف نمود.

وی در سن دو سالگی قادر به آواز خواندن بود! صدا و قدرت بیان عالی، او را به کسب چندین جایزه در رقابتهای کوچک رسانید. به دنبال این موفقیتها پیانو به او آموزش داده شد، اما این ساز وی را خیلی زود کسل کرد، به طوری که اغلب در هنگام تمرین به خواب می رفت! زمانی که برای اولین بار صدای ویولن را شنید به یکباره مجذوب طنین آن شد.

دقت و توجه شگفت انگیزش و سرعت حیرت آور او در یادگیری در آن سن بسیار پائین وی را قادر کرد تا از سن هفت سالگی نوازندگی ویولن را به طور حرفه ای دنبال کند. او به عنوان کودکی نابغه شناخته شد و در سن نه سالگی کنسرتو ویلن اثر مندلسون را به همراه ارکستر فیلارمونیک سئول می نواخت! هرچه زمان بیشتر می گذشت خانم چانگ جوایز بسیاری را در رقابت های مهم موسیقی در کره از آن خود می کرد.

audio.gif قسمتی از کنسرتو ویولون بروخ را با اجرای کیونگ- وا چانگ بشنوید

او به همراه خواهر و برادر خود به سرتاسر کشور سفر کرد و به اجرای موسیقی هم به عنوان سولیست و هم به عنوان نوازنده ای در گروه پرداخت. از آنجایی که این کودکان بیشتر و بیشتر در کره مشهور می شدند مادر آنان احساس کرد که این کشور برای پیشرفت حرفه موسیقی فرزندانش بسیار کوچک است و تصمیم گرفت تا به آمریکا مهاجرت کنند.

تمام فرزندان خانواده چانگ نوازنده بودند که سه تن از آنان موسیقیدانانی حرفه ای شدند. برادر کوچکتر خانم چانگ: میونگ- وان چانگ (Myung-whun Chung) رهبر و پیانیست که جایزه دوم رقابت چایکوفسکی را از آن خود کرد و خواهر بزرگتر خانم چانگ: میونگ – وا چانگ (Myung-wha Chung) نوازنده ویلنسل که در محضر پیاتیگورسکی (Gregor Piatigorsky) تحصیل کرده و جوایز بسیاری کسب نموده و در حال حاضر در دانشگاه ملی هنر سئول تدریس می کند.

خانم چانگ ۱۳ ساله بود که به همراه خانواده به آمریکا مهاجرت کرد که دوران سختی را برایش به همراه داشت. با کمک خواهر بزرگترش که نوازنده فلوت بود و در مدرسه جولیارد (Juilliard School) درس می خواند قادر شد در آزمون ورودی این مدرسه شرکت کند. خانم چانگ توانست بورسیه آنجا را کسب کند و در محضر ایوان گالامیان (Ivan Galamian) آموزش ببیند. تحصیل در جولیارد کار آسانی نبود.

audio.gif قسمتی از کنسرتو ویولون سیبلیوس را با اجرای کیونگ- وا چانگ بشنوید

تفاوت بزرگ زبان و فرهنگ بسیار مشکل ساز بود و خانم چانگ خود را همواره یک غریبه احساس می کرد. در کره یکی از بهترین نوازندگان جوان ویولن بود حال در جولیارد خود را بسیار کم استعدادتر از دیگران حس می کرد. مواجه شدن با این موضوع وی را بر آن داشت تا خود را پیشرفت دهد و مشهور شود، آنچنان سخت مشغول تمرین و یادگیری شد که خانواده از به خطر افتادن سلامتی اش نگران بودند.

آموزشهای گالامیان بسیار سخت گیرانه بود آنچنان که هنرجویان مجبور به ترک مدرسه می شدند، اما بر طبق آئین خانم چانگ روش گالامیان دقیقا همان چیزی بود که وی به آن نیاز داشت. گالامیان اگرچه با خانمهای ویولنیست مخالف بود اما کمک های وی به چانگ انکارناپذیر است. اگرچه به استعداد چانگ آگاه بود با اینحال تصور می کرد او تنها قادر خواهد بود در حد یک ویلنیست حرفه ای جلو برود و نه بیشتر و همواره به او تاکید می کرد؛ “ازدواج نکن”!

