«تفضلی: تک‌زبانی موسیقی‌ را‌ به‌ محاق‌ می‌برد» (۱)

گفت‌وگو با محمدرضا تفضلی درباره آثار و فعالیت‌هایش به بهانه روی صحنه رفتن «الژی» توسط ارکستر
در فاصله سال ۱۴۰۳ تا امروز چندین بار نام محمدرضا تفضلی آهنگساز و عضو هیات علمی دانشکده موسیقی دانشگاه هنر ایران به عنوان آهنگساز در ارکسترهای مختلف آمده است. سال ۱۴۰۳ بخشی از سوئیت دنا به آهنگسازی او با ارکستر ملی اجرا شد، در سال ۱۴۰۴ هم اجرای همین اثر به صورت کامل با ارکستر میترا و در همان سال اجرای سمفونی واگویه‌های تفضلی با ارکستر سمفونیک تهران روی صحنه رفت. اخیرا و در مرداد ماه  سال جاری هم اجرای الژی برای ارکستر زهی با ارکستر ویوُ (Vivo) را به آهنگسازی او شاهد بودیم. تفضلی در آثار خود زبان‌های متنوعی را آزموده است. از زبان نئوتنال و گاه آتنال قرن بیستم گرفته تا زبان کاملا تنال. اما در عمده آثار او ترکیب الحان ایرانی با زبان نئوتنال نیمه اول قرن بیستم بیشتر از همه به چشم می‌خورد. در ادامه به بهانه روی صحنه رفتن «الژی» توسط ارکستر “Vivo“ با او درباره فعالیت‌ها و فضای آثارش گفت‌وگو کردیم، که در ادامه می‌خوانید.

در آغاز این گفت‌وگو بفرمایید که در حال حاضر چه کارهای موسیقایی را در دست دارید و اجرای آثار و برگزاری کارگاه‌ها چگونه پیش می‌رود؟
در حال حاضر مشغول اصلاحیه نهایی فینال کوارتت شماره ۲ هستم، به نام «تهران» که بعد از اصلاحیه باید آن ‌را برای اجرا به دست نوازندگان برسانم. البته از آن‌جا که برگزاری کارگاه‌های آموزشی هم یکی از دغدغه‌های من است، کارگاهی داشتم که انجمن علمی موسیقی دانشگاه تهران آن را برگزار کرد که البته این کارگاه باید در دی ماه سال گذشته برگزار می‌شد اما به دلیل حوادث دی‌ماه و پیامدهای آن و جنگ حدود هفت ماه برگزاری آن به تأخیر افتاد. این کارگاه در سه جلسه برگزار شد و شامل تحلیل فرم سمفونی‌های شماره ۵ از سه آهنگساز مالر و سیبلیوس و شُستاکویچ بود؛ خوشحالم که بالاخره موفق به برگزاری‌اش شدم هر چند به دلایل شرایط حال حاضر هم ناگزیر به صورت آنلاین. در چند هفته گذشته نیز «الژی» (مرثیه) برای ارکستر زهی توسط ارکستر “Vivo” به رهبری خانم پانیذ فریوسفی در کنار آثاری از دیگر آهنگسازان ایرانی از جمله محمدسعید شریفیان، مانی جعفرزاده، حسن رحیمی و چند اثر کلاسیک غربی از هندل، چایکوفسکی و الگار اجرا‌ شد که به دلیل استقبال مخاطبان، تمدید هم شد.

لطفا درباره فضا و ویژگی‌های اثر اخیرتان «الژی» که توسط ارکستر “Vivo”روی صحنه رفت، توضیح دهید.
الژی به سفارش خانم پانیذ فریوسفی نوشته و به ایشان تقدیم شد. از آنجا که این کار برای طیف مخاطبان گسترده‌تری نوشته شده تا صرفا شنونده‌های حرفه‌ای موسیقی آکادمیک، برای همین در آن صریحا از زبان تنال استفاده شده است. به طوری که در بروشور کنسرت عنوان آن هم به این شکل ذکر شد؛ «الژی در ر مینور».