خانواده گوارنری

یک نمونه از ویولون های گوانری
یک نمونه از ویولون های گوانری
گوارنری (Guarneri) نام فامیل گروهی از بزرگترین مدعیان سازنده انواع ویولن (خانواده ویولون) در سده ۱۷ و ۱۸ میلادی در کرمونای ایتالیاست که با سازندگان بزرگی همچون گروههای سازندگان آماتی Amati و استرادیواری Stradivari قیاس شده اند.

آندرا گوارنری Andrea Guarneri (دسامبر ۱۶۲۶-۱۶۹۸) از سال ۱۶۴۱ تا ۱۶۴۶ در کارگاه نیکولو آماتی Nicolo Amati مشغول کارآموزی شد و طی سالهای ۱۶۵۰ تا ۱۶۵۴ به ساخت ویولن برای آماتی پرداخت.

نخستین سازهای دست ساز او عموما بر اساس الگوی معروف آماتی ساخته شد اما وی تلاش کرد تا به کیفیت بالا و ممتاز سازهای شخصی آماتی دست یابد. آندرا گوارنری (Andrea Guarneri) ویولاهایی نفیس و ستودنی ساخت که یکی از آنها توسط ویلیام پریمرز (William Primrose) استفاده شد و به شهرت رسید.

از میان فرزندان آندرا دو تن از پسرانش حرفه پدر را ادامه دادند:
پیترو جیووانی گوارنری Pietro Giovanni Guarneri (فوریه ۱۶۵۵-مارس ۱۷۲۰) که پیتروی مانتوا Pietro da Mantova نامیده می شد (تا از برادر زاده اش پیترو گوارنری تمییز داده شود).

او از سال ۱۶۷۰ تا زمان ازدواجش در سال ۱۶۷۷ در کارگاه پدرش فعالیت کرده و پس از آن تا سال ۱۶۸۳ در کارگاه شخصی خود در مانتوا (Mantua) به عنوان نوازنده و سازنده ویولن مشغول کار شده است.

سازهای ساخت او عموما بهتر و نفیس تر از آلات دست ساز پدرش بود اما بدلیل دو شغله بودن وی، تعداد این سازها محدود بوده و به وفور ساخته و تولید نشد. جوزف زیگتی (Joseph Szigeti) نوازنده بزرگ ویولون یکی از بهترین این سازها را در دست داشته است.

جوزپه جیووانی باتیستا گوارنری Giuseppe Giovanni Battista Guarneri (نوامبر ۱۶۶۶-۱۷۳۹ یا ۱۷۴۰) فرزند کوچکتر آندرا و معروف به فیلیوس آندرا (filius Andreae) که در کارگاه پدرش در کرمونا مشغول به کار شد و در سال ۱۶۹۸ وارث کارگاه پدر گردید. اگرچه او برای رقابت با استرادیواری (Stradivari)٬ یگانه رقیب با نفوذ و تاثیرگذار دوران حرفه ای اش پیاپی تلاش کرد٬ لیکن در میان سازندگان بزرگ ویلن٬ مشهور و شناخته شده بود. از حدود سال ۱۷۱۵ پسرانش و احتمالا کارلو برگنزی (Carlo Bergonzi) به او ملحق شده و همکاری با وی را آغاز نمودند.

جوزپه جیووانی باتیستا پدر دو سازنده بعدی سازهای زهی بود:
پیترو گوارنری Pietro Guarneri (آوریل ۱۶۹۵- آوریل ۱۷۶۲) معروف به پیترو ونیزی Pietro da Venezia که از زندگی در خانه پدری ناخورسند بود٬ در سال ۱۷۱۸ کرمونا را به قصد یافتن مکانی آرام و مطبوع ترک گفت و سرانجام در ونیز مستقر شد. او در ونیز تکنیک های کرمونا را که از پدرش آموخته بود با متد ونیز که طی کار با مونتانانا (Domenico Montagnana) و تونونی (Carlo Annibale Tononi) یاد گرفت٬ در هم آمیخت و در سال ۱۷۳۰ نخستین برچسب اریجینال خود را از ونیز به جامعه هنرمندان معرفی کرد. آلات موسیقی ساخت او نیز همچون سازهای پدر و عمویش٬ بسیار نادر٬ متمایز و نفیس هستند. یکی از ویلنسل های ساخت وی توسط بئاتریس هریسون (Beatrice Harrison) مورد استفاده قرار گرفته است.