2 دیدگاه

  • فرزان
    ارسال شده در اردیبهشت ۱۶, ۱۳۸۹ در ۱۲:۵۸ ب.ظ

    متشکرم.اما به نظر من باز هم به پای پرلمن و ونگروف نخواهد رسید و نخواهد رسید…

  • salar
    ارسال شده در اردیبهشت ۱۷, ۱۳۸۹ در ۵:۴۶ ب.ظ

    manam ta ghable inke sibeliusesho gosh konam ba nazare farzan movafegh bodam chon to zabt haye ghablish harfi baraye goftan nadasht va faghat not haro tamiz mizad hamin!ama toye zabte sibeliusesh harf haye tazeiro matrah karde va benazare man darkesh az in konserto fogholade bode.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نگرشی به تجدد طلبی در هنر و فرهنگ ایرانِ قرن بیستم (XIX)

تنها درویش خان تا حدودی با وزیری تفاهم داشت و برای شنیدن کنسرت ها و خطابه های او به مدرسه خصوصی اش می رفت. اما قبل از این که این رابطه و تفاهم ثمری به بار آورد – و قبل از ریاست اول وزیری در مدرسه موزیک (۱۳۰۷)، درویش خان فوت شد (۱۳۰۵). بعد از فوت او تجدد طلبی به کشمکش بین وزیری و مین باشیان ها یا «موسیقی نوین و علمی ایرانی» با «موسیقی بین المللی و علمی» محدود ماند.

«شیوه‌ی نوازندگی» در موسیقی ما چه معنایی دارد؟ (I)

اگر در موسیقی کلاسیک غربی کار می‌کنیم دادن جواب همه‌فهم به این سوال نسبتا ساده است. یعنی روشی که هر نوازنده آثار را می‌نوازد. بخشی به رابطه‌ی فیزیکی‌ای که یک نوازنده با سازش دارد مربوط است، یعنی مسائلی مثل روش دست گرفتن ساز یا پشت ساز نشستن، نحوه‌ی انگشت گذاشتن، انتقال نیرو به ساز (تقریبا اِکول) و … بخشی هم به مسایل صوتی، مثل صدایی که از ساز درمی‌آورد، دامنه‌ی شدت و ضعف‌هایی که می‌تواند به هر نت یا پاساژ بدهد، شیوش‌های مختلفی که می‌تواند هنگام نواختن هر نغمه یا تکنیک ایجاد کند و بخشی هم به مسایل تکنیکی مثل دامنه‌ی ویبراتوها و از این قبیل.

از روزهای گذشته…

بررسی تطبیقی سه نغمه‌نگاری مختلف ردیف میرزا عبدالله برای سنتور (III)

بررسی تطبیقی سه نغمه‌نگاری مختلف ردیف میرزا عبدالله برای سنتور (III)

این موضوع تا زمانی که نغمه‌نگاری نواخته‌های یک ساز کششی در میان باشد ایجاد اشکال نمی‌کند اما به مجرد آنکه با سازهای مضرابی ایرانی سروکار پیدا می‌کنیم دشواری‌هایی برای ثبت کشش‌های بلند بروز می‌کند؛ در نواختن این سازها کشش‌های بلند از توالی ضربات سریع و پیاپی پدید می‌آید و این یعنی این که علاوه بر نامعلوم بودن کشش تعداد ضربات تشکیل دهنده‌ی یک «ریز» هم می‌تواند گوناگون باشد. کمیتی که آن را فشردگی یا پُری یک ریز می‌نامیم.

