یک سال بعد (۱۹۵۴) آماده بود تا به عنوان دانشجوی ویولن و آهنگسازی به آکادمی موسیقی وین برود. در آنجا کنسرتوی ویولن نوشت که تأیید نهایی را از استادش هانس-یواخیم دروو دریافت کرد که سولیست اولین اجرای آن اثر بود. چکناواریان با افتخارات در سال ۱۹۶۱ با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد.
اندکی پس از فارغ‌التحصیلی، ناشر موسیقی اتریشی دوبلینگر چهار قطعه پیانو او و همچنین «باله فانتاستیک» برای سه پیانو، چلستا و پرکاشن را در وین منتشر کرد. پس از این دوره پربار آموزش، چکناواریان در سال ۱۹۶۱ به ایران بازگشت و در هنرستان عالی موسیقی تهران تئوری موسیقی تدریس کرد. همزمان، او به عنوان مدیر آرشیو موسیقی تهران منصوب شد و مسئول جمع‌آوری و تحقیق موسیقی و سازهای فولکلوریک سنتی و مدرن ایرانی شد. او اولین نمایشگاه آرشیو را با موفقیت بزرگی برگزار کرد و کار روی اپرایی بر اساس منظومه حماسی «رستم و سهراب» را آغاز کرد.
چکناواریان در سال ۱۹۶۳ برای ادامه تحصیلات خود به اتریش بازگشت تا در سالزبورگ با آهنگساز مشهور کارل ارف ملاقات کند که قرار بود مربی آهنگسازی و حامی پرشور این موسیقی‌دان جوان شود. ارف با شنیدن اجرای بخش‌هایی از اپرای رستم و سهراب که در حال آهنگسازی بود، به او بورسیه کامل یک ساله برای اقامت در سالزبورگ جهت تکمیل پیش‌نویس اول اپرا ارائه داد. علاوه بر این، ارف به چکناواریان سفارش ساخت موسیقی پیانو بر اساس موسیقی ارمنی برای شول‌ورک (سیستم آموزش موسیقی ارف) را داد. (بخشی از این آثار سالها بعد توسط انتشارات ناکسوس به انتشار رسید)
چکناواریان بیش از ۱۳۰ قطعه کوتاه برای دانش‌آموزان مبتدی تا پیشرفته ساخت. این قطعات در دو جلد به نام «کالیدوسکوپ برای پیانو» گردآوری شده‌اند که بخش‌هایی از آن‌ها نیز توسط شوت به عنوان «تصاویری از ارمنستان» منتشر شد.
چکناواریان در سال ۱۹۶۵ به ایالات متحده نقل مکان کرد و در دانشگاه میشیگان شروع به تحصیل رهبری ارکستر کرد. از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ او به عنوان آهنگساز مقیم در کالج کنکوردیا در مورهد، مینه‌سوتا منصوب شد و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۰ رئیس بخش‌های ساز و اپرا در دانشگاه مورهد در مینه‌سوتا بود.
بازگشت به ایران ۱۹۷۰-۱۹۷۵
در سال ۱۹۷۰، وزارت فرهنگ ایران به چکناواریان سمت‌های آهنگساز مقیم و رهبر میهمان اصلی ارکستر اپرا در تالار اپرای رودکی در تهران را پیشنهاد داد. در آنجا او چندین اپرای بزرگ از جمله «پردیس و پریسا» اثر خودش را رهبری کرد.
مطالعه گسترده چکناواریان در مورد جنبه‌های فنی سازهای ملی ایرانی با ساخت درام-رقص «سیمرغ»، یکی از اولین ترکیب‌های پلی‌فونیکی بود که کاملاً برای سازهای ایرانی تنظیم شده و بر اساس مضامین اسطوره زرتشتی و شعر عرفانی فارسی، تصنیف شده بود. پس از اجراهای باله سیمرغ در تهران، سوئیت سیمرغ ضبط و در سال ۱۹۷۵ به عنوان صفحه گرامافون در لندن توسط یونیکورن با تحسین زیادی منتشر شد. نشریه گرامافون در نوشتن درباره سبک منحصر به فرد آهنگسازی او، این قطعه را «به طرز عجیبی زیبا» ستود.
۱ نظر