استرادیواریوس – ویولن ۱۶۹۹

پروژه کُنتِس پولیگناک – کاستندایک (COUNTESS POLIGNAC – KUSTENDYKE)
به آرامی صدای خروشی که از درون هزار توی تاریخ عبور می کند طنین دل انگیز سازی به گوش رسید و تبسم تازه ای دیگر از معرفت انسانی، پدیدار گشت. لحظه ای بی جنبش ازسرحیرت و تحسین و توقف برای سکوتی ممتد تا انتهای تنفس صدایی جاودانه، زیباست، زیبا. چنان بر تمامیت قدرت ابراز خویش، بر اریکه نوازش دستی استوار است که هیاهوی شور و شوق از آن سرچشمه می گیرد. قبل از هر چیز بهتر است که درباره عناوین ذکر شده توضیحاتی داده شود، موضوع اصلی این مجموعه مقالات تا آینده در راستای پروژه ساخت یکی از بهترین سازهای آنتونیو استرادیواریوس است که در مسیر طرح و برنامه ریزی و نهایتا مراحل ساخت آن قرار داریم. ساز مذکور، ویولن ساخته شده در سال ۱۶۹۹ میلادی بدست آنتونیو استرادیواری و نام آن “KUSTENDYKE” می باشد که در کارگاه ویلن سازی اینجانب به مورد تحقیق و اجرا گذاشته شده است. (REZA ZIAIE’s Workshop)

هدف اولیه ما ویولن “COUNTESS POLIGNAC” بود که در اختیار ویرتئوز بزرگ گیل شاهام (GIL SHAHAM) است، اما متاسفانه اطلاعات قابل توجهی که بتوان به لحاظ علمی از آن بهره برداری شود وجود نداشته و اندک مطالبی که یافت می شود اعتبار کافی را به جهت اجرای دقیق پروژه درتمامی مراحل ندارد.

البته ابعاد و اندازه های موجودی که متجاوز از ۴ معیار نمی باشد همچون طول بدنه ساز، عرض بالایی، عرض وسط و عرض پائینی، امکان محاسبه و ترسیم را تا مقدار زیادی برای باز تولید حدود محیطی ساز فراهم می سازد، اما با در نظر گرفتن این مسئله که شاید خود آنتونیو استرادیواری از روشی دیگر برای بدست آوردن خطوط محیطی استفاده کرده باشد و یا در صورت انطباق روش ما با شیوه او، امکان تصرفات و تغییرات آگاهانه از طرف او برای رسیدن به ویژگی های خاص تر وجود داشت، این تصمیم از معدل آرای عقلایی خارج شده وترجیحا کاستندایک انتخاب گردید.

اما چرا کاستندایک بین سازهای تولید شده بوسیله استراد در سال ۱۶۹۹ مورد انتخاب قرار گرفت؟ پاسخ این سوال دلایل متعددی دارد که بخش وسیعی از آن به برابری قابل توجه در ساختارهای این دو ساز بر می گردد و می توان در اندازه های مطرح شده و در فرم های آن از جهات مختلف مشاهده نمود.

این وجه تشابهات غیر قابل انکار، در سایر سازهای تولید شده در آن سال که تا کنون یافت شده است کمتر دیده می شود، از این رو با سنجش و پردازش مکرر و با توجه به موجود بودن اطلاعات قابل قبول، تصمیم به سرمایه گذاری جهت تولید این ساز کاستندایک گرفته شد. به طور معمول برای یافتن الگوها و مدلهای دقیق و کاملی که در طول تاریخ ویلن سازی بدست استاد کاران برجسته ای خلق شده اند، تلاش و کوشش کرده ایم و حاصل این تکاپو انتخاب و تولید بهترین هاست، که درعناوین دیگری از آنها نیز یاد خواهم کرد.

کاستندایک به عنوان یکی از این تعداد برتر در طبقه بندی مخصوص و منحصر به خود در جایگاه ویژه ای قرار می گیرد که می توان به برخی ازاین پارامتر ها اشاره ای داشت.