لیبل یکی از ویولون های گوانری
بارتولومئو جوزپه گوارنری (عیسی) Bartolomeo Giuseppe Guarneri (آگوست ۱۶۹۸- اکتبر ۱۷۴۴) معروف به جوزف که بزرگترین سازنده ویولن لاین آماتی نامیده شده است. او با نام عیسی نیز شناخته شده است چراکه برچسب های او همیشه شامل کاراکترهای I.H.S. Iota-Eta-Sigma٬ سه حرف اول نام عیسی در زبان یونانی و صلیبی رومی بوده است.

audio file بشنوید صدای ویولون گوارنری را

سازهای ساخت وی به میزان وسیعی از تکنیک های سنتی خانوادگی او فاصله گرفت و روش های منحصر به فرد خود او جایگزین آن شد و رتبه دوم کیفیت را پس از استرادیواری که در نوع خود بی نظیر بوده٬ کسب نمود. ساز مورد علاقه و محبوب نوازنده مشهور ویلن نیکولو پاگانینی (Niccolò Paganini) ویلن دو کانونه گوارنری Il Cannone Guarnerius بود که در سال ۱۷۴۳ توسط عیسی گوارنری ساخته شد.
همچنین ویلن “لرد ویلتون” Lord Wilton که در سال ۱۷۴۲ ساخته شد توسط یهودی منوهین (Yehudi Menuhin) و دیگر نوازندگان قرن بیستم سازهای عیسی همچون آرتور گرومیاکس (Arthur Grumiaux) ٬ یاشا هایفتز (Jascha Heifetz)٬ ایزاک ایشترن (Isaac Stern) و هنریک شرینگ (Henryk Szeryng) نواخته شد.

این امکان وجود دارد که تاریخچه خانواده گوارنری اندکی نامعتبر باشد. به گفته منبعی موثق٬ جوزپه عیسی و پیتروی ونیزی ممکن است پسرعمو بوده و برادر نباشند و همچنین این احتمال وجود دارد که پیتروی ونیز فرزند پیتروی مونتانا باشد!

en.wikipedia.org

4 دیدگاه

  • violin
    ارسال شده در آبان ۷, ۱۳۸۶ در ۱:۴۳ ق.ظ

    ممنون.لطفا بیشتر درمورد سازهای جهانی بنویسید
    به نظر میاد جدیدا نویسندگان بخشهای موسیقی کلاسیک کمکار شده اند.

  • kyoomars
    ارسال شده در آبان ۱۰, ۱۳۸۶ در ۱۰:۳۱ ب.ظ

    خیلی عالی بود.تلاش شمارامیستایم در زمینه موسیقی جدی

  • hooman
    ارسال شده در آذر ۱, ۱۳۸۶ در ۷:۱۴ ق.ظ

    ,mikhastam azatoon khahesh konam dar morede saxophone va navazandegish ham matlab benevisid,man be in saz alageye ziyadi daram,ama engar hich mana ya ostadi nist (hade aghal tooye shahre man)ke betoone in saz ro amoozaehs bede.mamnoon misham azatoon age komakam konid,

  • violine
    ارسال شده در شهریور ۱۲, ۱۳۸۹ در ۸:۵۷ ب.ظ

    age mishe bishtar ax bezarin…

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

«نیاز به کمالگرایی داریم» (I)

اگر اهل مطالعه نوشته های مربوط به موسیقی باشید حتما نام سجاد پورقناد برای شما آشناست؛ او سردبیر قدیمی ترین مجله اینترنتی روزانه موسیقی به نام گفتگوی هارمونیک است. البته فعالیت در عرصه مطبوعاتی (اینترنتی و کاغذی) تنها بخشی از فعالیت های پورقناد را تشکیل می دهد. او غیر از فعالیت گسترده در زمینه نقد، گزارش و مقاله نویسی، تلاش های قابل توجهی در زمینه تولید و اجرای موسیقی داشته است که شامل آثار مختلفی از نوازندگی، خوانندگی و در این اواخر آهنگسازی می شود.