بی بی سی همه ساله طی مراسمی برترین های موسیقی جز (Jazz) را انتخاب می کند. این مسابقه جایزه جز بی بی سی (BBC Jazz Award) نام دارد، امسال نیز همانند سالهای گذشته این مراسم از طرف شبکه های رادیویی دو و سه برگزار خواهد شد و در چهار گروه آلبوم جز سال، نوآوری در موسیقی جز رادیوی سه، هنرمند سال رادیوی دو و بهترین های جز، هنرمندان و آثار خوب آنها انتخاب خواهد شد.
نماد‌شناسی عود (VII)

نماد‌شناسی عود (VII)

ابن سینا در کتاب خود «شفا» (کتاب ریاضیات) (۲۲) بخش زیادی از فصل مربوط به آلات موسیقی را به بحث کوک و فواصل و فیزیک صدا اختصاص داده و در آن بیان کرده‌است که عود بهترینِ سازها و محبوب‌ترینِ آنها نزد مردم است. (۲۳) مضاف بر این در ادامه‌ راجع به تعداد سیم‌های عود می‌گوید که ما پیش‌تر آن را در یکی از افسانه‌هایی با نگاهی تن-نمایانه برای عود یافتیم: او می‌گوید که عود گاهی دارای ۵ جفت سیم است اما بیشتر ۴ جفت سیم دارد(۲۴) و در هر دو صورت سیم‌های این ساز معمولاً با یک فاصله‌ی چهارم نسبت به هم کوک می‌شوند.(۲۵)
ویژگیهای ارتعاشی چوب و کوک کردن صفحات ویولن (VII)

ویژگیهای ارتعاشی چوب و کوک کردن صفحات ویولن (VII)

حال اگر جنس صفحه ما از چوب افرا باشد، جهت های خطوط نودال در دومین و سومین فرکانس تغییر پیدا می کند، بدین صورت که در این چوب خطوط نودال در دومین رزونانس در جهت طول رگه ها و سومین رزونانس در جهت عرض رگه ها می باشد و این بدین معنی است که اولین وضعیت ارتعاشی صفحه حالتی پیچشی و غیر ثابت دارد، در صورتیکه دو حالت دیگر یعنی رزونانس دوم و سوم، به طور کلی به صورت خطوط خمیده در جهت عرض و طول رگه ها برای چوب اسپروس و بر عکس در جهت طول و عرض رگه برای چوب افرا می باشد.
بیش از نیم قرن با موسیقی تجویدی

بیش از نیم قرن با موسیقی تجویدی

بامداد روز گذشته، زمانی که همراهان و دوستداران زنده یاد منصور یاحقی (از اولین تکنوازان سنتور رادیو) در حال خاک سپاری این هنرمند بودند، خبر درگذشت استاد یگانه موسیقی ایران، علی تجویدی پخش شد که باعث غم و حسرت بیشتر برای اهل موسیقی شد. این دهمین هنرمند موسیقی است که در این سال رخت از جهان میبندد و حداقل در طول ۱۰۰ سال اخیر چنین اتفاقی (مرگ ۱۰ موسیقیدان در یک سال) سابقه نداشته است.
علوانی فقط یک آواز نیست (I)

علوانی فقط یک آواز نیست (I)

موسیقی عربهای خوزستان را می توان بصورت کلی به دو دسته: موسیقی مقامی و موسیقی محلی تقسیم کرد ولی اگر بخواهیم فرم های دیگر موسیقی عرب خوزستان را نام ببریم. می توانیم به موسیقی مراسمات از جمله عروسی ها، عزا، اعیاد. موسیقی رقص از جلمه رقص های مردانه: یزله و رقصهای زنانه: هچع و ردح، موسیقی مذهبی از جمله روضه، سینه زنی، مقتل خوانی، موسیقی کار از جمله برداشت خرما، صید ماهی، آسیاب آرد توسط زنان عرب، رکبانی (آوای مخصوص سوارکاری در هنگام جنگ: که در مقاتل امام حسین (ع) مورد استفاده قرار می گیرد)، حدا (آوای مخصوص شتر رانان)، موسیقی کودکان از جلمه گرگیعان، دیللو (لالایی مادران) و ترانه های کودکان و غیره نام ببریم که هر کدام از این بخش ها مباحث مخصوص به خود را می طلبد.
موسیقی و طنز (قسمت دوم)