در چهار چوب استقرارو موقعیت تولید آثارهنری عواملی خاص، اثر گذار و تعیین کننده هستند که با توجه به سایر گزینه های دیگر چگونگی حرکت خالق اثر را می توان به شهود گرفته و از این طریق روند و جهت پدیدار شدن محصولات آن شخص را یافته و به نظم و ترتیب و دغدغه های فکری و ذهنی آن کمی نزدیک تر شد.


به میزان حدود انطباق و درک ما با خالق اثر، کیفیت هم آهنگی و هم سویی اندیشه و عمل بروز می کند و ساعت زمان به گذشته باز می گردد و هر چقدر این دریچه جایگزینی ما با او گسترده تر می شود، سرعت بازگشت به زمان اراده تولید اثر در نقطه مبدا افزایش می یابد، اینچنین نظاره گر وقایع بودن، تعلیمی است از جنس حضور در عرصه خلق هنر جاودانه.

audio file بشنوید اجرایی از گیل شهام را با ویولون “کنتس پولیگناک”

ابعاد و اندازه های به کار برده شده و ترتیب مقیاسها در قبل و بعد آن – تعداد سازهای تولید شده در آن سال ۱۶۹۹ و روند و آرایش ساخت آنها – افت و خیزهای جاری در شرایط زیستی به لحاظ تمام عوامل هم جوار از جمله علم، هنر، فرهنگ، سیاست و عبور از قرن هفدهم به آستانه تولد سده هجدهم میلادی – تغییر در الگوها و مدلها – محدوده سنی استراد که در ۵۵ سالگی به سر می برد و اتفاقات خانوادگی که بر او حادث گشته – تحت تاثیر بودن او از سبک استادش نیکولا آماتی و رد اثر تکنیکی آماتی ها در سازهای آن مقطع تاریخی خاص – سلیقه و ذوق و ابتکارات خود او که رنگ زیباتری بر همه گفته ها دارد و …، نمونه هایی است که با نگاهی نه چندان پیچیده و دشوار قابل لمس و دریافت است.

10 دیدگاه

  • رضا
    ارسال شده در بهمن ۱۰, ۱۳۸۷ در ۲:۳۷ ق.ظ

    اوه چه پروژه ی جالبی… دستتون درد نکنه… امیدوارم موفق باشید و نتایج کارتان کمک کنه که نام ویولون سازهای ایرانی دوباره در دنیا مطرح بشه… حرصم می گیره که این ژاپنی ها و کره ای ها برای ما ویولون ساز شده اند :دی

  • farnaz
    ارسال شده در بهمن ۱۱, ۱۳۸۷ در ۹:۰۶ ب.ظ

    ba salam khedmate jenab ziaei mikhastam bedoonam stradivari kolan chand ta saz sakhte va hamaknoochandta az sazhash baghie.merci

  • ناشناس
    ارسال شده در بهمن ۱۲, ۱۳۸۷ در ۶:۴۷ ب.ظ

    با سلام به شما
    تعداد سازهایی که از stradivari تا کنون ذکر شده است ۱۲۰۰ عدد بوده که به تعابیر مختلفی از ۵۴۰ تا حدود ۷۰۰ عدد از آن موجود می باشد.
    با سپاس
    رضاضیایی

  • ارسال شده در بهمن ۱۷, ۱۳۸۷ در ۱۲:۴۰ ق.ظ

    ba salam nazareton dar moredeh violonhaye ostad ebrahim ghanbari mehr chiye?

  • ناشناس
    ارسال شده در بهمن ۱۸, ۱۳۸۷ در ۹:۳۴ ب.ظ

    با سلام
    پاسخ به این سوال از دیدگاه های مختلفی قابل بررسی است که در مقوله های اجتماعی – فرهنگی – علمی و اقتصادی تحلیل می شود، البته تا کنون در باره اینگونه موضوعات و چگونگی پرداخت به آن تصمیماتی گرفته ام که در صورت لزوم به شکلی واضح و کافی مقالاتی را ارائه خواهم داد.

    با سپاس
    رضا ضیایی

  • یاسر
    ارسال شده در اسفند ۳, ۱۳۸۷ در ۱۰:۲۳ ق.ظ

    با سلام و تشکر به مدیریت سایت و عرض ادب و احترام به استاد ضیایی عزیز ،امیدوارم در این پروژه هم همانند دیگر پروژه ها موفق و پیروز باشید.

