سل، اشترائوس را اثر گذار اصلی بر شیوه رهبری خود می داند. بیشتر تکنیک چوب رهبری سل که صدای شفاف از اجرای ارکستر کلاولند را تولید می نمود و خواست سل مبنی بر سازنده یک ارکستر بودن، از شیوه اشترائوس می آید. این دو رهبر بزرگ پس از ترک سل در سال 1919 از اپرای رویال همچنان دوست باقی ماندند. حتی پس از جنگ جهانی دوم زمانی که سل در آمریکا مستقر شد، اشترائوس مشتاق بود بداند رفیق وی چگونه پیش می رود.

بین سالهای 1920 و 30 سل در ارکسترها و اپراهای گوناگون در اروپا رهبری می کرد؛ برلین، استراسبورگ، جایی که وی جانشین اتو کلمپرر در تئاتر شهر شد، پراگ، دارمستاد، دوسلدورف و گلاسگو، این اجراها پیش از زمانی بود که او رهبر اصلی اپرای برلین در سال 1924 شود. در سال 1930 برای اولین بار در آمریکا به همراه ارکستر سمفونی لوئیز مقدس، کنسرت داد. در این زمان او بیشتر به عنوان رهبر اپرا تا رهبر ارکستر شناخته شده بود. پس از وقوع جنگ در سال 1939 سل در حال بازگشت از سفر استرالیا از طریق آمریکا بود که در نیویورک به همراه خانواده اش سکنی گزید.

پس از یک سال تدریس، دعوت های زیادی به عنوان رهبر میهمان از ارکسترهای بسیاری دریافت نمود. مهمترین آنها در سال 1941 مجموعه چهار کنسرت به همراه ارکستر سمفونیک NBC متعلق به آرتورو توسکانینی بود. سال 1942 اولین اجرای وی به همراه اپرای متروپولیتن بود، او این اپرا را برای چهار سال رهبری نمود. سال 1943 اولین رهبریش در فیلارمونیک نیویورک بود و در سال 1946 شهروند آمریکا شد.

در همان سال از وی درخواست شد تا مدیریت موسیقی ارکستر کلاولند را عهده دار شود. در آن زمان این ارکستر به عنوان ارکستر محلی آمریکایی شناخته شده بود در حالی که دیگر ارکسترهای بزرگ و مطرح آمریکایی وجود داشتند همچون: ارکستر فیلادلفیا، ارکستر سمفونیک بوستون، ارکستر سمفونیک شیکاگو، فیلارمونیک نیویورک و ارکستر سمفونی NBC.

به همین دلیل برای سل کارکردن در کلاولند این فرصت را به وی می داد که بتواند از آن، ارکستر آرمانی خود را بسازد که ترکیبی باشد از مهارتهای استادانه بهترین گروههای موسیقی آمریکایی با هماهنگی صدای بهترین ارکسترهای اروپایی. وی شرط خود برای قبول این پست با دارا بودن اختیار هنری کامل بیان نمود و آنان پذیرفتند. وی تا پایان عمرش در این سمت باقی ماند.

اولین اقدام اون اخراج موسیقیدانان بود و دقت بالا در استخدام افراد جدید، افزایش برنامه های ارکستر و داشتن بیش از 100 نوازنده و کار و تمرین فراوان و بیرحمانه برای ارکستر! تمرینهای سل برای حرفه آنان افسانه ای بود، وی از تک تک نوازندگان توقع مهارت بالا و کمال را داشت. موسیقیدانان برای داشتن اشتباهات فراوان یا به سادگی برای زیر سوال بردن توانایی سل، اخراج می شدند!

این تنها سل نبود که چنین سخت گیری قاطعانه ای داشت. البته اینچنین اخراج موسیقیدانان امروزه دیگر صورت نمی گیرد، اجتماع موسیقیدانان نسبت به گذشته قوی تر است. اگر سل قبل از اجرا تمرین نوازنده ای را می شنید و آن را نمی پسندید از سرزنشِِِِ دریغ نمی کرد و جزئیات نت را برای وی توضیح می داد که این قطعه چگونه باید شنیده شود اگرچه تنها دقایقی به شروع کنسرت باقی مانده بود!

سل با افتخار بیان کرده: "ارکستر کلاولند هفت کنسرت در هفته برگزار میکند که تنها دو اجرای آن برای عموم است." بعضی از منتقدین معتقدند ارکستر بیش از حد تمرین کرده و خود جوشی در آنان دیده نمی شود. سل آن را تائید نمود و اعتقاد داشت ارکستر در تمرینها بهتر عمل کرده است. در پایان 1950 به جهان ثابت شد که ارکستر کلاولند به درستی بی نقص است و جایگاهش را در میان بهترین ارکسترهای آمریکا و اروپا به دست آورده.