موفقیت بزرگ دیگر چارلز مکرس در بهار 1951 بود زمانی که او اولین اجرای کاتا کابونآ را در اپرای سدلر ولز رهبری کرد. بسیار زود به دلیل کیفیت نمایشی در رهبری اپرا مورد تقدیر واقع شد و شهرت یافت. تا سال 1954 در اپرای سدلر ولز باقی ماند تا آنکه پست رهبری در ارکستر BBC را به دست آورد. در این دوره آغاز به ضبط به همراه ارکستر فیلارمونیای والتر لگز نمود.

از سال 1956 مکرس حرفه اش را به عنوان رهبر قراردادی بین المللی، ادامه داد و و سفرهایش را از آمریکا، آفریقای جنوبی، آمریکای شمالی و استرالیا پی گرفت. در اواخر دهه 50 و اوایل دهه 60 مکرس به عنوان اجرا کننده موسیقی نمایشی شهرت یافت.

شروع آن ضبط موسیقی هندل از سویت: "آتش بازی سلطنتی" بود آنطور که خود در مصاحبه ای با دیوید هورویتز در این باره توضیح داده: "در سال 1959 در مراسم بزرگداشت دویستمین سالگرد مرگ هایدن زمانی که نوازندگان سازهای بادی بسیاری در لندن داشتیم که در نیمه شب نیز حاضر به حضور و نواختن بودند، آثاری از وی را اجرا کردیم. ما همچنین کنسرتها در دو گروه کر (Concerti a due cori) را اجرا و ضبط کردیم که در زمان حیات هایدن هیچ گاه اجرا نشد. در آن جایگا تمام سعی ام را کردم تا دانش خود درباره اصل موسیقی هایدن را به کار برم. من از نوجوانی نیز آثار هابدن را مطالعه می کردم و شیفته خاصیت نمایشی در موسیقی باروک و کلاسیک بودم. در آن زمان آغاز به کار در اپرای سدلر ولز نمودم، همچنین مجذوب اجرای شایسته ای از آثار موتسارت به ویژه اپراهای وی شدم."

مکرس میگوید:" این فرصت را به دست آوردم که به همراه یکی از همکارانم از موزه کتابخانه شهر دانسشینگن-آلمان (Donaueschingen) دیدن کنم که در آن زمان برای نگهداری آثار برجسته موسیقی معاصر نمایشی شهرت داشت همچنین دارای مجموعه ای غنی از دست نوشته های قدیمی بود. به ویژه از اپرای "عروسی فیگارو"، "دون جیووانی"، "فلوت سحرآمیز" و حتی "بنابراین همه انجام می دهند" از تمام آنان کپی گرفتم و در واقع سندی موثق بود از آنکه چه نوع موسیقی در آن دوره وجود داشته."

این تحقیقات در اجراهای وی از "عروسی فیگارو" اثر موتسارت در اجرای وی به همراه اپرای سدلر ولز در سال 1965 ریشه دواند. زمانی که خطوط خوانندگان دارای تزئینی بود (تحریرهایی) که سبک آن دوره را حفظ کند، تاثیر نمایشی آن فوق العاده شد. مطالعه و کنکاش بیشترش در ضبط مسیحا ی هایدن هویدا شد که توسط شرکت ضبط EMI در سال 1966 عرضه شد که نقدها و تحسینهای فراوانی را در مقایسه با اصل اثر در برداشت.

مکرس در سال 1964 اولین اجرای خود را با رهبری "کاترینا ایسمالیوفا" اثر شوستاکویچ، در خانه اپرای رویال به روی سن برد. وی پس از آن بارها در آنجا رهبری کرد، اگرچه هیچگاه قبول به بستن قرارداد دائمی با آنان نشد.

در دهه 1960 چندین اپرای تلویزیونی را برای BBC رهبری کرد که اجرای یک ارکستر بزرگ در یک استودیو در آن زمان برای ضبط چیزی نامتداول بود. از سال 1966 تا 69 در کنار مدیر موسیقی، لئوپاد لودویگ، رهبری اپرای هامبورگ را برعهده داشت. از سال 1970 تا 77 رهبری اپرای سدلر ولز را (که بعدها به اپرای ملی انگلستان تغییر نام یافت) بر عهده داشت.

وی همان پست را در اپرای ملی ولش از سال 1987 تا 92 عهده دار شد. به همراه این دو ارکسترهای بریتانیایی اپراهای بزرگ و مشهوری را رهبری کرد؛ ژانک از موتسارت، لوهنگرین از واگنر را در میان دیگر آثار می توان نام برد. مکرس، ژانسک را با شرکت دکا و ارکستر فیلارمونیک وین به همراه خوانندگان بزرگ بین المللی ضبط کرد. پس از ترک اپرای ملی انگلستان حرفه بین المللی مکرس با حضور وی در بیشتر تالارهای کنسرت و اپرها خانه های مشهور دنیا، پیشرفت کرد.

از سال 1982 تا 85 رهبر ارکستر سمفونی سیدنی شد، او رهبر اصلی میهمان رکستر سالنی اسکاتلند 92 تا 95، فیلارمونیک رویال 93 تا 96، فیلارمونیک چک 1999 تا تقریبا زمان معاصر و از 2002 در ارکستر فیلارمونیا بود. در سال 1998 اولین اجرایش در جشنواره سالزبورگ بود که رهبری فیلارمونیک وین را عهده دار بود. از 1998 تا 2001 رهبری ارکستر لوک مقدس نیویورک را ایفا نمود.

naxos.com