  • سیامک
    ارسال شده در دی ۵, ۱۳۸۸ در ۱۰:۴۹ ق.ظ

    معنی این جمله رو هرچقدر خوندم نفهمیدم: اما با در نظر گرفتن این مسئله که شاید خود آنتونیو استرادیواری از روشی دیگر برای بدست آوردن خطوط محیطی استفاده کرده باشد. میشه کمی توضیح بدین؟ وقتی ابعاد مورد اشاره شما موجود هستند، به چند روش میشه به یک شکل یکسان که همون فرم اصلی وخطوط محیطی هست، دست یافت؟ و از طرف دیگه به فرض اینکه بشه از روشهای گوناگونی به خطوط محیطی دست یافت، مگه در نتیجه تفاوتی وجود داره؟

  • ارسال شده در دی ۶, ۱۳۸۸ در ۴:۳۷ ق.ظ

    سلام
    درباره سوال اول:
    منظور این مسئله بوده که ما می توانستیم از طریق ۴ اندازه اصلی به هدف برسیم ولی امکان کاربرد روش دیگری از این ۴ اندازه بوسیله استراد وجود داشته است .
    سوال دوم :
    از طریق اندازه ها و کاربرد روشهای نا متعارف و بی نظم می توان به اشکال یکسان دست یافت،اما این موضوع مورد تائیدو بحث و نظر ما نیست.
    و سوال آخر شما:
    این دیدگاه شما در رابطه با نتیجه حاصل ازتغیرات ،دقیق و قانونمند نبوده و پرسش خود مبهم است.
    اما بدانید که در ساختار ویلن کوچکترین تغییری ،پویا و هدفمند است و ما هم از این قاعده خارج نیستیم.
    با سپاس

  • simak
    ارسال شده در دی ۷, ۱۳۸۸ در ۱۰:۱۲ ب.ظ

    ba tashakor az pasokhetoon, vaghti 4 andazeh asli vojood dareh, shekle enhena va shibe safahat ke bastegi be moshakhaseye bafti va esteghamati choobe morede estefadeye ma dareh va fekr mikonam ziad be nemooneye asli kari nadareh,mahale f ham ke baz be 4 andazeye asli barmigardeh.pas dige che moshkeli vojood dareh? banabarin zaheran ba 4 andazeh bayad besheh olgooye asli ro peyadeh kard? age misheh rahnamaee konin,motshakeram

  • Reza Ziaei
    ارسال شده در دی ۹, ۱۳۸۸ در ۱۲:۵۲ ق.ظ

    ba salam
    duste aziz ,vaghti 4 andazeie asli vojud darand mitavan dar sabkhaie mokhtalefe tarrahie sazha az anha bahre gereft .va ba tavajoh be tanavoe eijad shode dar in sabkha mitavan in mozu ra kamelan jeddi gereft ke sazande va khaleghe asar dar an tasarrofati ra emal karde bashad ke an taghirat lozuman bar asase ghaede va ghanune rizai va hendese nabashad .be ellate ingune dalaiel ast ke tarrahie nemunehaie asli kari toam ba ebham ast va ghatan be manabe motabar va mostanad baraie sehat nataiej ,ehtiaj khahad bud.
    zemnan ingune nist ke sayer ghesmatha bi ertebat ba andazehaie mabda hastand ,na dar tamame ghasmatha hamahangi sakhtari nashi az mohasebat vojud darad.
    ba sepas

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

پهلوگرفته بر ساحل اقیانوس موسیقی ایران (XI)

همانطور که قبلا تاکید کردم، آهنگساز باید آزاد باشد که به هر نوع زبان موسیقایی و به هر نوع استیل که می خواهد آهنگسازی کند. آشنایی با موسیقی ایران افق دید آهنگساز را باز می‌کند صرف نظر از هر استیلی و هر زبان موسیقایی که آهنگساز بخواهد در آن کار کند.