به‌استقبال «ماراتن پیانو» در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران (II)

تاجایی که اطلاع دارم در سال‌های اخیر اجراهای مختلف مرتبط با گروه موسیقی، از اجراهای پایان‌نامه‌ها گرفته تا جشنواره‌های مختلف موسیقایی گروه موسیقی در فضاهایی چون تالار شهید آوینی یا کلاس‌های دانشکده‌ی هنرهای نمایشی و موسیقی برگزار شده‌اند. حائلی که مابین فضای این سالن و کلاس‌ها با فضای بیرون –فضایی که متعلق به همه است- وجود دارد، گویی این دو فضای سرپوشیده را تبدیل به فضایی منفک و «تخصصی» کرده است که انگار اگر کسی بخواهد به آن فضا برود و آنچه می‌گذرد را درک کند، لاجرم باید اهلیتی تخصصی با موسیقی داشته باشد. (۳)

از روزهای گذشته…

اخباری درباره کنسرت های هومن خلعتبری

اخباری درباره کنسرت های هومن خلعتبری

پانزدهمین فستیوال موسیقی «قصر کریشتِتِن» کشور اتریش با قطعه «پارسی» اثر احمد پژمان افتتاح می شود. هومن خلعتبری با اجرای قطعه «پارسی» به تاریخ شنبه ۳ مرداد ماه ۱۳۹۴ (مطابق با ۲۵ جولای ۲۰۱۵) ، پانزدهمین فستیوال بین المللی موسیقی «قصر کریشتتن» را افتتاح می کند.
جایگاه رهبر (II)

جایگاه رهبر (II)

یکی رهبر حرفه ای غیر از اینکه در دوره های آموزشی با روشهای حرکت دست ( با چوب یا بدون آن) آشنا شده است و میداند چه حرکتی حواس نوازنده را به خود جلب کرده و چه حرکتی اشتباه است و نوازنده را گیج میکند، آشنایی کلی ای با روشهای مختلف نگارش و اصطلاحات نوشته شده توسط آهنگساز (به زبانهای مختلف و البته معروف) دارد. این اشراف بخاطر دیدن نت های مختلف و آموزشهای قبلی او حاصل شده و از عهده یک نوازنده ساده و غیر پی گیر(در این زمینه) خارج است.
موسیقی‌شناسی‌ای که نمی‌شناسیم (IX)

موسیقی‌شناسی‌ای که نمی‌شناسیم (IX)

به همین ترتیب، درایه‌هایی مانند «امپرسیونیسم» و «اکسپرسیونیسم» سَبک هستند، عناوینی مثل «دوازده‌تنی»یا «لایتموتیف»اصطلاحات فنی مرتبط با یک سبک یا روش یک آهنگساز، و مدخل‌هایی مانند «موسیقی نظامی»، «موسیقی عاشقانه» و «موسیقی سَبُک» گونه‌های موسیقایی (۳۰).
لری ادلر، هنرپیشه هارمونیکا (II)

لری ادلر، هنرپیشه هارمونیکا (II)

لری ادلر در سال های ۱۹۳۸ و ۱۹۳۹ تورهای کنسرتی را، پیش از بازگشتن به آمریکا، در آفریقای جنوبی و استرالیا برگزار کرد (در واقع، در استرالیا بود که برای اولین بار به اجرای سولو در کنسرت کلاسیک با ارکستر سمفونیک سیدنی پرداخت). ادلر در دهه ۴۰ همراه با پاول دریپر (Paul Draper)، رقصنده، تورهایی را در ایالت های مختلف آمریکا برگزار کرد و آنها همچنین با برنامه های خود، اسباب سرگرمی سربازان آمریکایی را در آفریقا و خاور میانه فراهم آوردند.
آلبومهای اختصاصی آلن پارسونز

