خود مارگور چنین گفته است: "بوهمیا صحنه ای است در زندگی هنری، مقدمه ای است برای یک فرهنگستان هنر." اگرچه اپرای پوچینی به زبان ایتالیایی است اما عنوان فرانسوی خود را حفظ نموده است. در واقع استفاده از این کلمه به هیچ عنوان به منظور بیان معنی لغوی و جغرافیایی آن یعنی کولی نبوده و تنها مفهومی شاعرانه و هنری دارد.

این اپرا در دهه 1890 اولین موفقیتهای خود را به دست آورد.

پس از اولین اجرای آن، شهرت این اپرا در ایتالیا باعث شد تا تولید کنندگان ایتالیایی موسیقی روی آن سرمایه گزاری کنند.

اولین اجرای خارج از ایتالیای لا بوهم در کولون تئاتر شهر بوینس آیرس آرژانتین در 16 ژوئن 1896 بود. در اوایل سال 1897 در لیسبون، مسکو و الکساندریای مصر اجرا شد.

اولین اجرای انگلستان آن در تئاتر رویال شهر منچستر در همان سال بود، این اپرا به زبان انگلیسی اجرا شد و آلیس استی (Alice Esty) در نقش می می ظاهر شد. پس از آن در لندن، لس انجلس، نیویورک نیز اجرا شد. اولین اجرای به زبان آلمانی اپرا در 22 ژوئن 1897 در اپرای کرول برلین بود و اولین اجرای فرانسه زبان اپرا در 13 ژوئن 1898 با تولید شرکت تولید فرانسوی اپرا-کومیک (Opéra-Comique) در تئاتر ملی پاریس برگزار شد.

"لابوهم" موفقیتهای بین المللی خود را در قرن بیستم نیز دنبال نمود و شرکت اپرا-کومیک تا سال 1903 صد اجرا از این اپرا را تولید نمود. این اپرا در سال 1900 برای اولین بار در بلژیک اجرا شد. 1902 اسپانیا، 1903 اتریش با رهبری گوستاو مالر و 1905 سوئد.

داستان این اپرا
داستان در پاریس 1830 اتفاق می افتد. متمرکز بر روی عشق میمی خیاط و شاعر رودولفو است. آنان تقریبا در همان بار اول عاشق یکدیگر می شوند. رودولفو به دلیل عشوه گری های می می با دیگر مردها می خواهد او را ترک کند. اگرچه میمی مریض است و رودولفو خود را مقصر می داند زیرا وجود خود را باعث به خطر افتادن سلامتی و آینده میمی می پندارد. آن دو پیش از مرگ میمی بار دیگر به یکدیگر باز می گردند.

قسمتی از "beviam " از اپرای لابوهم را بشنوید

سازهای استفاده شده در این اپرا دو فلوت، دو پیکولو، دو ابوا، کرانگله ، دو کلارینت، 2 کلارینت باس، 2 نی بم (bassoon)، 4 شیپور، سه ترومپت، سه ترومبون، درام، تیمپانی، مثلث، سنج، درام بیس، زیلوفون، گلوکن شپیل.

اپرای لا بوهم با اجراهای مختلف ضبطهای فراوانی نیز داشته از جمله: ضبط 1973 با RCA Victor، با رهبری جرج سولتی (Sir Georg Solti)، مونتسرات کاباله (Montserrat Caballé) در نقش می می و دومینگو (Plácido Domingo) در نقش رودولفو که جایزه گرمی سال 1974 را برای بهترین اپرای ضبط شده کسب کرد. از ضبطهای اخیر این اپرا با دویچه گرامافون در سال 2008 با رهبری برتراند د بیلی (Bertrand de Billy)، آنا نتربکو (Anna Netrebko) با می می و رونالدو ویلازون (Rolando Villazón) با رودولفو است.

در سال 2002 باز لورمن (Baz Luhrmann) در مرکز تئاتر برودوی (Broadway) در نیویورک، این اپرا را بار دیگر روی سن برد، برای 8 بار اجرا در هفته که بدین منظور 3 نفر برای هر یک از نقشهای می می و رودولفو و دو نفر برای هر یک از نقشهای موزتا و مارچلو استفاده شد؛ این اجراها جایزه تونی (Tony Award) را برای بهترین موسیقی از آن خود کرد.

en.wikipedia.org