Posts by علیرضا میرعلی نقی
درگذشت استاد حسن ناهید، مروج همنوازی نی با ارکستر
امروز پیکر استاد حسن ناهید، ساعت ۹:۳۰ دقیقه از مقابل تالار وحدت به سمت بهشت زهرا (س) بدرقه خواهد شد. حسن ناهید متولد ۱۳۲۲ بود و از ۱۰ سالگی به آموختن موسیقی پرداخت. نت خوانی را زیر نظر حسین دهلوی آموخت و از راه گوش دادن به ساز حسن کسایی، با روش لبی و دندانی به تقلید از نوازندگی او پرداخت. سالها با این روش در ارکستر سازهای ملی وزارت فرهنگ و هنر به سرپرستی فرامرز پایور همنوازی کرد تا اینکه به توصیه حسن کسایی، نواختن نی را تنها به روش دندانی دنبال کرد. حسن ناهید کسی بود که با تسلط بالا بر نت خوانی، پای ثابت ارکستر های مختلف و حتی ارکستر های سمفونیک بود. به گفته خودش، برجسته ترین شاگردان او علی نجفی ملکی، پاشا هنجنی و محسن بیگلری هستند. در ادامه یادداشتی کوتاه از علیرضا میرعلینقی را درباره این استاد فقید میخوانیم:
درباره برنامه گلها و نقش داوود پیرنیا (۳)
برگ سبز که به ساز و آواز و شعرخوانی اختصاص داشت و تصنیف اجرا نمی شد. برنامه در شب های جمعه در حدود ۳۰ دقیقه پخش می شد و اولین برنامه با صدای سید جواد ذبیحی و نی کسایی و تار شهناز بود.
درباره انتشار مجدد اثری از مرتضی محجوبی
از بین مجموعه ارزشمند تکنوازان که – لوگوی شرکت آهنگ روز- ۴۰ سال پیش روی صفحه وینیل منتشر کرد و امروز روی صفحه نقرهای سی دی انتشار میدهد، آلبوم تکنوازی پیانوی مرتضی محجوبی سرنوشت ویژهای داشته است. این تنها صفحهای بود که زبرای انتشار آن با شخص هنرمند وارد مذاکره نشد؛ چرا که حدود پنج سال از درگذشت او میگذشت و چارهای نبود جز مراجعه به بازماندگان او و یا کلکسیونرهایی که نسخههایی تمیز و سالم از نواختههای استاد را در مجموعه شخصی خود داشتند.
مجتبی میرزاده، رنگین «کمان» موسیقی
سید مجتبی میرزاده (۱۳۲۴ کرمانشاه، ۱۳۸۴ تهران) نوازنده، تنظیم کننده و آهنگساز را میتوان مظهری کامل از استعدادی درخشان و خودآموخته دانست. کودکی و نوجوانی او در منطقه ای از ایران طی شد که در آن سالها، بن بستی تیره و تار برای موسیقی و موسیقیدانان به حساب میآمد. فقر امکانات ابتدایی و عشق شعلهور به دانستن و نواختن، جز آموختگی و تاثیرپذیری از هرآنچه که میشنید، راهی پیش پای او نمیگذاشت.
درباره برنامه گلها و نقش داوود پیرنیا (۲)
پیرنیا درمورد تأسیس برنامه گلها و علاقه اش به موسیقی می گوید: از اوان کودکی، علاقه بسیاری به گل بخصوص گل لاله داشتم به خاطر دارم، وقتی که دبیر ادبیات تکلیفی داد تا بر قطعه ای از روسو شاعر و نویسنده فرانسوی تفسیری بنویسم، وقتی برای چندمین بار آن قطعه را خواندم، از خانه همسایه آهنگی به گوشم رسید که از نظر مفهوم با قطعه روسو شباهت داشت، رابطه آن شعر و آهنگ به اندازه ای مشغولم کرد که به خانه همسایه رفتم و پس از عذرخواهی اسم آن آهنگ را پرسیدم. گفتند: تنهایی، که یکی از آثار غیرمشهور شوپن است.