آلبومهای اختصاصی آلن پارسونز

آلن پارسونز در کنار کار با اریک وولفسون (Eric Woolfson ) مدیر و ترانه سرای بزرگ، تصمیم گرفت تا به ضبط آنچه خود در موسیقی بدان علاقه دارد نیز بپردازد. به این شکل پروژه بزرگ طولانی مدت آلن شکل گرفت. او گهگاه در ضبط کارهایش کیبورد می زد و به ندرت هم می خواند. البته در ابتدا طرحی که او در ذهن داشت با حضور جمعی از خوانندگان و نوازندگان آماتور پایه ریزی شد، اما در میان آنها با آرتور براون (Arthur Brown) ، آلن کلارک (Allan Clarke) و ایان بیرنسون (Ian Bairnson) گیتاریست نیز همکاری کرد.
محمود ذوالفنون از زبان خودش

محمود ذوالفنون از زبان خودش

نخستین پایه علاقه من به موسیقی، شنیدن ساز پدرم (تار) هنگام تدریس به شاگردانش بود. بعدها من هم در سلک همان شاگردان درآمدم و به خوبی به خاطر دارم که نخستین درس با تار در دستگاه شور و با وزن کرشمه بود. همه دورس به شیوه معمول آن دوره، سینه به سینه بود. البته گذشتگان نیز اصولی را برای صحیح آموزش دادن دنبال می کردند که نباید ساده از آنها گذشت و استعداد هم که به نوبه خود لازمه یادگیری بود…
درباره کتاب «شورانگیز» (I)

درباره کتاب «شورانگیز» (I)

چاپ دوم کتاب و سی‌دی «شورانگیز: آشنایی مقدماتی با دستگاه‌های موسیقی ایرانی برای سنتور» به گزینش، نت‌نگاری و تنظیم رامین صفایی توسط نشر خنیاگر منتشر شد. شورانگیز، ‌چنان‌که از نامش برمی‌آید، تلاشی است برای برانگیختن شور و شوق هنرجویان سنتور برای یادگیری دستگاه‌ها و ردیف موسیقی ایرانی؛ کتابی است برای هنرجویانی که می‌خواهند با کلیتی از دستگاه‌های موسیقی ایرانی و مهم‌ترین گوشه‌های آن آشنایی یابند و همۀ دستگاه‌ها و آوازهای ردیف را به‌جز نوا و راست‌پنجگاه در بر دارد.
بررسی اجمالی آثار شادروان  <br /> روح الله خالقی (قسمت نهم)

بررسی اجمالی آثار شادروان
روح الله خالقی (قسمت نهم)

آنانکه مدتی با آثار قلمی خالقی زیسته و از این طریق پیوندی معنوی با وی یافته اند، به علائق وی به طبیعت، به گل و بوستان و به فضاهای سرسبز روستاهای سرزمین آباء و اجدادیش نیک واقفند.
موسیقی آفریقای جنوبی (IX)

موسیقی آفریقای جنوبی (IX)

در دهه نود قرن بیستم، سبک جدیدی از موسیقی محله های سیاهپوست نشین به نام کویتو خود را در ذهن و قلب جوانان سیاه پوست آفریقای جنوبی جای داد. همانطور که موسیقی بابلگام مناطق سیاهپوست نشین از دیسکوهای آمریکا نشأت گرفته بود، کویتو نیز تفسیری آفریقایی از موسیقی بین المللی رقص دهه نود بود، ژانری که برای آن عبارت نا دقیق موسیقی هاوس (house music) هم به کار برده می شود.
سان را و فلسفه کیهانی (III)

سان را و فلسفه کیهانی (III)

در کلوپ های بیرمنگام، اغلب از تزیینات عجیب مانند نورپردازی روشن و نقاشی های دیواری، از مکان های گرمسیر یا بیابان ها استفاده می شد که به نظر می رسد که بعدا تأثیرات آنها بر صحنه های اجراهای سان را دیده شد. بیگ بند همچنین حس غرور و اتحاد را نیز به موزیسین های سیاه پوست منتقل می نمود. سیاه پوستان احترام زیادی برای موزیسین ها قائل بودند و از آنها توقع می رفت که با نظم و ترتیب و قابل معرفی باشند. در ایالت های جنوبی آمریکا، موزیسین های سیاه پوست در جامعه سفید پوستان پذیرفته شده بودند که این نیز خود بحث و جدل هایی را بر انگیخته بود. آنها اغلب برای مخاطبان بلند رتبه سفید پوست به اجرا می پرداختند (هرچند از تعامل با آنها منع شده بودند.)