محمدرضا امیرقاسمی «شبی برای پیانوی ایرانی» را به روی صحنه می برد

کنسرت گروه موسیقی برف با عنوان «شبی برای پیانوی ایرانی» در تاریخ جمعه ۱۰ اسفند ساعت ۲۰ در سالن خلیج فارس فرهنگسرای نیاوران روی صحنه خواهد رفت. سرپرست و تکنواز پیانوی گروه برف محمدرضا امیرقاسمی و خواننده این کنسرت علی امیرقاسمی و اجرای تمبک با سحاب تربتی می باشد. در این برنامه علاوه بر اجرای آثار اساتید بزرگ پیانوی ایرانی نظیر جواد معروفی و مرتضی محجوبی، از چند نوازنده پیانوی دوره قاجار مانند اساتید محمود مفخم (مفخم الممالک) و مشیرهمایون شهردار هم قطعاتی اجرا خواهد شد. اجرای آثاری کمیاب و خاص از پیانو نوازیِ دوره ی قاجار و عصر مشروطه اولین بار است که در یک کنسرت اتفاق می افتد.

از روزهای گذشته…

پورساعی: سونوریته مهمترین اصل در نوازندگی است

پورساعی: سونوریته مهمترین اصل در نوازندگی است

نخستین اصلی را که هر نوازنده باید به آن اهمیت دهد، کیفیت نوازندگی است و مهم‌ترین عاملی که به کیفیت نوازندگی کمک می‌کند، سونوریته‌ی ساز است و من همواره به شاگردان خود توصیه می‌کنم به‌جای اینکه به نواختن قطعات بیشتر و سریع‌تر فکر کنند، از ابتدای کار دستیابی به برترین‌ کیفیت نوازندگی و سونوریته‌ی ساز خود و همچنین به افزایش توانایی خود در اجرای باکیفیت و نوانس بیشتر قطعات اهمیت بدهند. متأسفانه در ایران هنرجویان به‌دنبال اجرای قطعات بیشتر هستند و انتظار دارند، هر بار که به کلاس می‌آیند، قطعه‌ای جدید یاد بگیرند، صرف نظر از اینکه با چه کیفیتی قرار است اجرا کنند.
گفتگو با آن سوفی موتر (IV)

گفتگو با آن سوفی موتر (IV)

در حقیقت من از آن دسته موزیسین ها هستم که باید با موسیقی که می نوازم ارتباط احساسی بگیرم. به عبارت دیگر اگر نواختن یک قطعه تنها یک فعالیت ذهنی باشد، من نیازی به اجرای آن بر روی صحنه نمی بینم. چون در این صورت ممکن است نتوانم آن را به اندازه کافی خوب، متقاعد کننده و پر شور بنوازم، در نتیجه مخاطب هم نمی تواند آن را درک کند، از آن لذت برده و الهام بگیرد.
درگذشت اتا جیمز

درگذشت اتا جیمز

اتا جیمز، بانوی افسانه ای بلوز و سول جز، صبح جمعه، ۲۰ ژانویه در بیمارستان پارکویو کامیونیتی در لس آنجلس، در هفتاد و سه سالگی در اثر سرطان خون درگذشت. او چند ماه گذشته را رد مرحله پایانی سرطان خون و دمانس به سر می برده است و پنجشنبه شب به بیمارستان مراجعه می کند اما صبح جمعه فوت می کند. پزشک اتا روز جمعه از درگذشت او اظهار تأسف کرد و گفت: »ما همگی بسیار نارحت هستیم. با توجه به شناختی که از او و گذشته اش داشتم، مایه افتخار بود که مراقبت از او را به عهده داشتم.» همسر و فرزندان اتا در لحظه های پایانی زندگیش در کنار او بودند.
هارمونی زوج (II)

هارمونی زوج (II)

همان طور که در آکوردها، هرچقدر بتوانیم نتهای تونال را مضاعف می کنیم، در آکوردهای مدال (زوج) نیز نوتهای مدال که همان ۱ و ۴ هستند می بایست مضاعف گردند (دوبله شوند). این منطق طبیعت اصوات است. با شرایط فوق اگر برای شور کنترمدی بدست بیاوریم چنین اصولی را باید رعایت کنیم:
عمر فاروق، موسیقیدان ترک (III)

عمر فاروق، موسیقیدان ترک (III)