موسیقی و طنز (قسمت دوم)

مقصود اینکه به جز مثال های بسیار استثنایی، به دشواری بتوانیم پیدا کنیم، قطعات با کلامی را که نقش طنز پردازنه آنها، یکسان به دوش واژگان و به دوش صداها گذشاته باشد. در اکثریت قریب بااتفاق آنها، فقط کلام است که نقش طنز آمیز دارد و موسیقی یا خنثی است یا اصلا احساسات دیگری را تداعی می کند و یا حداکثر در حکم وسیله تزئینی به کار گرفته شده است.
صداسازی در آواز (VIII)

صداسازی در آواز (VIII)

برای این که به راستی با یک رویداد، یا یک عطف مواجه شویم لازم است این پرسش‌ها طرح شده باشد، نه فقط در نوشته‌ی منتقدان یا پچ پچ بدخواهان بلکه علاوه بر آن در کُنه فعالیت هنری نیز. اینجا هنرمند باید لحظه به لحظه از خودش و اثرش بپرسد که آیا صدای خودش را یافته است؟ صدا به هر دو معنایی که در چنین جایگاهی ممکن است داشته باشد که اتفاقا در این زمینه سخت به هم مربوط هم هستند، یعنی صدا به مفهوم یک امر آکوستیکی (به عام‌ترین شکلش) و استعاره‌ی بیان شاخص فردی/جریانی. این پرسش مداوم هر بازیگر این صحنه باید باشد؛ آیا این صدای ماست که شنیده می‌شود؟ بعضی‌ها در مورد رویداد مشابه چنین فکر می‌کنند:
ضرورت ایجاد ساختار آموزشی برای سازندگان ساز

ضرورت ایجاد ساختار آموزشی برای سازندگان ساز

اگر نگاهی به اطراف داشته باشیم آنچنان که در پیرامون ما از گذشته تا به حال وجود داشته است در تمام شاخه ها و زمینه های علوم، قاعده و قانونی وجود دارد که سیستم پیگیری و رشد را برای انتقال و کسب مهارتهای مورد نظر قابل دستیابی و امکان پذیر می سازد. از این رو در تمام جوامع، و به طور اخص، جوامع مدرن و پیشرو در سیستم های آموزشی این نکته مهم در روند توسعه سطح علمی و عملی آن محیط حکم فرما بوده و شرایط بالندگی آن جامعه را در حال و آینده تضمین می نماید.
نقشه‌برداری موسیقایی (III)

نقشه‌برداری موسیقایی (III)

از این‌رو در زمان اجرا می‌توان با بغل‌دستی گپی هم زد، چون صدا‌های مزاحم در فضای آکنده از صداهای بلند موسیقی محسوس نیستند. به‌عبارت دیگر، شنوندۀ چنین کنسرت‌هایی، حساسیّت لازم برای شنیدن و درک و دریافت موسیقی را به‌دست نمی‌آورند و برای ایشان ناشناخته است و این تأثیری ا‌ست که معماریْ می‌تواند بر درک موسیقایی جامعه بگذارد. به‌عبارت دیگر «کنسرت موسیقی ایرانی» تا حدودی به «دیسکوتیک» که محلّی ا‌ست برای شادی و رقص همراه با موسیقی، شبیه می‌شود؛ به‌ویژه این که سازهای کوبه‌ای همیشه عضو لاینفکِ هر گروهی یا تکنوازی هستند. این نبود حساسیّت در خصوص کیفیت صدا سبب می‌شود که دوستداران موسیقی ایرانی اغلب در خانه‌هایشان همْ از دستگاه‌های ارزان‌قیمت صدا‌دهی استفاده کنند و دغدغۀ کیفیّت صدا نداشته باشند؛ در‌ حالی‌ که کیفیّت صدا در تأثیرگذاری موسیقی سهم مهمّی دارد.