از این نظر انگشت اشاره برای دقت و هدایت حرکت مناسب است ولی انگشت کوچک یک انگشت کمکی و قدرتیست! پس در منطق نوازندگی انگشت اشاره اولویت بیشتری نسبت به انگشت کوچک دارد و چون از هر حیث مناسب‌تر است طبیعتا در شماره گذاری هم منطقی است که در اولویت قرار گیرد. نتیجه می‌گیریم، در موسیقی لمس درست یک نت مهمتر از محکم نواختن آن است.
دلایل شناختی و آموزشی
در حوزه روانشناسی شناختی و علوم شناختی موضوع استدلال رفتاری – شناختی مطرح می‌شود. در این حوزه از دید رفتارشناسی انگشت اشاره پرکاربردترین انگشت ارتباطی است؛ مثل: اشاره کردن، شمارش، انتخاب، تهدید، اعتراض و حتی انگشت زدن پای اسناد رسمی!
که در روانشناسی رشد به آن اشاره اولیه می‌گویند. به عبارتی از نظر ذهنی و ارتباطی لایه شناختی عصبی مغز، انگشت اشاره را مهمتر و در اولویت می‌داند، چون انگشت اشاره اولویت عملکردی دارد یا به بیان بهتر مغز انسان اول برای معنا دادن، تکامل و جهت دادن و بعد برای تسلط فیزیکی طراحی شده و به همین دلیل کودک قبل از گرفتن آگاهانه و حرف افتادن اشاره می‌کند و با جهان پیرامون خود ارتباط می‌گیرد…اشاره‌گری یکی از نخستین نشانه‌های ذهن اجتماعی است.
در نوروساینس، اشاره کردن؛ فعال کننده شبکه‌های زبان، قصد و توجه مشترک است. حالا وقتی این ویژگی‌ها را کنار آموزش موسیقی بگذاریم، می‌بینیم که هر چقدر قرارداد‌های آموزشی هماهنگ‌تر و جهانی‌تر باشند، یادگیری راحت‌تر می‌شود. به عبارتی هنرجو نباید در تنبک یک نظام انگشت‌گذاری را یاد بگیرد و فردا مجبور باشد در ساز دیگری نظام انگشت‌گذاری دیگری را تجربه کند. پس سیستم آموزشی باید راهنما باشد و شماره گذاری انگشتان باید به یادگیری کمک کند نه اینکه خودش تبدیل به مانع شود.
بررسی تاریخی و همخوانی آن با نظام رایج بین المللی
کتاب آموزش تنبک شادروان استاد حسین تهرانی نخستین متد و مرجع آموزشی مدون و رسمی تنبک در ایران است که با همکاری اساتیدی چون: حسین دهلوی، فرهاد فخرالدینی، مصطفی کمال پورتراب و هوشنگ ظریف تدوین شده و متد‌های بعدی مستقیم و غیر مستقیم از آن تاثیر گرفته‌اند.
بر اساس اصل تقدم تاریخی انتخاب انگشت اشاره به‌عنوان انگشت اول توسط اساتید نامبرده شده نشان می‌دهد که از ابتدا نیز شماره‌گذاری انگشتان بر اساس توانایی و نقش اجرایی انگشتان تعریف شده نه صرفا یک پوزیشن و تکنیک خاص!
۱ نظر