درباره برنامه گلها و نقش داوود پیرنیا (۱)
آنچه باعث محبوبیت و استقبال مردم هنردوست از برنامه گلها شد، شناخت عمیق مرحوم پیرنیا از شعر، ادب و موسیقی ایران و عامل دیگر، دقت و وسواس او در انتخاب اشعار و قطعات موسیقی بود، بارها یک قطعه موسیقی را می شنید و قسمتهایی از آن را انتخاب و قسمت دیگر را حذف می کرد. پس از انتخاب شعر، آنها را با موسیقی تلفیق کرده و نوار ضبط شده را به دفعات می شنید و حتی برای کسانی که به دیدنش می آمدند، پخش می کرد و از نظرات افراد صاحب نظر بهره می جست.
درباره هرمز فرهت، آهنگساز و محقق موسیقى ایرانى (۴)
مؤلف در مقدمه به نکته اى مهم اشاره دارد: باید امیدوار باشم که خواننده محترم این کتاب را بدون پیش داورى بخواند و آنجایى که مطالب آن با عقاید متداول شده مغایره دارد، به استدلالى که شده توجه کند. البته استدلال مى تواند از دید خواننده نادرست آید. این نویسنده مدعى نیست که به حقیقت مطلق دست یافته است. تحقیقاتى کرده ام، تجزیه و تحلیل هایى نموده و نتیجه هایى به دست آورده ام که توضیح داده ام. در غایت امر، خواننده محترم باید بداند که مبانى نظرى موسیقى یا آنچه که تئورى موسیقى مى گوییم، یک «علم دقیقه» نیست. هیچ فرهنگ موسیقى در هیچ جاى جهان با قرار و قانون و تئورى آغاز نگردیده است.
درباره هرمز فرهت، آهنگساز و محقق موسیقى ایرانى (۳)
براى او بهترین موقع بود چرا که سیستم فرهنگى کشور، متعاقب رشد صنعتى و شکوفایى اقتصادى، تغییرات چشمگیر کرده بود و امکانات وسیع دهه ۱۳۴۰ شمسى با سال هاى پیش ازآن قابل مقایسه نبود. سازمان ها و ادارات جدیدى براى موسیقى تأسیس شده بودند و رشد امکانات فرهنگى سال هاى ۱۳۵۷-۱۳۴۷ در هیچ دوره دیگرى از تاریخ معاصر، حداقل براى موسیقى، نظیرى نداشت. دکتر هرمز فرهت به دعوت سازمان رادیو تلویزیون ملى ایران، ریاست شوراى موسیقى را پذیرفت.
درباره هرمز فرهت، آهنگساز و محقق موسیقى ایرانى (۲)
موسیقى کلاسیک (یا به تعبیرى موسیقى بین المللى)، زمینه کلى کار و علاقه هاى هرمز فرهت شد و او بعد از یک دوره کار عملى نزد واهه جنیگوزیان (نوازندگى ویولون)، به آمریکا رفت. درآن زمان ایرانیان اکثراً براى تحصیل به اروپا و به ویژه آلمان مى رفتند و آمریکا، سرزمینى دور و ناشناخته بود. هرمز فرهت اولین ایرانى است که در آمریکا تحصیلات موسیقى در سطح دانشگاهى انجام داده و بالاترین مراحل و مراتب تحصیلى را اخذ کرده است.
درباره هرمز فرهت، آهنگساز و محقق موسیقى ایرانى (۱)
ربع قرن از سفر پروفسور هرمز فرهت به خارج از ایران مى گذرد. سفرى تا به حال بدون بازگشت و اسباب تأسف براى افراد آگاه به موسیقى ایرانى که ارزش علمى و ابعاد متفکرانه او را مى شناسند. موسیقیدانان زیر پنجاه سال با نام و آثار او آشنایى کمى دارند و یا اصلاً ندارند. در صورتى که او یکى از تأثیرگذارترین افراد در دوره خود بوده و نظریاتش هنوز هم شایسته مطالعه و توجه جدى است.