فاروق پس از اینکه در ترکیه به خوبی شناخته شد تورهای کنسرتی را در اروپا و استرالیا برگزار کرد. او در سال ۱۹۷۱ یعنی در بیست سالگی اولین تور کوتاه مدتش را با یک آنسامبل کلاسیک/فولک ترک در ایالات متحده اجرا کرد. درخت شکیبایی او در حال در آوردن یک شاخه غیر عادی بود.
فاصله مضراب با سیم در سنتور

فاصله مضراب با سیم در سنتور

در ادامه مقاله قبلی و در خصوص مضراب زدن با ساز سنتور، همانطور که در مورد اجرای ریز صحبت شد، می توان همان خصوصیات را به اجرای پاساژها و همچنین آرپژ ها مرتبط نمود. اجرای صحیح و درست این تکنیک ها نیز با پایین نگه داشتن سر مضراب تا یک فاصله مشخص شده از سیم ها ، کاملا آسان می شود.
بررسی و نقدِ «مبانی نظری موسیقی ایرانی» (II)

بررسی و نقدِ «مبانی نظری موسیقی ایرانی» (II)

«…تدوین یک تئوری موسیقی ایرانی، برای آموزش در هنرستان ها که از دل همین موسیقی برآمده باشد… و با آگاهی از اینکه نظام موسیقایی ایران در حال حاضر با گذشته تفاوت های دارد، مفاهیم نظری بنیادین را از رسالات کهن اخذ کرده و اصول و قواعد موسیقی ایرانی را از آنچه امروزه در عمل اجرا می شود استخراج کرده است… و این اصول و قواعد مربوط به موسیقی کلاسیک ایرانی است که آن را معمولا “موسیقی ردیفی” می نامند.»
نمودی از جهان متن اثر (XVII)

نمودی از جهان متن اثر (XVII)

شدیدترین نقدی که از این زاویه بر آنالیز وارد شده نوشته‌ی جوزف کرمن است (۷۸). همان‌طور که قبلا چند بار به آن اشاره شد فرا رفتن از این ناتوانی آنالیز با توجه به ایده‌ی مرکزی‌اش (نزدیک شدن به دانش تجربی) تنها از طریق گرویدن به نوعی «طبقه‌بندی کور» میسر است.
گفت و شنودی درباره سازهای ابداعی (IX)

گفت و شنودی درباره سازهای ابداعی (IX)

در اینجا به نوشته شما در مورد دیدار با آقای شجریان می پردازم:‌ شما فرمودید سازی که ایشان ساخته اند از چوب گردو بوده است. به نظر شما چوب گردو با وجود چگالی و وزن بالایی که دارد، مناسب برای کاسه رزونانسی است؟ شما خوب می دانید که سازگرهای ایرانی با اینکه از آکوستیک اطلاع چندانی ندارند ولی به جز دسته ساز که نیاز به چوبی دارد که فقط محکم باشد هیچ وقت برای کاسه رزونانس سراغ گردو نمی روند؛ تنها سازی که کاسه آن را از چوب گردو می سازند سنتور است که نوع ارتعاش آن و وزنی که روی صفحه آن است به کلی با ویولون متفاوت است (ضمنا سنتور را هم با چوبهای دیگری مثل آزاد، افرا، توت می سازند)
دخترم، بوی فرار می آید (II)

دخترم، بوی فرار می آید (II)

و اما در ایران پس از گذشت سی سال، زنان آواز ایران، هنوز از رها ساختن آوایشان محروم اند و با آن که بسیاری از آنان در سرزمین خود حضور دارند، به جایی تبعید شده اند که می بایست در آن سکوت اختیار کنند و به همین سبب جامعه بخشی از حافظه خود را رفته رفته از دست داده است چرا که نتوانسته همه آرا و صداها را در متشکل شدن جامعه حضور بدهد. نتیجتاً عده ای اندک اندک در اثر این رانده شدگی و نَفَس بری، چون دیگر به صورت عاطفی و احساسی نتوانسته اند فضای هستی شناسانه ی زبان ناخوداگاهشان را بیان کنند، خود را فراموش شده می پندارد و در این قطع شدن، کل جامعه به تدریج متوجه سرریز شدن احساسات به بن بست رسیده می شود و به سوی بحران و خفقان گام می نهد.