نواختن در پوزیسیون دوم از نگاه اساتید (۲)

با این حال ریشه این مشکل را باید در شیوه‌های رایج آموزش در سال‌های نخست نوازندگی جستجو کرد. به دلایلی در بسیاری از کتاب‌های اتودهای مقدماتی پس از آموزش پوزیسیون اول پوزیسیون‌های سوم و پنجم آموزش داده می‌شود.

وقتی هنرجو در این پوزیسیون‌ها به مهارت و تسلط نسبی می‌رسد و می‌تواند قطعات ابتدایی رپرتوار پیشرفته را اجرا کند ممکن است پوزیسیون‌های زوج را نادیده بگیرد. در این مرحله معلمان نیزگاهی در دام این روش آسان و راحت می‌افتند و اجازه می‌دهند هنرجو همین مسیر محدود را ادامه دهد. به احتمال زیاد شما هم در چنین موقعیتی قرار گرفته‌اید.

پیشنهاد می‌کنم ابتدا با اپوس ۱ شماره ۲، اپوس ۶ شماره ۷ و اپوس ۸ شوچیک شروع کنید. بعد اتودهای شماره ۸ و ۹ کتاب اول شرادیک را کار کنید. پس از آن اتودهایی را که در بالا به آن اشاره شد تمرین کنید. با این تمرینات به آزادی و تسلط تکنیکی ای دست خواهید یافت که به نظر می‌رسد در حال حاضر در نوازندگی شما وجود ندارد. تمرین خوبی داشته باشید.

• استیون شیپس (Stephen Shipps): استاد ویولن در دانشگاه میشیگان و مدیر هنری آکادمی بین‌المللی سازهای زهی کمبریج

به عنوان مدرس سبک سوزوکی تمایل دارم تمرین‌ها و تکنیک‌ها را بر اساس قطعاتی که هنرجو از قبل با آنها آشناست کار کنم. در این صورت به هنرجو اجازه می‌دهم تا روی مهارت دقیقی که نیاز به بهبود دارد تمرکز کند. هنرجویان کلاس من برای نخستین بار پوزیسیون دوم را در کتاب چهارم ویولن سوزوکی (کنسرتو‌ ویوالدی در لامینور اپوس ۳ شماره ۶) و در کتاب سوم ویولای سوزوکی (گاووت باخ در سل مینورBWV822) تجربه می‌کنند. از آنها می‌خواهم قطعه تینکل (Twinkle) را در پوزیسیون اول و در گام اصلی آن یعنی لا ماژور بنوازید. سپس از آنها می‌خواهم قطعه را به سی ماژور انتقال دهند و از انگشت اول روی سیم لا شروع کنند. بعد ازآن، انتقال قطعه به دو ماژور در پوزیسیون دوم روی سیم لا بسیار ساده خواهد بود. زیرا همان الگوی انگشت گذاری را به کار می‌گیرند که پیشتر با شروع از نت سی تمرین کرده اند.

از همان ابتدای آموزش تاکید زیادی بر شنیدن نت‌های لایو) می – لا- ر- سل یعنی طنین ناشی از ارتعاش سیم که در اثر انگشت گذاری کوک ایجاد می‌شود) دارم. با استفاده از ملودی آشنایی مانند تینکل هنرجو راحت‌تر می‌تواند طنین ایجاد شده توسط انگشتان اول و دوم را در پوزیسیون دوم بشنود.

وقتی هنرجو با این تنالیته آشنا شد می‌تواند قطعات آشنای دیگر را در پوزیسیون دوم اجرا کند. استفاده از یک ملودی و الگوی انگشت گذاری آشنا باعث می‌شود تمرکز بر کوک نواختن در هر پوزیسیون افزایش یابد. این دو قطعه به گونه‌ای خاص کمک می‌کنند چارچوب اکتاو دست در پوزیسیون‌های جدید همچنان حفظ شوند.

• جولی بمبرگر روبیک (Julie Bamberger Roubik): رئیس بخش سازهای زهی کنسرواتور موسیقی ویسکانسین در میلواکی، ایالات متحده

چالش پوزیسیون دوم دغدغه‌ای است که هر مدرس ویولنی که با کودکان کار می‌کند با آن مواجه می‌شود. در پوزیسیون دوم دست چپ برای قرار گرفتن روی دسته سازگاری لازم را ندارد. زیرا حالت قرارگیری اش-تماس بین دسته ویولن با شست و بند پایه (سوم) انگشت اول-بسیار شبیه به حالت دست در پوزیسیون اول است. همین شباهت باعث سردرگمی هنرجو می‌شود. چون دست چپ نمی‌تواند به خوبی با وضعیت و حس متفاوت پوزیسیون دوم سازگار شود.

علاوه بر دشواری قرارگیری دست، کودکان باید با الگوی انگشت گذاری جدید در پوزیسیون دوم کنار بیایند که همین موضوع نت‌خوانی و اجرای نت‌ها را برایشان دشوار می‌کند. برای کاهش این مشکل، مدرسان هنرجویان مبتدی می‌توانند از سلفژ نسبی (دو متحرک) برای آموزش ترانسپوزیسیون (انتقال یک ملودی به گام‌های مختلف) استفاده کنند.